— Mami! Mami! — bërtiste Gentiani sapo hyri në apartamentin e së ëmës, duke u veshur me nxitim me tuta “për raste të mëdha”. — U dorëzua! U thye më në fund! Na bleu pallat! E thashë unë! Jam burrë! Ia dola!
Luljeta Dushku, e cila prej disa minutash rrinte e ngjitur pas derës duke përgjuar çdo fjalë, u ndriçua në fytyrë sikur t’i kishin hedhur dritë skene.
— Vij edhe unë me ty! — shpalli me vendosmëri. — Dua ta shoh me sytë e mi si u përkul ajo… parfumeristja! Duhet të shoh çfarë “remonti” ka bërë!
Pas rreth një ore e gjysmë, ndaluan në destinacion. “E Ardhmja e Ndritur, nr. 1” doli të ishte një përbindësh betoni me njëzet e pesë kate, ngritur buzë një grope ndërtimi. Era ulërinte, bora përplasej në fytyrë dhe ajri mbante erë çimentoje, hekuri dhe shprese të vdekur.
— Kjo… nuk duket tamam siç e imagjinoja, — murmuriti Gentiani, duke kontrolluar sërish adresën në telefon.
— Ndoshta është ndonjë kompleks luksoz… minimalist, — tha me dyshim Luljeta, duke u mbështjellë me shallin e vjetër teatral.
Gjetën hyrjen, morën ashensorin dhe u ndalën në katin e trembëdhjetë. Dera e apartamentit ishte e hollë, e veshur me dermatin të lirë dhe, mbi të gjitha, e pambyllur.
Gentiani e shtyu.
Brenda… nëse mund të quhej “brenda”. Tetëmbëdhjetë metra katrorë beton i zhveshur. Tela që dilnin nga muret, një qoshe ku pritej të ishte banjoja dhe ku qëndronte i vetëm një WC e bardhë, qartazi më e lira në treg. Në mes: një krevat palosës, mbuluar me një batanije fëmijësh me makina vizatimore, dhe një stol plastik. Mbi stol — një shishe verë e gazuar më e lira që ekzistonte dhe dy gota plastike.
Në murin e shtrembër ishte ngjitur një fletë A4. Me shkrim dore: “Urime shtëpinë e re!”
— Çfarë është kjo?! — Gentiani mbeti pa frymë. — Depo? Shaka? Dafina! Ku je?!
Pas tyre, dera u hap qetë. Dafina Pepa hyri pa nxitim. Vishte një pallto elegante dhe rreth saj përhapej aroma e një parfumi luksoz, i ftohtë dhe fitimtar. Në dorë mbante një dosje dokumentesh.
— Surprizë, — tha ajo, duke buzëqeshur.
— Çfarë paturpësie është kjo?! — klithi Luljeta.
— Kjo, zonja Luljeta, është apartament. Studio, — u përgjigj Dafina qetë.
— Për kë?! Për shërbyes?! — Gentiani filloi ta ndiente se “fitorja” e tij po kthehej në pluhur.
— Për ty, Gentian, — Dafina vendosi dosjen mbi krevatin palosës. — Është e jotja.
Ai rrëmbeu letrat. Kontratë blerjeje. Blerës: Dafina Pepa. Dokumenti tjetër: akt dhurimi. Pronar… Gentian Frashëri.
— Si… e imja? Po… po e jona?
— “E jona” nuk ekziston më, Gentian, — tha ajo pa ngritur zërin. — Ka timen dhe tënden. Ti morre pjesën tënde nga apartamenti i vjetër, një milion e gjysmë lekë. Dhe i “investove”, apo jo?
— I investova! — ulëriu ai. — Po ti the që…
— Unë vendosa që “kryefamiljari” nuk mund të jetojë me mamanë, — e ndërpreu Dafina. — Nuk duket serioze. Prandaj, me paratë e mia trashëgimore, ato që ti i lakmoje aq shumë, të bleva një strehë më vete. Je pronar. Je “beqar i lakmuar”. Mund të sjellësh këtu kë të duash.
Gentiani shpërtheu.
— Çfarë ke bërë?! — iu afrua me fytyrë të skuqur. — Më fut në këtë kafaz dhe vetë rri në luks?! Mashtruese!
— Kujdes me fjalët, — tha Dafina, pa u tërhequr asnjë hap. Qetësia e saj ishte si parzmore. — Të dhurova një apartament. Ligjërisht, nuk të detyrohesha për asgjë më shumë se ato para. Por bëra një gjest të gjerë. Ashtu siç i pëlqen ty.
— Do të të padisim! — bërtiti Luljeta. — Ajo të zhveshi, bir!
— Paditni, — u përgjigj Dafina me ironi të ftohtë. — Me çfarë kërkese? “Na detyroni ish-nusen t’i blejë djalit penthouse”? Dyshoj se gjykata do ta marrë seriozisht. Ju që keni punuar në teatër, imagjinoni skenën finale: ju dhe djali juaj, secili në banesën e vet. Perde.
Gentiani vështroi muret e zhveshura, pastaj Dafinën. E kuptoi. Jo vetëm që kishte humbur — ishte poshtëruar. Bukur, shtrenjtë dhe me aromë franceze.
Në dëshpërim, kapi shishen e verës së lirë, u përpoq ta hapte, por tapa nuk lëvizi. Me inat e përplasi në mur. Xhami u thye, dhe shkumë ngjitëse i mbuloi rrobat.
— Ja pra, — tha Dafina. — Kjo është festa jote e shtëpisë së re. Sundoje. Shijoje. Tetëmbëdhjetë metra “mbretëri”.
Ajo u kthye nga Luljeta.
— Faleminderit edhe juve, “regjisore”. Donit që Gentiani të ishte i pavarur. Ja ku është. Plotësisht i pavarur… nga unë.
Dafina doli dhe mbylli derën nga jashtë. Çelësat i la në bravë, por nga ana tjetër.
Në ashensor qeshi për herë të parë pas shumë vitesh. Jo me ligësi, por me lehtësim.
Gentiani dhe Luljeta mbetën në kutinë e betonit.
— I paaftë! — qante Luljeta, duke u ulur mbi krevatin palosës, i cili u shemb menjëherë. — I humbe të gjitha! Duhej t’i kishe kaluar pronat në emrin tim!
— Mjaft, mami… — psherëtiu ai, duke fshirë shkumën nga fytyra. U ul përdhe. Era e çimentos, fabrikës dhe humbjes absolute e mbështolli.
…Kaloi një vit. Butiku i Dafinës, “Intonacion”, lulëzoi. Fëmijët jetonin të lumtur në banesat e tyre, por çdo fundjavë mblidheshin te nëna. Vjollca Zeneli u martua me një burrë të ndershëm dhe punonte në MFC, thjesht për kënaqësi.
Gentiani vazhdonte të jetonte në studion e tij. Bëri një lloj rregullimi me materiale të mbledhura andej-këtej. Një nga paketueset u shpërngul tek ai. Grindeshin aq fort, sa i dëgjonte i gjithë kati. Luljeta nuk e vizitonte më. U thoshte fqinjëve se “djali i saj ishte në Amerikë, në biznes të madh”. Por ata e shihnin çdo mëngjes në stacionin e autobusit për në fabrikën e pulave.
Dafina ndonjëherë kalonte me makinë pranë atij pallati gri në Përrenjas. E shikonte dhe mendonte…
Sa e çuditshme është jeta. Mjafton një herë të mos bësh “siç duhet”, por “siç është e drejtë”, dhe drejtësia gjen vetë adresën e saktë. Edhe nëse ajo ndodhet në katin e trembëdhjetë, në rrugën “E Ardhmja e Ndritur”.