Kastriot Imeri… U duk sikur po e thoshte me gjysmë shaka, sikur donte ta lehtësonte situatën.
— Jam gjendur këtu krejt rastësisht, ose ndoshta jo edhe aq, — tha ai me buzëqeshje. — Mbase e kam ndier që do të rrëzoheshe pikërisht këtu.
Fjolla Marku i hodhi një vështrim të shpejtë dhe një buzëqeshje e lehtë iu shfaq në fytyrë.
— Jo, faleminderit, — u përgjigj ajo me mirësjellje. — Ja, aty është shtëpia ime, këtu jetoj. Do t’ia dal të shkoj vetë, edhe pse pak ngadalë. Mos u shqetëso, Kastriot. Unë quhem Fjolla. Mirupafshim.
Ajo u drejtua nga hyrja e pallatit duke çaluar paksa, ndërsa ai qëndroi aty, duke e ndjekur me sy deri në çastin kur u zhduk pas derës së shkallëve. Vetëm atëherë u largua, me një ndjesi të çuditshme që s’dinte ta shpjegonte.
Dy ditë më vonë, Fjolla po kthehej nga puna kur e pa sërish. Kastrioti qëndronte pranë pallatit të saj, këtë herë me një tufë lulesh në dorë dhe me të njëjtën buzëqeshje të hapur.
— Shpresoj që sot të jetë vërtet një mbrëmje e mirë, Fjolla, — tha ai.
— Sot po, është një mbrëmje e bukur, — ia ktheu ajo, duke buzëqeshur.
— Atëherë, këto janë për ty, — tha ai dhe ia zgjati lulet.
— Faleminderit, sigurisht… por për çfarë rasti? — e pyeti ajo e habitur.
— Për asnjë arsye të veçantë. Thjesht kështu, për humor. Më kishte marrë malli dhe mendova të të prisja. Thashë me vete, mos ndoshta do të të duhej prapë ndihma ime, — shtoi me shaka.
— Të falënderoj, por siç e sheh, sot ec fare mirë. Nuk rrëzohem çdo ditë, — tha Fjolla duke qeshur.
Biseda rridhte natyrshëm, një fjalë sillte tjetrën, derisa Kastrioti e ftoi për kafe.
— Sot nuk mundem, Kastriot, — u shpreh ajo me keqardhje. — Djemtë e mi janë në shtëpi dhe nuk i kam paralajmëruar që mund të vonohem. Le ta lëmë për nesër. Kam dy djem, për çdo rast po ta them që tani… mendoje.
— Dakord, nesër atëherë, — pranoi ai pa hezitim. — Do të të pres pas pune. Ku punon? Dhe lajmëroi djemtë e tu që do të vonohesh, e kuptoj fare mirë… Edhe unë kam pasur dy… — zëri iu ul për një çast.
Të nesërmen, ulur në një kafene të qetë, ai filloi t’i tregonte historinë e tij.
— Kam pasur familje: gruan dhe dy djem. Një fundjavë ata shkuan në fshat, ndërsa unë mbeta në qytet, sepse duhej të mbyllja një projekt dhe punova deri vonë. Kur po ktheheshin, udhëtonin me një fqinj, pranë shtëpisë së nënës sime. Ishte dimër i ashpër, rrugët të ngrira, borë e dendur. Ai humbi kontrollin e makinës dhe u përplas me një kamion të madh. Askush nuk mbijetoi. Kanë kaluar gjashtë vjet që nga ajo ditë. Që atëherë jetoj vetëm, — përfundoi Kastrioti me një ton të rëndë.
— Sa shumë dhimbje ke përjetuar… ta humbasësh tërë familjen përnjëherësh, — tha Fjolla me zë të dridhur. — Më vjen jashtëzakonisht keq. Më fal që të detyrova ta risjellësh këtë kujtim.
— Është në rregull, — u përpoq të buzëqeshte ai. — Me kohën njeriu mësohet. Tre vitet e para ishin më të vështirat, s’e gjeja veten. Tani thjesht dua një familje të ngrohtë, të bashkuar… por kjo nuk është e lehtë për t’u ndërtuar.
— Unë ankohesha për veten, mendoja se kisha vuajtur shumë kur burri më la për një tjetër, — tha ajo ngadalë. — Krahasuar me ty, duket e vogël.
Fjolla u prek thellë nga rrëfimi i Kastriotit. Dhimbja e tij iu duk sikur po e përjetonte vetë dhe, në heshtje, përsëriste brenda vetes: “Zot, ruaji të gjithë gjallë e shëndoshë.”
Ata vazhduan të takoheshin për një kohë, dhe Kastrioti gjithnjë e më shumë bëhej pjesë e përditshmërisë së saj, duke e çuar natyrshëm historinë drejt një faze të re.