Arbeni Malaj nuk po e merrte veten nga ajo që po dëgjonte, ndërsa Jonida Prenga shpërtheu pa u përmbajtur më.
Si mund të ndodhte diçka e tillë? Po Arbeni ishte babai i Rovenës, dakord, por ç’lidhje kishte ajo grua me gjithë këtë histori? Bëhej fjalë për banesën e saj, për jetën e saj, dhe askush nuk e kishte pyetur nëse ishte dakord që Rovena të zhvendosej aty. Gjithçka ishte vendosur mbi kokën e saj, si një urdhër i prerë.
— Është e pabesueshme! — u ankua ajo, duke ecur nervozisht nëpër dhomë. — Sa e pacipë paska qenë Klea Dervishi! Më vunë para faktit të kryer, pa më pyetur fare. Po Elira Konomi ku mbetet në gjithë këtë rrëmujë?
Elira, e cila kishte dëgjuar çdo fjalë nga dhoma tjetër, u afrua me hapa të qetë dhe i preku nënën në krah.
— Mami, mos u shqetëso për mua, — tha ajo me një zë të butë. — Le të vijë Rovena të jetojë me ne. Do të bëhemi shoqe. Më mungon shumë të kem një motër. Kam kaq shumë sekrete, dhe nuk kam me kë t’i ndaj.
Jonida buzëqeshi pa dashje, e prekur nga pastërtia e fjalëve të vajzës. Ia ledhatoi flokët dhe mendoi se sa zemërgjerë ishte fëmija i saj.
— Mirë atëherë, — tha ajo më në fund, me një ton të përmbajtur, dhe u kthye sërish nga Arbeni. — Por kjo që po ndodh është e padrejtë dhe e gabuar! Ajo thjesht e la fëmijën pas krahëve. U hoq qafe prej saj!
— Të lutem, më ngadalë, — u përpoq Arbeni ta qetësonte. Nuk donte që Elira të dëgjonte akuza kaq të rënda. Por Jonida kishte marrë hov. Gjithë mbrëmjen ajo u ankua, u zemërua dhe shfryu mllefin që i ishte mbledhur.
— Në fund të fundit, unë jam babai i saj, — mërmëriti Arbeni, duke u përpjekur të justifikohej. — Kam detyrim të jem pjesë e jetës së Rovenës.
— Po, ke qenë pjesë, — ia ktheu Jonida ashpër. — Apo jo? Por ajo që po ndodh tani nuk ka asnjë logjikë.
— Fëmija nuk ka faj për asgjë!
— E di… — u përgjigj ajo me trishtim. Brenda vetes ndjente një peshë të rëndë. Nuk i pëlqente fakti që ishte bindur kaq lehtë, megjithatë keqardhja për Rovenën ishte më e fortë. Vajza dukej sikur nuk i duhej më askujt, sidomos nënës së saj, e cila me martesën e re kishte nisur një kapitull tjetër jete, ku fëmija nuk gjente vend.
Në fundjavë, e gjithë familja shkoi në një dyqan mobiliesh. Blenë një krevat të dytë dhe e vendosën në dhomën e Elirës. Hapën dollapët, rregulluan komodinat dhe liruan hapësirë për rrobat dhe sendet e Rovenës, duke u përpjekur ta bënin vajzën të ndihej sa më rehat.
Një mbrëmje, pas darkës, Jonida iu drejtua Elirës me ton të zakonshëm:
— Elira, të lutem, laji enët.
— Në rregull, mami, — u përgjigj vajza pa hezitim.
Këto kërkesa ishin pjesë e përditshmërisë së tyre. Elira ishte e disiplinuar dhe e zellshme. Dinte të hekuroste, të pastronte shtëpinë dhe kishte pasion qepjen e punët me grep. Shpesh vetë kërkonte të ndihmonte, sepse që e vogël ishte mësuar të kontribuonte në punët e shtëpisë. Kohët e fundit, Jonida kishte filluar të mendonte se si ta përfshinte edhe Rovenën në këto zakone.
— Rovena, shko, të lutem, futi rrobat në lavatriçe, — i tha një ditë. — Janë në legen në banjë, i ndërrova çarçafët që në mëngjes, por nuk pata kohë ta ndizja makinën.
— Mirë, — tha Rovena, paksa e hutuar. — Po ku shtypet? Dhe sa detergjent duhet hedhur? Nuk e kam bërë kurrë më parë.
— Hajde me mua, — u ofrua Elira, duke e marrë për dore. — Ta tregoj unë.
Pas kësaj erdhën edhe kërkesa të tjera. Rovena përpiqej t’i kryente, por shumë shpejt u bë e qartë se, ndonëse ishte trembëdhjetë vjeçe, pothuajse nuk dinte asgjë. Larja e enëve ishte një shembull i qartë: detergjenti rrinte mënjanë, ndërsa ajo fërkonte pjatën e yndyrshme vetëm me një sfungjer të lagur. Jonida u habit dhe me durim i shpjegoi, duke kuptuar se për Rovenën kjo ishte hera e parë. Deri atëherë, ajo thjesht e linte pjatën në lavaman, duke pritur që dikush tjetër ta pastronte. As fshirja e dyshemesë nuk i shkonte për dore; mbledhja e mbeturinave në fshesë i dukej e pamundur. Jonida vërente se këto detyra e bezdisnin vajzën, ndoshta sepse në shtëpinë e mëparshme ishte mësuar me një realitet krejt ndryshe.
Telefonata nga Nexhmije Çeliku ra si rrufe në qiell të pastër. Zakonisht ajo i telefononte Arbenit, por këtë herë kishte zgjedhur ta merrte drejtpërdrejt Jonidën.
— Çfarë është kjo histori?! — shpërtheu ajo në receptor. — Pse po e mundoni mbesën time me punë të rënda, sikur të ishte shërbëtore?
— Askush nuk po e shfrytëzon, — kundërshtoi Jonida qetë. — Elira ka kohë që ndihmon në shtëpi. Tek ne është normale që secili të kontribuojë sipas mundësive…
— Elira le të bëjë ç’të dojë! — e ndërpreu Nexhmije Çeliku. — Por mbesën time mos e prekni! Mendon se…