Fjolla Marku atë mëngjes shkoi në punë me zemrën e rënduar dhe mendjen të turbullt. Një natë më parë ishte finalizuar zyrtarisht ndarja e saj nga bashkëshorti, dhe kjo peshë i dukej sikur i varej në shpatulla. Të gjithë kolegët ishin në dijeni të asaj që kishte ndodhur dhe, sapo e panë që Fjolla ishte e zbehtë, e hutuar dhe aspak e përqendruar, u përpoqën ta mbështesnin secili sipas mënyrës së vet.
— Fjolla, çfarë tragjedie paska ndodhur që u ndave nga burri? — i tha me një ton miqësor Sara Sota. — Nuk je as e para, as e fundit. Nuk ka asgjë të frikshme. Je grua e fortë dhe do t’i rrisësh djemtë e tu. Ai një ditë do të pendohet, do ta shohësh. Mjafton të mos dorëzohesh. Unë vetë jam pesë vjet e divorcuar dhe jam ende në këmbë.
— Sara ka shumë të drejtë, — ndërhyri edhe Gresa Tola, duke tundur kokën me vendosmëri. — Burrat janë të çuditshëm. Kur shohin që gruaja pas ndarjes vuan, duket e thyer dhe e humbur, ata kënaqen, mendojnë se pa ta ajo s’vlen asgjë. Por nëse ish-gruaja del e rregulluar, e qeshur, e sigurt në vete, atëherë u prishet humori. I gërryen xhelozia që shohin se jeta vazhdon edhe pa ta. Prandaj, Fjolla, mbaje kokën lart dhe mos e humb besimin, gjithçka do të vihet në vend.
Fjolla i dëgjonte dhe tundte kokën në shenjë dakordësie, por brenda saj mendimet ishin krejt të tjera. Ajo mendonte me vete se nga jashtë gjithçka dukej e lehtë për t’u thënë, por realiteti i saj ishte shumë më i ashpër. Si do t’ia dilte të jetonte me dy djem të vegjël vetëm me një rrogë? Si do ta përballonte faktin që fëmijët e adhuronin të atin dhe ndarja i kishte lënduar thellë? Duhej të mësohej me këtë jetë të re, pa dashur e pa e zgjedhur vetë.
Martesa e Fjollës kishte zgjatur dhjetë vjet. Një mbrëmje të zakonshme, Flamur Frashëri ishte kthyer nga puna dhe, pa asnjë paralajmërim, kishte hedhur fjalët që i ndryshuan jetën.
— Po largohem, — kishte thënë ftohtë. — Po shkoj te një grua tjetër. Mes nesh nuk ka më familje, nuk të dua. Diçka ka ndodhur, ndjenjat më kanë ikur.
— Me siguri ke gjetur ndonjë vajzë më të re dhe të ka verbuar, — ia kishte kthyer ajo me hidhërim. — Je si shumica e burrave, pa asnjë dallim.
— Jo, nuk është vajzë e re, — ishte përgjigjur ai. — Është një grua me dy fëmijë.
— Sa bukur, — kishte thënë Fjolla me ironi të hidhur. — Fëmijët e tu i braktis, ndërsa të të tjerëve do t’u bësh baba. Shko, rruga të qoftë e shtruar. Mos u kthe më dhe mos mendo se do të të fal ndonjëherë.
Ajo mundohej të fliste qetë, por brenda saj gjithçka po shembej. Vendosi që ai të mos i shihte lotët e saj, nuk donte t’i jepte kënaqësinë e dobësisë. Lotët shpërthyen vetëm pasi Flamuri mbylli derën pas vetes dhe u largua me sendet e tij. Më vonë, kur u qetësua disi, mendimet e pushtuan sërish.
Si ishte e mundur që burri i saj të shkonte pikërisht te një grua me dy fëmijë, e cila vetë kishte përjetuar braktisjen? Ishte e çuditshme dhe e dhimbshme njëkohësisht. Ajo grua duhej ta dinte sa e vështirë ishte të mbeteshe vetëm me dy fëmijë, e megjithatë nuk u ndal. Fjollës nuk i futej në kokë pse dikush do të shkatërronte një familje tjetër, kur kishte kaq shumë burra të lirë. Situata bëhej edhe më e rëndë nga fakti se tani jetonin në të njëjtën lagje dhe fëmijët shpesh e shihnin Flamurin në rrugë.
Fjolla nuk kishte luksin të mendonte për veten, as të mbyllej në dhomë e të qante pafund. Dy djemtë kishin nevojë për të çdo ditë. Që nga momenti kur babai i tyre ishte larguar, ai nuk i kishte telefonuar asnjëherë, nuk ishte interesuar si po ia dilnin pa të. Ndërsa ajo, e mbetur vetëm me përgjegjësitë dhe dhimbjen e saj, përpiqej të mbante gjithçka nën kontroll dhe të gjente forcë për të vazhduar, edhe pse e dinte se sfidat e vërteta sapo kishin filluar.