që e gjithë familja juaj është kundër vendimit tuaj me Tringën, dhe se edhe ti je pjesë e kësaj kundërshtie.
– Nuk është tamam kështu, zoti Gjergj, – u shpreh Oltiani qetësisht. – Vendimin e ka marrë nëna ime. Babai, si gjithmonë, i rri pas fjalës së saj pa kushte, – përdori një shprehje të rrallë krejt natyrshëm, pa u dukur aspak se po bënte përshtypje. – Unë bëra sikur u binda, vetëm që të mos ma mbyllnin çdo derë. Pastaj mora portofolin, pasaportën, kartën bankare dhe… ja ku jam.
– Hëë, interesante kjo! – Gjergji dukej sinqerisht i befasuar, madje i kënaqur. – Pra, tani ke ndërmend të marrësh Tringën, të jetoni vetëm, të merrni shtëpi me qira… dhe me çfarë të ardhurash, nëse s’është bezdi?
– Kam kursyer diçka. Punoj mbrëmjeve, kam një blog aktiv, edhe një kanal me ndjekës. Për dy muaj i përballoj shpenzimet, qiranë dhe ushqimin. Më pas do vazhdoj të fitoj.
– Mirë, mirë… – tundte kokën Gjergji. – Çfarë thua ti, Afërdita? Ta lëmë vajzën të shkojë? Djali duket më i pjekur nga sa e mendonim.
– Nuk e di… – ngriti supet Afërdita. – Ku të shkojë natën vonë…
– Pikërisht. Natën nuk shkohet askund, – e preu ai. – Tani dëgjoni kushtet. Do martoheni?
– Po! – u përgjigjën njëzëri.
– Dhe fëmijën do ta mbani?
– Po.
– Atëherë do jemi në krahun tuaj, por me disa rregulla. Ti, Oltian, do bësh gjithçka për t’u pajtuar me prindërit e tu, ndërsa ti, Tringa, do ta mbështesësh. Sonte Oltiani qëndron këtu. Nuk ka bredhje natën. Do flesh në dhomën e ndenjës, për ne je ende mysafir, shoku i vajzës. Prindërve të tu u shkruan se po fle te shokët. Më pas, dalëngadalë, i përgatit për të vërtetën, pa sherre e pa skena. Studimet nuk ndërpriten! Sidomos për ty, – i hodhi një vështrim Oltianit. – Tringa do marrë pushim për fëmijën dhe do e ketë më të vështirë të rikthehet. Ne do ndihmojmë sa të mundemi: me lekë, me kujdes për fëmijën, por jetën tuaj nuk do ta jetojmë ne. Martesën, për momentin, e bëjmë pa bujë – duhet kursyer. Më vonë, mund të festoni siç duhet. Pajtoheni?
– Po, – tha Oltiani pa hezitim.
– Unë… doja një dasmë të vërtetë, me fustan, me të ftuar, – u ankua Tringa me zë të ulët.
– Nuk është koha tani, – ia ktheu ai prerë. – Regjistrohemi thjesht, e pas një viti a dysh bëjmë dasmën.
– Mirë… si të thuash.
– Atëherë, gjithçka u sqarua, – përfundoi Gjergji. – Tani gjumë, nesër çohemi herët.
Pak më vonë, Afërdita e ndaloi burrin në kuzhinë, teksa ai po pinte ujë.
– Më thuaj diçka… si e ndryshove mendjen kaq shpejt?
– Shpejt? – buzëqeshi ai hidhur. – Pas bisedës me atë nënë të tijën, Ornela Nushi, isha i tërbuar. Dhe ja ku shfaqet ky që e mendoja si djalë mamaje, me syze e pa guxim. Por doli burrë i vërtetë: nuk u tërhoq, nuk e la vajzën vetëm. Për një të tillë, ia vlen ta japësh vajzën nuse.
– Si gjithmonë, ke të drejtë, zemër, – e puthi Afërdita dhe u nis të rregullonte vendet e fjetjes.