– Një telefon i ri për Rozafën? I vjetri, sa pashë unë, punonte për mrekulli. Por jo, duhej patjetër të bënte figurë. Dhe pastaj çuditen pse paratë u treten pa u ndier. Kur nuk mban llogari për shpenzimet, s’ka si të dalësh kurrë në krye.
– Murat, po ç’rëndësi ka për ne si i menaxhojnë ata të ardhurat e veta? – u përpoq ta qetësonte Drita Dhrami.
– Ka shumë rëndësi! – shpërtheu ai me nerva. – Për të ndërruar apartament, thonë se s’kanë lekë, prandaj zgjidhja e vetme qenka që babai dhe nëna të shtrëngohen e të zhvendosen. Se ne qenkemi plakë e nuk na duhet asgjë! As që i ka shkuar ndër mend djalit tonë se me këtë “zgjidhje” na e vështirëson jetën. As që i kujtohet fare se unë kam probleme me zemrën.
– Pse flet kështu? – u mërzit Drita, edhe pse në thellësi e ndiente se burri i saj kishte njëfarë të drejte. – Ai thjesht mendon për familjen e vet, përpiqet të kujdeset.
– Po, kujdeset… me kurrizin tonë! “Lëvizni pak, mami e babi, se po kaloj unë!” Egoizëm i pastër!
– E dija që ideja e djalit nuk do të të pëlqente, – psherëtiu ajo.
– Si mund të më pëlqejë? Dhe as nuk është vetëm çështja e apartamentit, megjithëse neve askush nuk na dhuroi shtëpi, siç ia dhanë atyre, e as nuk na ndihmoi kush ta ndërtonim. Problemi është se ai nuk merr parasysh interesat tona. Për të, ne jemi sikur jemi konsumuar. Nuk do të çuditesha fare nëse, diku thellë, pret ditën kur ne… të mos jemi më.
– Murat! Si mund të thuash një gjë të tillë? Vërtet mendon kështu për djalin tonë?
– Nuk po them që e mendoj. Thjesht po arsyetoj. Imagjino sikur njëri prej nesh sëmuret rëndë. Tjetri ku do të shkojë? E nëse kjo gjendje zgjat me vite? Jo, Dritë, asnjë ndërrim banese nuk bëhet. Unë jam prerë: jam kundër.
– Atëherë, le t’i ndihmojmë të mbledhin para për diferencën.
– Kjo mund të shqyrtohet, megjithëse as këtë nuk do ta bëja me shumë dëshirë. Le t’ia dalin vetë, jo gjithmonë mbi të gatshmen. Ne kur u futëm në apartamentin tonë nga ajo baraka e përkohshme, sa vjeç ishte Gentiani? Saktë! Kishte nisur shkollën. Ndërsa këta, fëmija sapo ka mbushur një vit dhe tashmë planifikojnë të dytin. Plane të tilla bëhen kollaj, por përgatitja për to është punë tjetër.
– Pikërisht këtë po bën edhe ai.
– Sipas teje, të na çojë ne në një banesë më të vogël qenka përgatitje? Kjo do të thotë të nxjerrë gështenjat nga zjarri me duart e të tjerëve. Për më tepër, askush nuk e di se si do të shkojë shëndeti im. Mund të vijë dita të më duhet të shpërngulem në fshat. Ajër i pastër, diell…
– Në fshat?! – Drita u ndez menjëherë. – Kurrë! Atje s’ka as spitale, as mjekë. Ç’do të bëj unë me ty atje?!
– Ja, e sheh? Ndërsa djali ynë as që e mendon këtë. Ai është i bindur se “kështu do të jetë më mirë”, më e leverdishme për të gjithë. Thjesht ai m…