Jehona Çuko, sipas tij, kishte dhënë një dorë ndihme.
— Ndihmë? — ia ktheu Mimoza me ironi të hidhur. — Vetëm pyetje pa fund, asgjë konkrete! “Ku janë gotat?”, “Pse mungojnë pecetat?”, “Ku i keni pjatat?” Në fund, ishte më e thjeshtë t’i bëja të gjitha vetë. E për më tepër, askush nuk u kujtua të lante enët pas vetes. Një festë e tillë nuk më duhet më.
Luani u ndje në siklet. Nuk i vinte lehtë t’i thoshte jo së ëmës, ndaj vendosi të fliste fillimisht me motrën, duke menduar se me të do ta kishte më të lehtë të merrej vesh.
— Jehona, përshëndetje!
— O, Luan! Sa mirë që telefonove! Ne po bëhemi gati të vijmë tek ju për Vitin e Ri. Çfarë të sjellim? Ke ndonjë dëshirë?
— Pikërisht për këtë po të marr, — nisi ai me hezitim. — Kemi menduar ta kalojmë Vitin e Ri me disa miq, në një qendër pushimi jashtë qytetit.
— Çfarë po thua, Luan? — reagoi ajo menjëherë. — Viti i Ri është festë familjare! Ne i kemi blerë tashmë biletat. Na prisni mëngjesin e datës tridhjetë. Të përqafoj, duhet ta mbyll, s’kam më kohë.
Mimoza e kishte dëgjuar çdo fjalë të bisedës. Zemërimi i ziente brenda.
— Jo, mjaft! — tha prerë. — Nuk do ta përjetoj më këtë skenar. Le ta festojnë “familjarisht” në shtëpinë e tyre. Ne kemi familjen tonë dhe do të ikim me Klea Osmanin dhe Mentor Imerin. Po i telefonoj tani, sa ende ka vende.
Luani e kuptonte gruan e tij, por nuk dinte si t’u dilte përballë të afërmve. Ndërkohë, Mimoza nuk humbi kohë dhe thirri shoqen.
— Klea, imagjino: përsëri vendosën të na bien për Vitin e Ri. Unë nuk e përballoj dot.
— E dija që kështu do ndodhte, — u përgjigj ajo qetë. — Vjet u ndjenë si në hotel, ndaj tani do ta kenë zakon. Ejani me ne, s’do pendoheni.
— Rezervo edhe për ne. Do ishte mirë të iknim më tridhjetë, pikërisht ditën kur ata mbërrijnë.
Luani u fut në bisedë, i pasigurt:
— Nuk është pak e sikletshme… dhe çmimet në festa janë të larta, sidomos me fëmijë.
— Po të paktën do argëtohemi, — ia ktheu Mimoza. — Me mysafirë nuk kursen asgjë, ndërsa kështu kthehemi në një shtëpi të pastër, pa lodhje e pa stres. Telefonoi Jehonën ose mamanë dhe thuaju që nuk do jemi këtu.
Këtë herë, Luani mori frymë thellë dhe thirri të ëmën.
— Mami, kemi vendosur të kalojmë Vitin e Ri në një hotel jashtë qytetit, ndaj nuk do jemi në shtëpi. Do t’ju duhet t’i ktheni biletat, — tha ai me zë të përmbajtur, duke e ndjerë se biseda sapo po hynte në një terren shumë të vështirë.