— …ish-bashkëshorti im. Nëse gjyshja shqetësohet kaq shumë, pse nuk i blen vetë mbesës së saj rroba të reja e pajisje si gjithë të tjerat? Apo le t’ia blejë Arbeni, — shtonte Jonida, pa e fshehur nervozizmin. — Pse të gjitha ankesat bien mbi mua?
Debati u rindez edhe një herë. Grindja mes saj dhe Arben Malajt u kthye në një përplasje të ashpër. Arbeni i propozoi Jonidës të fliste me ish-burrin e saj dhe t’i kërkonte që të mos e tepronte me dhuratat e shtrenjta për Elirën, në mënyrë që Rovena të mos ndihej e lënë pas dore.
— A je në vete? — ia ktheu Jonida, e habitur nga kërkesa. — Nëse do që vajza jote të mos ndihet keq, atëherë bli gjithçka vetë. Askush s’të ndalon.
— Nuk kam aq para! — bërtiti Arbeni. — Ish-burri yt po bën qejf, po tregon muskujt, ndërsa vuan vajza ime!
— Para së gjithash, ai nuk është më burri im, — ia preu Jonida. — Dhe është i lirë të bëjë çfarë të dojë për fëmijën e tij.
Zënkat mes tyre u bënë të shpeshta. Rovena, e heshtur, i dëgjonte fjalët pas dere. Shumë shpejt, çdo detaj i këtyre grindjeve mbërriti në veshët e Nexhmije Çelikut. Vajza i telefononte shpesh gjyshes dhe i rrëfente me hollësi jetën në familjen e re të të atit: kush çfarë thoshte, si silleshin me njëri-tjetrin, çfarë gatuhej për darkë e për mëngjes, si e quanin njëri-tjetrin, kush çfarë vishte në shtëpi dhe si e shikonin njëri-tjetrin. Nexhmija e pyeste pa pushim dhe, pas çdo bisede, forcohej gjithnjë e më shumë bindja e saj se Jonida nuk ishte një grua e denjë për djalin e saj.
Telefonatat e Nexhmije Çelikut nuk kishin fund. Ajo e lodhte Jonidën me qortime, nënkuptime dhe ankesa. Më në fund, Jonida nuk duroi më.
— Dëgjo, le të shkojë Rovena të jetojë te gjyshja! — i tha ajo Arbenit. — Nuk e përballoj më këtë situatë. Që kur erdhi ajo tek ne, vetëm grindemi.
— Ah, kështu qenka puna? Atëherë largohem edhe unë bashkë me vajzën, — shpërtheu Arbeni. — Shumë pak të zgjati durimi! Unë të rrita vajzën tënde për vite me radhë, e pranova si timen, ndërsa ti për gjashtë muaj e nxorre timen nga shtëpia!
Jonida mbeti pa fjalë, me gojën hapur. Çdo përpjekje për t’i shpjeguar se në qendër të gjithë këtij konflikti ishte nëna e tij ishte e kotë. Arbeni hidhte rrobat në çantë, pa pranuar të dëgjonte asgjë.
— Bëhu gati, — i tha Rovenës. — Do të shkojmë te gjyshja.
Jonida nisi procedurat e divorcit dhe, pas ndarjes, ajo dhe Elira mbetën të jetonin vetëm. Por historia nuk përfundoi aty. Pas pak kohe, Arbeni u shfaq sërish dhe deklaroi se donte ta niste gjithçka nga e para, sepse Rovena ishte larguar te nëna e saj dhe, sipas tij, “tani nuk na pengon më askush”. Doli se në qytetin ku Klea Dervishi jetonte me bashkëshortin e ri kishte shkolla, universitete dhe çdo mundësi tjetër. Klea kishte vendosur ta merrte vajzën pranë vetes — ose, më saktë, këtë ide ia kishte mbjellë vazhdimisht Nexhmije Çeliku, e cila e telefononte shpesh. Me ardhjen e djalit dhe mbesës, Nexhmijes i ishte rritur tensioni dhe i ishin shfaqur probleme të reja shëndetësore.
— Më duhet qetësi dhe paqe, ndërsa vajzës i duhet e ëma. Atje do ta ketë më mirë, — përsëriste ajo vazhdimisht.
— Jo, i dashur, të fillojmë nga e para nuk kam ndërmend, — iu përgjigj Jonida Arbenit. — Unë dhe Elira jemi mirë kështu.
Dhe ia mbylli derën para fytyrës.
— Më merr malli për Rovenën, — tha një ditë Elira me zë të ulët. — Më vjen keq që nuk jeton më me ne…
— Tani ajo është me mamanë e saj. Ndoshta kjo është më mirë sesa të jetojë me një njerkë “të keqe”, — tha Jonida me trishtim të lehtë.
— Mos thuaj ashtu, mami. Ti nuk je aspak e keqe. Je më e mira në botë, — ia ktheu Elira dhe e përqafoi fort.
— Edhe ti je gjithçka për mua, — u përgjigj Jonida, duke buzëqeshur.
Elira dhe Rovena ishin të destinuara të takoheshin sërish. Pas mbarimit të gjimnazit, Rovena — krejt rastësisht — zgjodhi të studionte në të njëjtin universitet ku ishte regjistruar edhe Elira. Megjithatë, vajzat nuk e kuptuan menjëherë se ishin në të njëjtin institucion; vetëm në vitin e dytë, në një korridor të fakultetit, u përballën ballë për ballë. Elira u gëzua sinqerisht kur pa motrën e saj të njerkës, por Rovena u ndje e bezdisur nga ky takim i papritur. Me një buzëqeshje të sforcuar, ajo shkëmbeu vetëm disa fjalë formale dhe u largua shpejt. Nuk donte t’i kujtonte muajt e kaluar në familjen e Elirës — kujtime që për të ishin të hidhura. Në mendjen e saj, Rovena e shihte Elirën si mendjemadhe dhe të përkëdhelur, dhe i uroi në heshtje që studimet t’i shkonin keq. Ndërsa Elira, edhe pse tashmë tetëmbëdhjetë vjeçe, kishte mbetur po aq e pastër dhe zemërmirë sa në fëmijëri. Ajo u gëzua për motrën dhe i uroi me gjithë shpirt sukses në rrugën e saj.
Mirela Kapidani