— …a mendon se askush nuk ka kush ta mbrojë? Apo se, meqë nëna është larg, mund të bëni çfarë të doni? — vazhdoi zëri i Nexhmije Çelikut, i mprehtë dhe akuzues.
— Nuk po mendoj asgjë të tillë, — u përgjigj Jonida, tashmë e irrituar. — Po flasim për gjëra elementare. A është e drejtë që Rovena të rritet pa ditur të bëjë asgjë vetë? Dikur duhet t’i mësojë këto punë. Nuk po i kërkojmë gjë të pamundur.
— Vajza di mjaftueshëm! — këmbënguli Nexhmije Çeliku. — Unë thjesht ju kërkova të mos e ktheni në shërbëtore! — dhe pa pritur përgjigje tjetër, e mbylli telefonin.
— Edhe unë do të doja që askush të mos më tregojë si duhet të jetoj në shtëpinë time! — shpërtheu Jonida në mbrëmje, sapo Arben Malaj u kthye nga puna. — Fol, të lutem, me nënën tënde. Nëse ajo shqetësohet kaq shumë për mbesën, pse refuzoi që Rovena të jetonte me të?
— Eh… nëna ka tension, pastaj edhe… — Arbeni u ndal, kërkoi me mend diçka për të shtuar dhe gërvishi zverkën. — Do të mundohem të flas me të.
— Mirë atëherë, — tha Jonida, me një ton të prerë. — Por dua të jetë e qartë: unë jam zonja e kësaj shtëpie. Edhe banesa është e imja, le të mos e harrojë. Dhe fol edhe me Rovenën. Duket sikur ajo telefonon e ankohet. Ndërkohë, këtu askush nuk e keqtrajton.
— Mos u shqetëso, Jonida, gjithçka do të qetësohet, — u përpoq ta sigurojë Arbeni.
— Do të doja ta besoja… — psherëtiu ajo.
Duhet thënë se Arbeni e mbajti fjalën. Ai bisedoi si me nënën, ashtu edhe me vajzën, dhe për njëfarë kohe situata u qetësua. Rovena filloi të mësonte shpejt të ndihmonte nëpër punët e shtëpisë. Nuk mund të thuhej se i pëlqente shumë, por të paktën ankesat drejt gjyshes pushuan. Megjithatë, shumë shpejt doli në pah një tjetër problem.
Ilir Tafaj, ish-burri i Jonidës, kishte ndërruar punë dhe të ardhurat e tij ishin rritur ndjeshëm. Kjo u reflektua jo vetëm në rritjen e alimentacionit për Elira Konomin. Iliri filloi ta përkëdhelte vajzën me dhurata të shtrenjta: pajisje elektronike, stoli, rroba firmato. Për ditëlindje, Elira mori nga i ati një set luksoz: vathë floriri dhe një zinxhir me varëse. Pak kohë më pas, Iliri i propozoi t’ia ndërronte edhe telefonin, ndonëse i vjetri punonte ende pa asnjë problem.
Për më tepër, Elira kthehej pothuajse çdo herë nga takimet me të atin me rroba të reja.
— Prapë babai të bleu bluzë të re! — u habit Jonida, duke hapur krahët, kur pa të bijën pas një shëtitjeje me Ilirin. — Po ti ke plot të tilla!
Arbeni, që qëndronte pas shpine, rrudhi vetullat.
— Sot vura një bluzë me mëngë të gjata, — shpjegoi Elira qetë. — Por jashtë ishte vapë përvëluese. U ndjeva keq nga nxehtësia. Hymë në qendrën tregtare dhe babi më bleu një bluzë të lehtë. U ndërrova dhe pastaj shëtitëm pa problem.
— Mirë, e kuptoj, — buzëqeshi Jonida. — Po kjo gjë interesante në flokë? Edhe ajo është e sotme?
— Jo, — u mburr Elira. — Babai e kishte porositur nga Kina. Është kapëse speciale. Tha se e kishte zgjedhur me shumë kujdes dhe që vonoi shumë derisa erdhi. Vetëm dje e mori. Të pëlqen? Tha se më shkon shumë me flokët.
Elira filloi të rrotullonte kokën para së ëmës për t’ia treguar më mirë kapësen e veçantë.
Rovena i vështronte të gjitha këto me një zili që mezi fshihej. Që kur kishte ardhur të jetonte me ta, Arbeni pothuajse nuk i kishte blerë asgjë përtej gjërave bazë. Mundësitë e tij financiare nuk ishin aspak si ato të Ilirit.
— Tezë Jonida, — e pyeti një ditë Rovena me ndrojtje, — a mund ta marr laptopin e vjetër të Elirës? I imi nuk ndizet më fare.
— Merre pa problem, — u përgjigj Jonida. — Po rri kot në raft. Edhe telefonin e vjetër, nëse do, mund ta marrësh. Elira tani ka të ri.
— Faleminderit shumë, — tha Rovena me sy që i shkëlqenin. — Po Elira s’do të mërzitet?
— Pse të mërzitem? — ndërhyri Elira që sapo ishte afruar. — S’ma do më. Hajde, ta ndihmoj ta marrësh. Do shohësh sa mirë bën foto dhe lojërat ecin perfekt. Hiqe kartën SIM, ta ndërrojmë tani…
Të dyja vajzat u drejtuan nga dhoma, ndërsa Jonida, edhe një herë, u gëzua që ato po shkonin kaq mirë me njëra-tjetrën.
Nga jashtë, gjithçka dukej në rregull. Vajzat ishin shoqe dhe shtëpia dukej e qetë. Por telefonatat nga vjehrra nisën sërish.
— Si ka mundësi që njëra vajzë është e veshur nga koka te këmbët me të reja, ndërsa tjetra endet me rroba të vjetra, sikur të ishte lypëse?! — ankohej Nexhmije Çeliku. — Vajza e shkretë qan! A ju duket kjo e drejtë?
Jonida, e fyer deri në palcë, përpiqej t’i shpjegonte se Rovena nuk i mungonte asgjë thelbësore dhe se edhe për të blihej gjithçka e nevojshme, por gjërat luksoze dhe dhuratat e shtrenjta për Elirën vinin nga i ati biologjik, gjë që, me sa dukej, Nexhmije Çeliku refuzonte ta pranonte plotësisht.