– Pra, kështu qenka, apo jo? – Tringa ngriti kokën me një gjest sfidues. – Të paktën kjo më gëzon. Dhe tani pyes drejtpërdrejt: doni të martoheni? Të dy e dëshironi këtë, apo vetëm ti?
– Babë, mos u përpiq ta ulësh Oltianin, – reagoi ajo me nervozizëm. – Ai e do po aq sa unë martesën tonë.
– Mirë atëherë, – tha Gjergji duke u mbështetur pas karriges. – Pra, dëshira ekziston. Por më thoni pak: ku keni ndërmend të jetoni dhe me çfarë do të mbaheni? A i keni menduar këto gjëra, apo jo?
– Këto janë gjëra dytësore! – shpërtheu vajza. – Kur ka dashuri të vërtetë, gjithçka tjetër rregullohet vetë!
– Tringa, sa vjeçe je? – e pyeti i ati me një zë të ulët, pothuaj i lodhur. – Se mua më duket sikur nuk je në universitet, por në klasë të parë. Dashuria, sado e fortë të jetë, nuk të ushqen çdo ditë. Duhet shtëpi, duhet bukë. Ku po nxitoni kështu? Ç’është ky ngut, sikur ju ka marrë flaka nën këmbë? Askush nuk është kundër Oltianit. Le të vijë, ta njohim siç duhet, të flasim qetë, të takohemi edhe me prindërit e tij… Apo gaboj? – u kthye ai nga bashkëshortja.
– Jo, ke plotësisht të drejtë, – pohoi Afërdita. – Por ka një detaj të vogël… Ata kanë arsye pse po nxitohen.
– Çfarë do të thotë kjo? Mos po e thërrasin Oltianin në ushtri? Sa di unë, studentët nuk shkojnë…
– Jo, nuk ka lidhje me ushtrinë. Dhe as me Oltianin, – tha ajo me kujdes. – Tringa, pse hesht? Duhet patjetër t’i them unë gjërat?
– Nuk po hesht, – murmuriti vajza me inat. – Unë dhe Oltiani do të kemi një fëmijë.
– Aha… – belbëzoi Gjergji, i shtangur. – Ja ku jemi. Qenka bërë puna serioze. E tani, çfarë planesh keni?
– Do të martohemi! Do ta mbajmë fëmijën! Dhe as mos mendoni të më bindni për… për atë gjë! Fëmija ynë do të jetojë!
– Qetësohu menjëherë, – ndërhyri i ati prerë. – Askush nuk po të detyron për asgjë. Këto janë vendime që kërkojnë mendim të ftohtë. Më thuaj më mirë: a janë në dijeni prindërit e Oltianit?
– Ai sot… – u ndal për një çast. – Ramë dakord që secili prej nesh të fliste sot me prindërit…
– Dhe? A të ka telefonuar për t’u treguar si shkoi?
– Jo… ende jo.
– Mirë. Sapo të marrë përgjigje, më njofto. Ndërkohë, na lini të hamë darkë, se me gjithë këto drama, rrezik të mbetemi pa ngrënë.
Ai dhe Afërdita shkuan në kuzhinë. Ajo ngrohu shpejt ushqimin dhe ia vuri pjatën përpara.
– Çfarë do të bëjmë tani? – e pyeti ajo me zë të ulët.
– Sinqerisht? Nuk e di, – pranoi ai. – Të presim të shohim çfarë do të thonë prindërit e tij. Ndoshta bashkë mund të gjejmë një zgjidhje të arsyeshme.
Sapo kishin mbaruar darkën, mbërriti një lajm aspak i mirë nga Oltiani: biseda me prindërit kishte qenë e rëndë dhe kishte përfunduar me sherr. Ata ishin kategorikisht kundër. Situata po bëhej gjithnjë e më e vështirë.
Pas rreth pesëmbëdhjetë minutash, Tringa doli në sallon me telefonin në dorë dhe tha me zë të ulët, duke mbuluar mikrofonin:
– Është nëna e Oltianit. Do të flasë me njërin prej jush…
Afërdita ngriti duart e kryqëzuara përpara vetes:
– Zemër, të lutem fol ti. Unë nuk e përballoj dot.
Gjergji e pa me një vështrim qortues, por e mori telefonin, aktivizoi altoparlantin dhe vuri gishtin mbi buzë për heshtje.
– Alo, përshëndetje. Jam babai i Tringës, Gjergj Shala.
– Ornela Nushi, – u dëgjua zëri nga ana tjetër. – Nëna e Oltianit. Djali ynë sot na njoftoi se ai dhe vajza juaj…