Visari shpërtheu, pa e fshehur më indinjatën.
— Asnjë qindarkë nuk ka dhënë! — tha prerë.
Shpresa Molla ngriti supet, si për t’u justifikuar.
— Unë vetëm po ju përcjell fjalët e saj — u mbrojt ajo. — Ejani dhe flisni vetë me të. Nuk është si zakonisht këto kohë.
Visari dhe Ornela u panë në sy për disa çaste, pa folur.
— Do shkoj vetëm — vendosi më në fund Visari. — Ndoshta kështu është më mirë.
Ornela pranoi, megjithëse një ndjesi e rëndë nuk i hiqej nga kraharori. Dy orë më vonë, Visari u kthye në shtëpi. Që në momentin që hapi derën, Ornela e kuptoi se biseda kishte qenë gjithçka, përveçse e lehtë.
— Do të na hedhë në gjyq — tha ai, duke varur xhaketën. — Ose të paktën po përgatit padinë. Pretendon se ka kontribuar financiarisht për shtëpinë dhe tani kërkon pjesën e saj.
— Kjo është një gënjeshtër e pastër! — reagoi Ornela me zë të ngritur. — I kemi të gjitha dokumentet. Çdo gjë është e provuar.
— E di — pohoi Visari. — Por ajo nuk pranon të dëgjojë. Thotë se ka gjetur një avokat që do ta ndihmojë.
— Çfarë do bëjmë tani?
— Fola me një jurist që e njoh — shpjegoi ai. — Më këshilloi t’i dërgojmë një letër zyrtare, ku të theksohen pasojat ligjore të akuzave të rreme. Dhe t’i kujtojmë edhe historinë e autorizimit që firmosi.
— Mendon se do funksionojë?
Visari tundte kokën, i pasigurt.
— Nuk e di. Por duhet ta provojmë, para se kjo çmenduri të dalë jashtë kontrollit.
Pas një jave, Nexhmije Kodra mori letrën zyrtare nga avokati i Visarit dhe Ornelës. Në të, shpjegoheshin qartë dhe pa emocione pasojat ligjore të falsifikimit të dokumenteve dhe nisjes së një padie të pavërtetë.
Në fund ishte një paralajmërim i thatë: “Nëse veprimet e paligjshme vazhdojnë, klientët e mi do të detyrohen t’i drejtohen organeve kompetente.”
Nuk pati asnjë përgjigje. Kaloi një muaj, pastaj edhe një tjetër. Asnjë padi nuk u ngrit. Nexhmija nuk telefonoi dhe nuk u shfaq askund.
Gradualisht, Ornela dhe Visari nisën të marrin frymë më lirë. U kthyen te rutina e përditshme dhe vendosën të bënin ndryshime në shtëpi. Filluan një rikonstruksion të plotë të sallonit, dhomës ku dikur kishte qëndruar e ëma e Visarit. Divani i vjetër u hodh, mobiliet u zëvendësuan, muret u lyen sërish.
— Mendon se do na kontaktojë ndonjëherë? — pyeti Ornela, ndërsa varnin disa piktura të reja në murin e sapolyer.
— Nuk e di — u përgjigj Visari. — Është kokëfortë. Mund të heshtë me vite. Me babanë tim nuk foli për gjashtë muaj për një gjë fare të vogël.
— Të mungon?
Ai heshti për pak, para se të fliste.
— Më mungon versioni i vjetër i saj. Nëna që gatuante petulla të dielave dhe më ndihmonte me detyrat. Jo kjo grua që është bërë vitet e fundit.
Ornela e përqafoi fort, duke e ditur se pas qetësisë së tij fshihej një dhimbje e thellë.
— Ndoshta duhet të provosh të pajtohesh — tha ajo me zë të ulët. — Jo për të. Për veten tënde.
Visari tundte kokën.
— Jo ende. Këtë herë e kaloi kufirin. Nuk mund ta fal mënyrën si u soll me ty. Dhe ajo historia me autorizimin… Fillimisht, ajo duhet ta pranojë që gaboi. Dhe duke e njohur nënën time, kjo mund të zgjasë me vite.
Kaluan gjashtë muaj. Jeta u kthye në rrjedhën e saj të zakonshme. Herë pas here, Visari dëgjonte lajme për Nexhmijen nga të njohur të përbashkët: ishte mirë me shëndet, po rinovonte banesën e saj dhe shoqërohej shpesh me Osman Sotën. Një herë madje i pa së bashku në supermarket, por as ata nuk e vunë re, as ai nuk u afrua.
Pastaj ndodhi diçka e papritur. Një fundjavë, zilja e derës ra. Në prag qëndronte Drita Curri, një ish-kolege e Nexhmijes.
— Më falni për shqetësimin — tha ajo, duke luajtur nervozisht me çantën. — Nexhmija më kërkoi t’ju sjell diçka.
I zgjati një kuti të vogël, të mbështjellë me letër të thjeshtë.
— Çfarë është? — pyeti Visari, i habitur.
— Nuk e di — tha Drita. — Vetëm më tha që i përket Ornelës dhe dëshiron ta kthejë.
Sapo gruaja u largua, Ornela e hapi pakon. Brenda ishte kutia e vjetër e bizhuterive — ajo e drunjtë, e gdhendur, që Nexhmija kishte hedhur dikur. Kishte një gërvishtje të re në kapak, por ishte e paprekur.
— Nuk e paska hedhur — pëshpëriti Ornela. — E ka ruajtur gjithë këtë kohë.
Brenda ishte një copë letre, me shkrimin e kujdesshëm të Nexhmije Kodrës:
“E gjeta në fund të koshit kur u largova. Mendova se mund të ishte e rëndësishme. N.K.”
Asnjë ndjesë. Asnjë fjalë e ngrohtë. Vetëm një konstatim i ftohtë. Por, gjithsesi, ishte një hap — i pari pas një kohe të gjatë.
— Çfarë bëjmë? — pyeti Ornela, duke ia treguar shënimin Visarit.
Ai e vështroi gjatë shkrimin e së ëmës.
— Asgjë — tha më në fund. — Kjo nuk është falje. Është vetëm një gjest. Nëse do pajtim, duhet ta thotë hapur.
Ornela u pajtua. E vendosi kutinë në raft, pikërisht aty ku kishte qenë më parë. Një copëz e së shkuarës u kthye në vendin e vet, por çarja e madhe mes tyre vazhdonte të ishte aty.
Një muaj më vonë, Drita Curri u shfaq sërish.
— Nexhmija më tha t’ju njoftoj se ajo dhe Osman Sota kanë vendosur të martohen — tregoi ajo. — Do të jetë një ceremoni e vogël, vetëm me miq të afërt. Do të donte shumë të ishit të pranishëm, por nuk dinte si t’ju ftonte.
— Thuaji që e urojmë — tha Visari pas një pauze. — I dëshirojmë gjithë të mirat.
— Po ftesa?
Visari hodhi sytë nga Ornela.
— Do ta mendojmë — u përgjigj shkurt.
Pasi Drita u largua, Ornela e pyeti:
— Ti, do të shkoje?
— Nuk e di — pranoi ai. — Një pjesë e imja do ta shihte nënën të lumtur. Por pjesa tjetër ende mban mend gjithçka që na bëri. Nuk jam i sigurt nëse jam gati të fal.
— Ndoshta duhet të provosh — tha ajo me kujdes. — Për të ecur përpara.
Visari heshti gjatë, pastaj pohoi lehtë.
— Do t’i shkruaj një letër — vendosi. — Do t’i them gjithçka. Nëse është gati të pranojë gabimet, mund të fillojmë nga e para. Nëse jo… të paktën do ta di që u përpoqa.
U ul në tavolinë dhe nisi të shkruante. Ornela i la hapësirë, pa e shqetësuar. Kur mbaroi, e mbylli zarfin me kujdes.
— Nesër do ta dërgoj — tha. — Pastaj, çfarë të ndodhë, le të ndodhë.
Përgjigjja erdhi pas një jave — jo me letër, por me një mesazh të shkurtër:
“E mora. E lexova. Më duhet kohë. N.K.”
— Të paktën nuk e refuzoi menjëherë — vuri re Ornela.
— Po — tha Visari. — Edhe kjo është diçka.
Në dasmë nuk shkuan. Vendosën se ishte ende herët. Dërguan një dhuratë dhe një kartolinë urimi. Nexhmija nuk u përgjigj drejtpërdrejt, por përmes Dritës bëri të ditur se i kishte marrë.
Kështu nisi një kapitull i ri në marrëdhënien e tyre — i kujdesshëm, i largët, por me një fije shprese. Nexhmija nuk tentoi më të ndërhynte në jetën e tyre, dhe ata nuk e shtynë afrimin.
Si dy planetë në orbita të ndryshme: mjaftueshëm larg për të mos u përplasur, por të lidhur nga graviteti i padukshëm i familjes.
— Mendon se një ditë do të jemi vërtet familje me të? — pyeti Ornela një herë, ndërsa kalonin me makinë pranë lagjes së Nexhmijes.
— Ne tashmë jemi familje — u përgjigj Visari, duke ia shtrënguar dorën. — Çfarë do të ndodhë me nënën time… atë do ta vendosë koha. E rëndësishme është që tani ne i vendosim kufijtë. Dhe askush nuk i shkel dot.
Makina u largua nga kryqëzimi dhe lagjja mbeti pas, ashtu si ajo periudhë e vështirë që gati sa nuk i ndau. Përpara tyre shtrihej rruga që kishin zgjedhur vetë.