Fjolla shpesh mbetej pa fjalë kur mendonte si t’ua shpjegonte djemve mungesën e të atit. Një herë, rastësisht, ata e kishin parë Flamurin në rrugë dhe, pa u menduar dy herë, i kishin vrapuar drejt:
— Babi, babi! — i kishin thirrur me zë të lartë, ndërsa në mbrëmje e kishin pritur të kthehej në shtëpi, sikur gjithçka të ishte ende si më parë.
Ajo mbrëmje kishte qenë e lodhshme për Fjollën. U ul gjatë me ta, u përpoq t’i shpërqendronte, t’u fliste për gjëra të tjera, të ndryshonte temë sa herë që biseda kthehej te babai. Megjithatë, sytë e tyre vazhdonin të kërkonin derën. Tensioni i grumbulluar e mundi dhe të nesërmen ajo mori guximin të telefononte ish-bashkëshortin.
— Të paktën shkoji e shiko fëmijët, ose nxirri për një shëtitje, — i tha me zë të dridhur. — Nëse nuk dëshiron të më takosh mua, i dërgoj vetëm ata. Ti u ndave nga unë, jo nga djemtë. Mund t’i presësh pas shkollës. Ata nuk kanë faj që ti zgjodhe një tjetër. Si t’ua shpjegoj gjithë këtë?
Flamur Frashëri e dëgjoi deri në fund, pa e ndërprerë. Pastaj, pa thënë asnjë fjalë, e mbylli telefonin. Atë çast, Fjolla e kuptoi përfundimisht se për të, fëmijët nuk kishin më asnjë rëndësi. Koha kaloi dhe, dalëngadalë, djemtë u mësuan me jetën pa baba. Filluan ta harronin, madje edhe kur e shihnin rastësisht në lagje, kalonin pranë tij pa reaguar.
Fjolla bënte gjithçka që mundej për t’ua mbushur ditët. Çdo fundjavë, sapo i lirohej pak kohë, i merrte me vete diku: në park, në kinema, në aktivitete për fëmijë. Ditët e ftohta i kalonin brenda. Ajo e dallonte trishtimin e tyre dhe përpiqej t’i angazhonte me diçka. Shpesh përgatisnin ëmbëlsira së bashku. Ajo nxirrte brumin gati dhe u thoshte me buzëqeshje:
— Bëni çfarë t’ju dojë qejfi, krijoni çfarë t’ju shkon ndër mend.
Djemtë formonin kafshë të çuditshme, kube, toptha. Kur gjithçka piqej, kërkonin me padurim “kryeveprat” e tyre dhe i hanin me kënaqësi, duke ia ofruar edhe nënës dhe njëri‑tjetrit. Ishte e vështirë për Fjollën, dhembja për fëmijët nuk i largohej, por jeta duhej vazhduar dhe djemtë duhej rritur. Të paktën në shkollë silleshin mirë, mësonin siç duhej dhe mësuesit jo vetëm që nuk ankoheshin, por i lavdëronin gjithmonë në mbledhjet me prindërit.
Një ditë dimri, duke u kthyer me nxitim nga puna, Fjolla rrëshqiti pranë shtëpisë dhe u rrëzua. Menjëherë iu afrua një burrë i panjohur që kishte dalë me shpejtësi nga një makinë e parkuar aty pranë. Qesja me ushqime kishte rënë mënjanë, por ishte e paprekur. Ai e mori dhe ia zgjati.
— Mirëmbrëma, — i tha me një ton miqësor.
— Ç’mirëmbrëma, kur u shtriva përdhe, — u përgjigj ajo me nervozizëm, por u përmbajt dhe shtoi me edukatë: — Përshëndetje dhe faleminderit.
Burri vuri re se ajo po çalonte lehtë dhe po fërkonte gjurin.
— A je mirë? Të ndihmoj? Çfarë ndodhi me këmbën?
— Nuk e di saktë, por duket se s’ka asgjë serioze. Nuk është thyer, vetëm më dhemb pak nga goditja.
— Nëse dëshiron, mund të të çoj me makinë, — këmbënguli ai. — Mos u shqetëso, nuk kam qëllime të këqija. Quhem Kastriot…