Kastrioti kishte arritur ta kuptonte plotësisht se Fjolla dhe djemtë e saj ishin bërë ura që i mungonte prej vitesh për të ndërtuar një familje të vërtetë. Djemtë e Fjollës e pranuan menjëherë, pa rezerva dhe pa dyshime. Çdo mbrëmje uleshin rreth tij, i rrëfenin ngjarjet e ditës, i bënin pyetje, qeshnin dhe luanin, aq sa shpeshherë Kastrioti mezi gjente një çast për t’i thënë Fjollës ndonjë fjalë më vete. Fëmijët e kishin “rrëmbyer” plotësisht vëmendjen e tij. Dhe kjo situatë i pëlqente shumë, si atij, ashtu edhe asaj.
Fjolla i vështronte me mall dhe butësi, duke kuptuar sa shumë u kishte munguar djemve prania mashkullore në jetën e tyre. Ata çelnin fytyrën, ndiheshin të sigurt dhe me kënaqësi ndanin me Kastriotin sekretet e vogla, historitë e shkollës dhe aventurat tipike të djemve. Pamja e tyre të bashkuar i jepte asaj një ndjenjë paqeje që nuk e kishte provuar prej kohësh.
Me kalimin e kohës, erdhi edhe momenti i natyrshëm: Kastrioti i propozoi Fjollës martesë. Në të vërtetë, ajo e kishte pritur këtë hap dhe e ndiente se nuk mund ta imagjinonte më jetën pa të.
— Sigurisht që po, i dashur. Me gjithë zemër pranoj të bëhem gruaja jote, — tha ajo mes gëzimit, ndërsa fytyra e Kastriotit rrezatonte lumturi të pastër.
Vitet nisën të rridhnin qetë dhe ata u mësuan me jetën e përbashkët si një familje e bashkuar. E vetmja gjë që e trishtonte herë pas here Fjollën ishte fakti që nuk mundi të sillte në jetë një fëmijë tjetër. Megjithatë, Kastrioti i trajtonte djemtë e saj si të ishin gjaku i tij, pa asnjë dallim.
Në punë, Fjolla u rrëfente kolegeve me buzëqeshje:
— Më duket sikur kemi qenë gjithmonë bashkë. Sikur në jetën time të mos ketë ekzistuar kurrë një burrë tjetër. Madje, ndonjëherë më duket se edhe fëmijët janë të Kastriotit.
Pas disa vitesh, ndodhi diçka e papritur: ish-burri i saj, Flamur Frashëri, e telefonoi. Ai e dinte se Fjolla ishte e martuar dhe se kishte ndërtuar një familje të re. I kishte parë disa herë bashkë me Kastriotin dhe e kishte vënë re qartë lumturinë që i lexohej në fytyrë, një lumturi që dukej sikur derdhej përtej buzëqeshjes së saj.
Fjolla iu përgjigj telefonatës, por Flamuri i propozoi të rifillonin gjithçka nga e para. Ajo qeshi lehtë dhe iu përgjigj pa hezitim:
— Pasi hoqa nga vetja gjithë dhimbjen, frikën për fëmijët dhe mësova të jetoj e qetë, tani që sytë më shkëlqejnë nga lumturia, ti mendon se do të kthehem pas? Unë madje e kisha harruar që ekzistoje. Jam më e lumtur se kurrë. Me Kastriotin kemi një familje të vërtetë. Prej kohësh nuk të mendojmë më, as fëmijët nuk të përmendin. Ata e thërrasin Kastriotin “baba” dhe ai e ka fituar me meritë dashurinë e tyre. Ti nuk na nevojitesh. Për ne, ti nuk je askush. Mos telefono më.
— Por unë ndihem keq pa ju… — tentoi të thoshte Flamuri.
— Ne jemi mirë. Lamtumirë, — ia preu ajo shkurt.
Ndoshta, po të kishte telefonuar vite më parë, Fjolla do ta kishte pritur ndryshe atë thirrje. Por jo tani. Ajo kujtoi fjalët e kolegeve, që shpesh thoshin se disa burra nuk e durojnë dot kur shohin se ish-gruaja e tyre është e lumtur pa ta. Disa të tjerë, edhe pas divorcit, vazhdojnë t’i konsiderojnë ish-gratë si pronë të tyre, pa e menduar kurrë se vendi i tyre mund të zëvendësohet dhe se ato gra janë ende të denja për dashuri dhe një jetë të re.