– Gjergj, a do të vish shpejt në shtëpi?
– Po, jam duke ardhur. Jam pothuajse në fund të rrugës.
– Atëherë nxito pak, të lutem. Duhet të flasim patjetër.
– Ka ndodhur gjë? – u shqetësua menjëherë Gjergj Shala.
– Si ta shpjegoj… ende jo diçka konkrete, por biseda nuk shtyhet, – zëri i Afërdita Jakupit dridhej lehtë; megjithatë, nga mënyra si fliste, dukej se nuk bëhej fjalë për ndonjë fatkeqësi të madhe.
Pas rreth pesëmbëdhjetë minutash, kryefamiljari hapi derën e apartamentit dhe hyri brenda.
– Çfarë po ndodh këtu? – pyeti me kujdes, duke e parë të shoqen drejt e në sy.
– Ndërrohu, laji duart, nuk ka nevojë të lësh gjithçka e të shpëtosh botën, – i buzëqeshi Afërdita, e puthi lehtë dhe e shtyu me butësi drejt banjës.
Ai bëri ç’duhej, u ndërrua dhe pas pak doli në dhomën e ndenjjes.
– Hajde, – i tha gruaja dhe e çoi drejt dhomës së vajzës së tyre. Tringa Zeneli rrinte e ulur në divanin e vet, e mbledhur kruspull, me sytë e skuqur dhe të enjtur nga lotët.
– Mirë, çfarë ka ndodhur? – Gjergji u përpoq të ruante qetësinë.
– Pyete vajzën tënde, – ia ktheu ftohtë Afërdita. – Hajde, tregoje edhe babait se çfarë ke ndërmend të bësh!
Tringa u mbyll edhe më shumë në vetvete, ktheu kokën nga dritarja dhe ishte e qartë se nuk kishte aspak dëshirë të fliste.
– Dëgjoni këtu, zonja, – tha Gjergji me ton të prerë, duke rrahur lehtë tavolinën me pëllëmbë, – ose më tregoni tani, qetë, pa histeri, pa drama dhe pa pauza teatrale, se ku qëndron problemi, ose merruni vetë me të dhe unë po shkoj të pushoj pas një dite të lodhshme pune.
– Vajza jonë paska vendosur të martohet, – njoftoi Afërdita me një sarkazëm të hidhur. – Madje menjëherë, pa humbur kohë!
– Si, të martohet? – Gjergji u hutua për një çast. – Kështu, papritur? Dhe me kë, nëse s’është sekret?
Meqë Tringa vazhdonte të heshtte kokëfortë, sërish i ra barrë nënës:
– Oltian Cani. Ai djaloshi me syze, me fytyrë plot puçrra, që ka ardhur shpesh kohët e fundit.
– Aha, Cani… – mërmëriti Gjergji. – Është kështu, apo jo, bija ime?
Tringa nuk tha asnjë fjalë.
– Atëherë dëgjo, e dashur, – zëri i të atit u ashpërsua. – Mjaft më me lojëra heshtjeje sikur je në ndonjë hetim sekret. Çfarë, duhet të të lutem apo të bëj akrobaci që të nxjerr një përgjigje?
– Unë dhe Oltiani e duam njëri-tjetrin! – shpërtheu më në fund vajza. – Ai është më i miri dhe ne do të martohemi, çfarëdo që të thoni ju!
– Të paktën tani u sqarua diçka, – psherëtiu Gjergji. – Studion bashkë me ty, apo jo?
– Po, jemi në të njëjtin grup.
– Viti i parë… – tha ai me një frymëmarrje të rëndë, mes mirëkuptimit dhe dorëzimit. – Fëmijë ende…
– Nuk jemi fëmijë! – u ngrit menjëherë Tringa. – I kemi mbushur tetëmbëdhjetë të dy, jemi madhorë!
– Në rregull. Nëse jeni madhorë, atëherë supozohet se jeni edhe të rritur. Prandaj le të flasim si njerëz të rritur.
– Nuk dua të flas! – iu kthye ajo me nervozizëm. – Tani do fillojë ligjërata juaj e zakonshme: që jemi të rinj, që duhet të presim, të forcohemi në jetë, të testojmë ndjenjat… të gjitha këto gjëra të mërzitshme. Ju mendoni se jeni të mençur e të drejtë, por nuk kuptoni një gjë të thjeshtë: ne e duam njëri-tjetrin, kemi ndjenja të vërteta! Dhe ju doni t’i shkatërroni ato!
– Unë, bija ime, nuk kam ndërmend të shkatërroj askënd, – u përgjigj Gjergji me lodhje. – Dua vetëm ta kuptoj situatën deri në fund. Pra, ju dhe Oltiani e doni njëri-tjetrin dhe po mendoni seriozisht për martesë, ndaj duhet të flasim hapur për gjithçka që kjo sjell me vete, në mënyrë që biseda të vazhdojë qetësisht edhe më tej.