…vazhdoi pa e ulur tonin:
– …janë bashkë. Dhe, duke parë gjendjen e saj, me shumë gjasë e kanë kaluar edhe kufirin. Madje, sipas Oltianit, kanë bërë plane të mëdha për të ardhmen. Ju jeni në dijeni të kësaj?
Gjergji mori frymë thellë përpara se të përgjigjej:
– Po, kemi folur me Tringën.
– Shumë mirë atëherë, – tha Ornela me një ftohtësi të mprehtë. – Atëherë merrni parasysh se ne jemi kategorikisht kundër këtyre “planeve madhështore”, – fjala e fundit u theksua me ironi therëse. – Djali ynë duhet të përqendrohet te studimet, të marrë një profesion, të ndërtojë karrierën. Martesa në vitin e parë të fakultetit, e aq më pak një fëmijë, nuk bëjnë pjesë në asnjë plan tonin.
– As për ne nuk ishte në axhendë një martesë e nxituar e vajzës, – iu përgjigj Gjergji me zë të përmbajtur, – por fakti mbetet: Tringa është shtatzënë, dhe fëmija është i djalit tuaj. Çfarë sugjeroni të bëhet me këtë realitet?
– Me falni, por kjo është çështje e juaja, zoti Shala, – u përgjigj Ornela prerazi. – Së pari, nuk jam aspak e bindur që ai fëmijë është i Oltianit. Së dyti, edhe po të ishte, ky skenar “martohena me urgjencë sepse jam shtatzënë” nuk funksionon me ne. Unë e kuptoj shumë mirë, si grua, dëshirën e vajzës suaj për martesë, sidomos kur përballë ka një djalë nga familje e mirë, me shtëpi dhe perspektivë. Por si nënë, do të bëj gjithçka që ta lini djalin tim rehat. Kjo nuk është vetëm bindja ime – burri im mendon njësoj. Kemi folur me Oltianin, ai i ka pranuar argumentet tona dhe kërkon që vajza juaj të mos e shqetësojë më. Le të vendosë vetë: abort apo lindje, për ne nuk ka rëndësi. Ju uroj gjithë të mirat. Mirupafshim.
Tingujt e shkurtër të telefonit që u mbyllën ranë rëndë në dhomë. Gjergji i përshkoi Afërditën dhe Tringën me një vështrim të errët dhe tha me zë të ngjirur:
– Të gjithë i dëgjuat fjalët, apo jo? Atëherë po e them qartë: abort nuk do të ketë. T’i marrësh jetën një shpirti të pafajshëm – më falni për patosin – është e papranueshme, pa llogaritur rrezikun për shëndetin. Kjo nuk është fundi i botës. Kur të vijë koha, do të marrësh pushim akademik, më pas do të rikthehesh në studime. Nuk je as e para, as e fundit. Ne do të ndihmojmë financiarisht dhe do të kujdesemi për fëmijën. Ndërsa me ata… do të merremi më vonë. Çfarë njerëzish të neveritshëm! “Unë s’jam unë dhe faji s’është imi”. Mjaft tani. Pini pak valerianë, qani nëse doni, por jo gjatë. Do t’ia dalim.
Ai e tërhoqi Afërditën mënjanë dhe i foli me zë të ulët:
– Merre sot Tringën tek ti. Mos e lër vetëm, se s’i dihet ç’i shkon në mendje. Fol me të, qetësoje. Unë do fle në dhomën e saj.
Pas rreth një ore, zilja e derës ra papritur.
– Kush na paska ardhur në këtë orë? – mërmëriti Gjergji i bezdisur dhe u drejtua nga dera.
U kthye në sallon i shoqëruar nga një djalë i ri, me syze dhe fytyrë të mbushur me puçrra.
– Oltian! – Tringa iu hodh në qafë. – Ke ardhur për mua?
– Po, për ty kam ardhur, – tha ai. – Zoti Shala, Afërdita, kam ardhur ta marr Tringën me vete.
– Ta marrësh? Dhe ku, nëse s’është sekret? – pyeti Gjergji ftohtë.
– Ende nuk e dimë saktësisht. Ndoshta do të marrim një apartament me qira. Jemi madhorë, ndaj ju lutem mos na pengoni. – Pastaj u kthye nga Tringa. – Vjen me mua?
– Patjetër! Kudo që të shkosh!
Gjergji ngriti dorën për t’i ndalur:
– Ndal pak, të rinj. Kam disa pyetje. Nëna jote, Ornela Nushi, sapo më tha se…