— Dafinë, zemër, a e ke bërë gati dokumentin e dhurimit për Gentianin? Për trashëgiminë, e kam fjalën.
Dafina Pepa mbeti pezull me bidonin e ujit në dorë, mes dy vazoresh. Uji rridhte, por ajo nuk e vuri re menjëherë. Vjehrra e saj, Luljeta Dushku, kishte hyrë në apartament pa e hequr ende pallton e rëndë që mbante erë naftaline dhe skenë teatri të vjetër. Qëndronte në korridorin e ngushtë të apartamentit të tyre dy-dhomësh dhe shikonte përreth me atë vështrimin përçmues që zakonisht e rezervonte për kontrollet imagjinare, sikur të ishte dërguar nga ndonjë institucion inspektimi.
— Mirëdita, zonja Luljeta… Çfarë dokumenti dhurimi? — Dafina uli bidonin mbi lavaman. Duart i dridheshin lehtë. Kujtesa Bardhi, tezja e saj e largët nga Durrësi, kishte ndërruar jetë vetëm dhjetë ditë më parë.
— Po si çfarë? Të zakonshmin! — Luljeta ngriti krahët me indinjatë, duke rrezikuar t’i binte çanta nga dora. — Për apartamentin! Apo çfarë tjetër të la ajo? Mos vallë miliona? Nuk i shkon për shtat një gruaje të mbajë pasuri të tilla. Burri është kryefamiljari. Gentiani është kryefamiljari. Pra, çdo gjë serioze duhet të jetë në emrin e tij. Kështu është rregulli.
Dafina hodhi sytë nga burri. Gentian Frashëri, “kryefamiljari” dyzet e pesë vjeç, ishte ulur në kuzhinë me tuta të zgjatura dhe po mbaronte me oreks supën e djeshme, të gatuar nga Dafina pas një turni dymbëdhjetëorësh pune. Ai ngriti kokën, fshiu buzët me shpinën e dorës dhe pohoi me gojën ende plot.
— Mamaja ka të drejtë, Dafinë. Kështu duket më serioze. Unë jam burrë. Financat duhet t’i menaxhoj unë.
Një nerv i vogël iu drodh Dafines pranë syrit. Ajo punonte si konsulente shitjeje. Me zgjuarsinë, sharmin dhe intuitën e saj të jashtëzakonshme për njerëzit dhe aromat, ajo mbante gjallë e vetme një sektor luksoz në qendrën tregtare. Biznesmenë të pasur dhe gratë e tyre të mërzitura e quanin “Dafina Magjike” dhe i kërkonin mendim. Me një fjali të vetme ajo shiste parfume që kushtonin pesëdhjetë mijë lekë.
Gentiani punonte në një fabrikë përpunimi mishi, si përgjegjës turni në repart. Kishte një admirim të pakufishëm për veten dhe priste të njëjtin trajtim nga të tjerët. Çdo mbrëmje kthehej në shtëpi me një aromë të përzier mes puplash dhe ushqimi për kafshë, duke kërkuar lavdërime për faktin që “mbante familjen me bukë”. Që paga e tij mezi mbulonte faturat dhe cigaret personale, këtë e anashkalonte me mjeshtëri.
— Gentian, ajo që kam marrë është trashëgimia ime, — tha Dafina me një ton të qetë, atë që zakonisht bënte klientët të dorëzoheshin. — Kujtesa ma la mua, personalisht.
— Po e ç’ka këtu? — Luljeta hoqi më në fund kapelen e shëmtuar. — Je e martuar! Do të thotë se nuk ka “timën”. Ka “tonën”. Dhe “e jona” i takon Gentianit. Nuk është mirë që gruaja të jetë më e pasur se burri. Kjo e shkatërron familjen! Burri ndihet i pavlerë.
“Si të mos ishte tashmë”, mendoi Dafina me ironi, por me zë tha:
— Zonja Luljeta, ju lutem, jo tani. Ende s’jam mirë nga kjo humbje.
— S’ka nevojë të marrësh veten! — vjehrra u ul rëndë në stol, i cili kërciti ankoresh. — Duhet vepruar shpejt. Unë dhe Gentiani u këshilluam… vendosëm që apartamenti në Durrës të shitet. Paratë t’i investojmë.
— Ku? — Dafina e dinte përgjigjen.
— Te unë! — u mburr Gentiani. — Kam parë një makinë… një “Patriot”. E zezë. E imagjinon si do hyj në fabrikë me të? Jo më me autobus, si ndonjë i humbur.
Dafina mbylli sytë për një çast. Trashëgimia nuk ishte thjesht një apartament. Ishte një banesë e madhe në qendër të Durrësit dhe një llogari bankare e konsiderueshme. Kujtesa kishte qenë bashkëshortja e një kapiteni detar. Vlera totale arrinte rreth pesëmbëdhjetë milionë lekë.
— Këtë do ta diskutojmë më vonë, — tha prerë Dafina.
— Çfarë ka për t’u diskutuar? — shpërtheu Luljeta. — Mos po del kundër familjes? Mos ke lexuar ndonjë budallallëk në internet? Dafinë, kuptoje, kjo është për të mirën tënde. Një burrë me para është i sigurt. Ai i sjell gjithçka në shtëpi. Por kur gruaja ka më shumë… — ajo kërkoi fjalën e duhur, — atëherë burri fillon të endet, nga inati!
Ishte një goditje e ulët. Gentiani kishte “endetur” edhe më parë, dy vjet më parë, me një vajzë të re nga fabrika. Dafina kishte qenë pranë divorcit, por ai ishte përulur, ishte betuar se kishte gabuar dhe se ajo ishte “mbretëresha e tij”. Edhe atëherë Luljeta kishte ardhur dhe kishte fajësuar… Dafinen. “U le pas dore, prandaj burri u fishk”.
Atëherë Dafina e kishte “frymëzuar” ndryshe: e kishte nxjerrë nga shtëpia për dy javë. Ai kishte jetuar te e ëma dhe ishte kthyer me vrap, sepse atje i kërkohej të lante pjatat dhe të nxirrte plehrat.
Tani, historia po përsëritej, vetëm se skena ishte më luksoze.
— Mami, mos i bëj presion, — tha Gentiani papritur, me një fisnikëri të shtirur. — Dafina është e zgjuar. E kupton ç’do të thotë “buxhet familjar”. — Theksoi fjalën “familjar”. — Thjesht më jep një prokurë të përgjithshme për llogaritë. Unë merrem me gjithçka.
“Ja ku jemi”, mendoi Dafina.
— Do ta mendoj, — u përgjigj ajo ftohtë.
— Mendo, mendo, — Luljeta shtrëngoi buzët. — Vetëm mos përfundo si Vjollca nga hyrja e tretë. Mbante gjithçka për vete… dhe burri, nga turpi, iku me një më të re. Dhe ajo e reja ishte e zgjuar, i kaloi menjëherë të gjitha në emrin e saj.
“Teatri” përfundoi pas një ore të gjatë. Dafina po lante enët, duke fërkuar me nerv gjurmët e yndyrës nga pjata e Gentianit. Në kuzhinë hynë fëmijët. Gerda Prifti, nëntëmbëdhjetë vjeçe, studente mjekësie, dhe Rei Basha, njëzet vjeç, programues që punonte nga shtëpia. Të katërt jetonin në të njëjtin apartament të vogël; trashëgimia e Kujtesës ishte shansi i tyre për t’u ndarë më në fund.
— Mami, — Rei i hodhi krahun supit të saj, — vetëm mos e bëj.
— Çfarë të mos bëj?
— T’u japësh paratë, — tha Gerda prerë. Ajo i ngjante së ëmës: e drejtpërdrejtë dhe magnetike. — Ky “kryefamiljar” i ka “investuar” paratë e tua edhe vitin e kaluar. Në atë biznesin “super fitimprurës” të shokut. Një kioskë birre që u mbyll pas një muaji.
— Nuk është e njëjta gjë! — u dëgjua zëri i Gentianit nga dhoma tjetër; qartazi po përgjonte. — Ajo ishte biznes! Biznes burrash! Këtu flasim për trashëgimi!
— Pikërisht! — bërtiti Gerda, dhe zëri i saj u përplas në muret e ngushta të apartamentit, ndërsa tensioni në shtëpi po rritej dhe Dafina ndjeu se përplasja e vërtetë ende nuk kishte filluar…