Fjalët nga ana tjetër e linjës u bënë edhe më të ashpra: po i hidhej në fytyrë Luanit se tani as me familjen nuk donte të kishte punë, se dëgjonte verbërisht “Svetën e tij”, dhe se ishte pikërisht ajo që po e kthente kundër njerëzve të vet.
Mimoza nuk e duroi më. Pa hezituar, ia mori telefonin nga dora bashkëshortit.
— Afërdita Nano, edhe unë dua ta festoj Vitin e Ri si njeri, jo ta kaloj gjithë kohën në kuzhinë duke shërbyer të tjerët. Këtë të drejtë e kam. Vitin e kaluar e patë vetë sa pak hapësirë kemi. Në verë mund të vijmë te ju për pushime, madje fëmijët mund t’jua lëmë për ca javë. Por Vitin e Ri duam ta kalojmë sipas mënyrës sonë, — tha ajo qartë dhe pa dridhje.
E mbylli telefonin dhe u kthye nga Luani.
— A fola gabim? Le t’i kthejnë biletat. Për paratë mos u shqetëso aspak. Këtë vit kam pasur rezultate shumë të mira në punë dhe drejtuesit kanë premtuar bonus për fundvit. Na dalin edhe për udhëtimin, edhe për dhuratat.
Luani mbeti i befasuar nga vendosmëria e saj. Asnjëherë më parë nuk e kishte dëgjuar Mimozën t’i fliste nënës së tij me një ton kaq të prerë. Marrëdhënia e saj me familjen e burrit kishte qenë gjithmonë e ftohtë, por pa shpërthime të hapura. Takoheshin rrallë dhe, kur ndodhte, Mimoza zakonisht i dëgjonte në heshtje vërejtjet e vjehrrës, pa hyrë në polemika.
Vitin e kaluar, kur të afërmit kishin ardhur për festat e fundvitit, ato ditë kishin qenë tepër të rënda për të. Pikërisht atëherë kishte marrë një vendim të prerë: një përvojë e tillë nuk do të përsëritej më.
Luani u çlirua disi, duke menduar se çështja ishte mbyllur. Por të nesërmen e telefonoi motra. Nuk po fliste, po bërtiste.
— Çfarë po mendoni se po bëni? A e kuptoni sa mungesë respekti është kjo nga ana e gruas tënde? Mamaja do të vijë tek ju, ndërsa ju largoheni?! Anulojini planet! Ajo nuk ka ndër mend t’i kthejë biletat!
— Jehona, nuk vjen vetëm mami. Vini edhe ju me djalin, — u përpoq të shpjegohej Luani.
— Mamaja ka frikë të udhëtojë vetëm, në këtë moshë.
— Nëse ka frikë, atëherë më mirë të mos vijë. Planet tona nuk ndryshojnë. Paketat janë paguar. Ne nisim udhëtimin mëngjesin e datës tridhjetë dhe do të mungojmë pesë ditë.
Më 29 dhjetor, Luani dhe Mimoza u kthyen në shtëpi më herët se zakonisht. Valixhet ishin gati, humori festiv ndihej kudo. Papritur, dera ra nga zilja. Luani shkoi ta hapte dhe mbeti i ngrirë nga habia, duke parë se kush ndodhej në prag.