— Edhe unë dua ta festoj Vitin e Ri, jo ta kaloj tërë ditën në kuzhinë duke u shërbyer të tjerëve. Kam të drejtë për këtë!
Luan Fundo po e kishte jashtëzakonisht të vështirë të gjente fjalët e duhura për ta nisur këtë bisedë të ndërlikuar. Vetëm pak minuta më parë e kishte telefonuar e ëma dhe, me ton të vendosur, i kishte bërë të ditur se planifikonte të vinte tek ata për Vitin e Ri.
Një vit më parë, prindërit e Luanit, bashkë me motrën e tij, Jehona Çuko, dhe burrin e saj, kishin festuar Vitin e Ri në shtëpinë e tyre. Pothuajse të gjithë kishin mbetur të kënaqur nga ajo mbrëmje, përveç bashkëshortes së tij, Mimoza Begaj.
Mimoza kishte qenë tepër e lodhur atëherë dhe, sapo mysafirët u larguan, deklaroi prerazi se ai kishte qenë hera e fundit që Vitin e Ri e prisnin me të ftuar në shtëpi. Luan Fundo e kishte mbështetur vendimin e saj dhe të dy ranë dakord që një situatë e tillë të mos përsëritej më.
Në televizor po shfaqej një reklamë për festimet e Vitit të Ri në një resort jashtë qytetit, dhe fytyra e Mimozës u ndriçua menjëherë.
— Luan, po sikur këtë vit të mos rrimë në shtëpi? — tha ajo me entuziazëm. — Klea Osmani dhe Mentor Imeri po planifikojnë të shkojnë në një hotel malor për disa ditë dhe na ftuan edhe ne. Do ta festojmë Vitin e Ri, do të pushojmë pak, dhe fëmijët do të argëtohen.
Klea dhe Mimoza punonin në të njëjtën kompani, ndërsa fëmijët e tyre ishin pothuajse në të njëjtën moshë. Kjo i kishte afruar shumë, dhe familjet shpesh kalonin fundjavat bashkë, duke dalë në natyrë.
Por Luanit iu desh t’ia shuante shpresën bashkëshortes:
— Nuk do të mund të shkojmë me Klean dhe Mentorin. Mami më telefonoi dje dhe më tha se do të vijë tek ne për Vitin e Ri.
— Je serioz? — reagoi Mimoza e habitur. — Prapë tek ne? Pse nuk e feston me Jehonën? Ata jetojnë afër.
— Jehona me burrin dhe djalin e saj do të vijnë gjithashtu këtu, — u përpoq të shpjegonte ai. — Nuk duan që mami të udhëtojë vetëm, i duket e lodhshme.
— Shkëlqyeshëm, vërtet shkëlqyeshëm, — u vrenjt Mimoza. — Dhe ti e dije këtë e nuk the asgjë?
— Më mori vetëm dje në telefon, — u justifikua Luani. — Nuk pata kohë të ta thoja më parë.
Qetësia e tij dhe lehtësia me të cilën familjarët e merrnin situatën e çuan Mimozën në kufijtë e durimit.
— Me mua nuk ka nevojë të flitet fare? — shpërtheu ajo. — Më mjaftoi viti i kaluar! Të gjithë argëtohen, ndërsa unë rri në kuzhinë dhe mundohem që festa e të tjerëve të shkojë për mrekulli.
— Po ama, — nisi Luani me zë të butë, duke u përpjekur të gjente një argument që ta qetësonte, — edhe Jehona mendon se…