– Ti i ke thënë Gentian Tahirit se Murat Nikolla nuk është babai i tij i vërtetë. Si të erdhi në mendje ta nxirrje nga goja një gjë të tillë?!
– Po sikur të mos jetë gënjeshtër? – u përgjigj Flutura pa u ndier në faj.
– A je në rregull nga mendja? – shpërtheu Drita Dhrami, me zërin që i dridhej nga zemërimi. – Nga e nxore këtë përfundim? Unë kurrë nuk të kam thënë diçka të tillë!
– Nuk kishte nevojë të ma thoje. E kuptova vetë.
– Gabohesh rëndë!
– Vërtet? Atëherë më fal. Thjesht… Murati yt është i ftohtë si gur. Nuk përzihet me askënd, nuk komunikon dhe me Gentianin sillet pa ngrohtësi. M’u duk sikur nuk kishin lidhje gjaku. Me sa duket, paskam lexuar gabim situatën. Po puna e shtëpisë? Do ta ndërroni apo jo?
– Nga e di ti këtë?! – Drita hapi sytë e habitur.
– Ma ka treguar Gentiani. Qysh prej kohësh.
– Pra, ai e kishte menduar ndërrimin prej kohësh?
– Po. Madje më kërkoi mendim, çfarë të bënte dhe si të vepronte.
– Dhe ti çfarë i the?
– Të presë.
– Të presë çfarë?
– Dritë, mos u zemëro. Gentiani ishte shumë i shkatërruar, i trembur se familja do të mbetej pa strehë…
– Çfarë i the konkretisht?! – e preu ajo me një ton të akullt.
– Asgjë të keqe. Vetëm se pritja nuk do të zgjaste shumë.
– Ç’do të thotë kjo?
– Është e thjeshtë. Murati yt ka probleme me zemrën. Sa mund t’i kenë mbetur? I thashë Bujar Jakupit se së shpejti gjithë trashëgimia e të atit do të ishte në duart e tij. Njerëzit me zemër të sëmurë nuk jetojnë gjatë.
– Dhe ai? – mezi nxori zë Drita.
– Tha se kjo nuk ndryshonte asgjë, se nëna do të mbetej gjithsesi. Pastaj buzëqeshi dhe shtoi: “Vetëm ajo… E vetme. Atëherë prej saj mund të bësh ç’të duash.”
– S’është e mundur! – bërtiti Drita e tmerruar.
– Është shumë e mundur. Çfarë mendon, se jeni të veçantë? Sa familje kthehen në armiq për një apartament! Ju u propozua thjesht ndërrimi i banesës. Mund ta kishit bërë. Por jo, ju erdhi keq. Nuk më habitët fare.
– Të dëgjoj dhe çuditem: si i mban toka njerëz si ty?!
– I mban fare mirë, – ngriti supet Flutura. – Shikoni veten njëherë.
Drita nuk tha më asnjë fjalë. U largua pa përshëndetur.
Sapo doli në rrugë, telefonoi të birin:
– Nuk do të ketë asnjë ndërrim shtëpie, – tha prerë. – Babai yt është kundër dhe unë jam plotësisht në një mendje me të.
– Ai nuk është babai im! – shpërtheu Gentiani.
– Atëherë as unë nuk jam nëna jote, – ia ktheu ajo ftohtë dhe ia mbylli.
Kur u kthye në shtëpi, u ul pranë Murat Nikollës dhe foli qetë:
– E di, Murat… dola pak, mendova gjatë dhe kuptova se ke pasur të drejtë. Çështja e ndërrimit mbyllet. Përgjithmonë.
– Shumë mirë, – u përgjigj ai me lehtësim. – Jam i lumtur që u kuptuam siç duhet.