Spektakli kishte mbaruar. Perde. Pushim i detyruar mes akteve të jetës.
— Do ta pendohesh për këtë, — gërhiti ajo me dhëmbë të shtrënguar.
— Do ta shohim kush do të pendohet, — ia ktheu Gentian Frashëri, duke rrëmbyer xhaketën nga varësja. — Pa mua je askushi! Një shitëse parfumesh! Do të kalbesh mes shisheve të tua!
Ai dhe Luljeta Dushku u larguan me vrull, duke përplasur derën aq fort, sa copa suvaje ranë nga muri dhe u përhapën në dysheme.
Pas pak, nga dhoma e saj doli Gerda Prifti. U afrua dhe e përqafoi të ëmën fort.
— Mami, je legjendë.
— Jo, — Dafina Pepa tundi kokën, ndërsa ndiente se si trupi po i çlirohej nga tensioni. — Jam thjesht e lodhur. E lodhur duke jetuar sipas rregullave të të tjerëve.
Ajo mori telefonin dhe formoi numrin e Vjollca Zenelit.
— Vjollcë, aktivizojmë planin “B”. Duhet të kryejmë një… transaksion. Me një apartament. Dhe më duhet një surprizë. Një e madhe. Për burrin tim… ende ligjërisht.
Nga ana tjetër e linjës u dëgjua një e qeshur tinëzare.
— Surprizat janë specialiteti im, Dafina…
Kaluan dy muaj. Dy muaj qetësie shurdhuese, pothuaj dehëse. Dafina u divorcua nga Gentiani. Ashtu siç e kishte parashikuar, në momentin që u përball me realitetin, ai u zbeh. U paraqit në gjykatë i shthurur, me nerva të tendosur, duke kundërmuar alkool të vjetër dhe dëshpërim të lirë. Luljeta Dushku rrinte mbështetur pas murit në korridor, duke e shigjetuar Dafinën me vështrime plot helm, por nuk e lanë të hynte në sallë.
Apartamenti i tyre dy dhomësh, një banesë e vjetër tipike, ishte e vetmja pasuri e përbashkët. Gjykata urdhëroi ndarjen. Gjendja e banesës ishte aq e mjerë, sa mund të shitej vetëm me humbje të madhe. Dafina, pa u menduar dy herë, pranoi të blinte pjesën e Gentianit, duke përdorur paratë e trashëgimisë së saj.
Gentiani, me çekun e shtrënguar në dorën e djersitur, ishte i bindur se e kishte “ndëshkuar”.
— Rri këtu pra! — i bërtiti pas seancës. — Unë… unë po filloj një jetë të re! Jam dhëndër për lakmi!
Dafina vetëm buzëqeshi lehtë.
Ndërsa po e shoqëronte të birin, Luljeta i fërshëlleu Dafinës pas shpine:
— Do t’i kafshosh bërrylat! Do gjejë një femër që s’e ke parë kurrë! Jo si ti, moj… parfumeriste e vjetër!
Dafina “u mahnit” po atë mbrëmje. Hapi një shishe shampanje të shtrenjtë — edhe ajo nga trashëgimia — dhe festoi çlirimin e saj me fëmijët dhe Vjollcën.
Ndërkohë, “jeta e re” e Gentianit nuk mori hov. Ai u zhvendos sërish te e ëma. Luljeta, pa më një armik përballë, derdhi gjithë energjinë e saj teatrale mbi të birin.
— Gentian, pse i ke hedhur çorapet gjithandej? Dafina të ka llastuar keq!
— Gentian, gërhet si traktor! Kjo është e turpshme!
— Gentian, kundërmon sërish nga fabrika! Shko në dush, menjëherë! Dhe mos e fërko trupin pas qilimit tim!
Gentiani, i mësuar që Dafina të pastronte, të lante dhe t’i siguronte admirim të përditshëm, e gjeti veten në ferr. E ëma kërkonte vëmendje, kujdes dhe, mbi të gjitha, para. Ndërkohë, shuma që kishte marrë nga Dafina po shuhej me shpejtësi. Ai ishte “dhëndër për lakmi”: bleu një telefon të ri, një zinxhir floriri grotesk dhe nisi të “investonte” tek disa vajza të reja të fabrikës.
Pas një muaji e gjysmë, paratë mbaruan. Ëndrra e xhipit mbeti ëndërr. Gentiani ishte sërish një punëtor i thjeshtë, që jetonte me mamanë. Dhe boshllëku e pushtoi.
Jo, nuk i mungonte Dafina. I mungonte rehatia. Zgjidhja pa zhurmë e problemeve. Gatimet e ngrohta. Shtëpia e pastër që mbante aromë parfumi francez, jo erë fabrike dhe ilaçe zemre.
Ndërkohë, Dafina vepronte. Apartamentin në Durrës e shiti shpejt dhe me fitim. Fëmijët i sistemoi menjëherë: Gerdës dhe Rei Bashës u bleu nga një garsoniere komode në një zonë të mirë. Për vete, zgjodhi një apartament modern, të ngrohtë, në një pallat të ri por të banuar.
Ajo la punën në dyqanin e parfumeve, mori me qira një ambient të vogël dhe hapi butikun e saj: “Intonacion”. Klientët e vjetër e ndoqën. Biznesi lulëzoi.
Por mbetej ende një detyrë e papërmbushur. Surpriza për Gentianin.
— Vjollcë, e gjete? — e pyeti një ditë, duke sistemuar shishet e reja në rafte.
— E gjeta! — pëshpëriti Vjollca me entuziazëm. — Pikërisht siç e doje. Një kuti betoni. Tetëmbëdhjetë metra katrorë. Por quhet “studio”! Dhe e di ku? Në Përrenjas!
— Ku saktësisht?
— Atje ku Gentiani yt do të mbërrinte pas dy orësh, edhe sikur të kishte xhip. Pallat i ri, dorëzim pas një jave. Mure bosh. Pamje nga dritarja? Një pallat tjetër identik. Perfekt.
Dafina shpërtheu në të qeshura.
— E marrim. Procedo.
Dhe erdhi dita “X”. Gentiani, i shtrydhur nga kritikat e së ëmës dhe pa asnjë lek në xhep, vendosi të bënte “gjestin fisnik”. E telefonoi Dafinën.
— Dafinë… — nisi ai me zë të lënguar. — Përshëndetje.
— Përshëndetje, Gentian, — u përgjigj ajo qetë.
— Kam menduar shumë… E kuptova që kam gabuar. Mami… ajo s’e ka nga e keqja. Është xhelozi. Se ti je e bukur…
Dafina rrotulloi sytë.
— Gentian, shko drejt e në temë.
— Më mungon. Ti, fëmijët… Ne jemi familje. Po të ribashkohemi? Unë… të fal gjithçka!
Dafina gati u mbyt me kafen.
— Do më falësh? Ti? Je i papërsëritshëm.
— Fillojmë nga e para, — u ngut ai. — Je vetëm, jam vetëm. Bashkë jemi forcë!
— Gentian, në fakt doja të të telefonoja unë, — tha ajo. — Jam larguar nga apartamenti i vjetër. E kam shitur.
Në anën tjetër ra heshtje e tmerruar.
— Si… e shite? Po unë? Po ne?
— Mos u shqetëso. Kam menduar për të ardhmen. Të kam blerë një banesë të re. Siç të premtova. Surpriza ime.
Gentiani mori frymë thellë. Ai dëgjoi vetëm fjalën “bleva”.
— Dafinë! Thesar! — bërtiti. — E dija! Pa mua nuk rrije dot! Ku është? Po vij tani!
— Shkruaje adresën, — tha ajo me qetësi dhe ia diktoi. — Përrenjas, rruga “E Ardhmja e Ndritur”, pallati 1, hyrja 3…
Gentiani mezi po dëgjonte. Ai tashmë po fluturonte drejt shtëpisë së së ëmës, duke tërhequr pantallonat “e mira”, i bindur se fitorja ishte e tij.