— Gjithçka për Elira Konomin! Po Rovena Shaska, çfarë do të bëjë, të endet me rroba të vjetra? — bërtiste vjehrra me zë të ngritur. — Mirë pra, ta dish një gjë: nëse kjo vazhdon kështu…
Por nuk arriti ta mbyllte fjalinë. Jonida Prenga ia mbylli telefonin pa asnjë hezitim.
— Ja edhe kjo! Mua do të më vënë kushte? Në shtëpinë time do të më tregojnë çfarë të bëj?! — shpërtheu Jonida, e tërbuar deri në palcë. Indinjata i kishte kaluar çdo kufi.
Jonida ishte martuar me Arben Malajn një vit pas ndarjes nga bashkëshorti i saj i parë. Vajza e saj, Elira Konomi, atëherë nëntë vjeçe, kishte mbetur të jetonte me të. Ish-burri, Ilir Tafaj, paguante rregullisht detyrimin financiar për fëmijën, e takonte shpesh të bijën dhe nuk kursente as dhuratat. Edhe Arbeni, para se të lidhej me Jonidën, kishte qenë i martuar dhe kishte një vajzë nga martesa e mëparshme — Rovena Shaska, po ashtu nëntë vjeçe. Kur Jonida dhe Arbeni u njohën, u habitën nga kjo përkim i çuditshëm. E morën si shenjë fati dhe e lanë veten të besonin se gjithçka do të shkonte mirë.
Rovena jetonte me të ëmën, Klea Dervishi. Arbeni kontribuonte për vajzën me një shumë pothuajse të barabartë me atë që Iliri i jepte Elirës.
Çifti jetonte në apartamentin që Jonida kishte trashëguar — një banesë e madhe me dy dhoma. Arbeni nuk kishte pronë të tijën; ai zotëronte vetëm një pjesë të vogël të banesës së së ëmës, Nexhmije Çeliku, e cila banonte jo larg tyre.
Në familje nuk kishte sherre apo grindje serioze. Iliri, herë pas here, e merrte Elirën për fundjavë dhe ajo rrinte edhe natën tek i ati. Vajzës i pëlqenin këto vizita; ajo e adhuronte babanë e saj dhe, në të njëjtën kohë, sillej mirë edhe me njerkun. Ishte fëmijë i qetë, i sjellshëm, pa teke.
Edhe Rovena vinte shpesh gjatë fundjavave tek Jonida dhe Arbeni, ndonëse Klea nuk e lejonte të flinte natën atje. Arbeni e nxirrte vajzën shëtitje, e çonte në kinema, në kafene, nëpër dyqane; i blinte rroba të reja dhe lodra. Për një kohë të gjatë, gjithçka dukej harmonike. Meqë të ardhurat në të dy familjet ishin afërsisht të njëjta, vajzat shpesh merrnin dhurata dhe veshje të ngjashme.
— Jonida, më thuaj pak, ku ia bleve Elirës atë kukullën e bukur? Dua t’i marr Rovenës të njëjtën, — e pyeste Arbeni. Jonida i dërgonte menjëherë lidhjen e dyqanit online. Nganjëherë ndodhte e kundërta: ajo i kërkonte ndihmë Arbenit. Për shembull, për uniformën e shkollës.
— Në cilin dyqan ia bleu Klea Rovenës atë përparësen shkollore? Është aq e bukur, do t’i marr edhe Elirës një të tillë, — e pyeste ajo burrin.
— Po e pyes tani, — përgjigjej Arbeni dhe nxirrte telefonin për të telefonuar ish-bashkëshorten.
Kështu rridhnin ditët.
Edhe pse vajzat u rritën pothuajse pranë njëra-tjetrës, ato nuk u afruan shumë. Takoheshin rrallë dhe komunikimi mes tyre ishte i kufizuar, korrekt, pa ngrohtësi të veçantë. Ndoshta për këtë arsye, ose për ndonjë tjetër, miqësia e vërtetë nuk lindi kurrë. Megjithatë, të dyja ishin të edukura dhe silleshin me respekt. Kur mbushën trembëdhjetë vjeç, Arbeni mori vesh se Klea kishte ndër mend të martohej sërish.
— Çfarë ka të keqe? Është grua e lirë, ka të drejtë të ndërtojë jetën e saj, — tha Jonida me indiferencë, duke ngritur supet.
— Po shqetësohem se si do ta pranojë burri i ri Rovenën dhe si do ta përballojë ajo vetë këtë ndryshim, — u shpreh Arbeni me ankth. — Nuk i dihet kurrë.
— Me ndihmën e Zotit, gjithçka do të shkojë mirë. Mos u mundoq para kohe. Ishte e pritshme. Klea është e re dhe do të rregullojë jetën personale, — u përpoq ta qetësonte Jonida.
Megjithatë, shqetësimi i Arbenit nuk ishte i kotë. Një vit pas martesës, Klea i njoftoi se bashkëshorti i saj i ri do të transferohej në një qytet tjetër për shkak të punës. Kushtet atje ende nuk ishin të qarta dhe, për këtë arsye… ajo nuk kishte ndërmend ta merrte Rovenën me vete, të paktën për momentin.
— Vajza ka baba! — i tha Klea prerë Arbenit. — Unë e kam rritur për vite me radhë: e kam ushqyer, veshur, mbajtur. Tani është radha jote. Më ndihmo për ca kohë. Për më tepër, ajo ka këtu shkollën, shoqërinë, miqtë. Po atje çfarë do të ketë? Një zhvendosje e tillë do të ishte stres i madh për një fëmijë. Madje mendoj se do të ishte mirë të mbaronte shkollën këtu, pastaj edhe universitetin. Në qytetin ku po shkoj unë, as që dihet nëse ka institucione të tilla. Kur të rritet, do të shpërngulet në apartamentin tim. Ndërkohë, banesën do ta jap me qira për të siguruar të ardhura. Paratë për Rovenën do t’i transferoj rregullisht, këtë ta premtoj.
Arbeni mbeti i shtangur, sikur iu prenë këmbët. Ndërsa Jonida, sapo e mësoi lajmin, u habit edhe më shumë. Një zhvillim të tillë nuk e kishte imagjinuar kurrë. Gjithçka dukej sikur vajza po u lihej atyre në dorë, pa shumë zgjedhje. Në rregull, mendoi ajo, por kjo histori sapo kishte filluar…