– Po çfarë është hapi i radhës, s’do të futesh më as në rrethin e hulahupit? – ia hodhi me shaka Gentian Gjini, duke e parë me ironi Rozafa Marashin. – Shiko shoqet e tua, janë bërë si nxënëse gjimnazi nga gjithë ajo dobësim. Ndërsa ti, më duket, po marshon me vendosmëri drejt kampit të hipopotamëve.
– Gentian, por a është faji im që nuk po arrij të dobësohem? – e pyeti Rozafa me zërin që i dridhej, thuajse në lot. – Mjeku thotë se është çështje hormonale dhe se me kohë do të kalojë.
– Po unë sa duhet të pres që gruaja ime të duket sërish si vetja e saj? – shpërtheu ai me nervozizëm. – Edhe në shtrat mezi po gjejmë vend për të dy.
– Pas lindjes kam shtuar vetëm pesëmbëdhjetë kilogramë, – u mbrojt ajo, me sytë e mbushur me lot. – Thjesht janë shpërndarë keq në trup.
Vetëm dy vite më parë, Rozafa ishte shpirt i çdo feste, një vajzë që mezi mbante masën dyzet e katër të rrobave. Studente e dalluar për bukuri, e hollë, elastike dhe e imët, ajo tërhiqte vëmendjen kudo që shfaqej. Edhe shtati i saj jo i lartë nuk e pengonte aspak; përkundrazi, pranë saj edhe djemtë që mezi arrinin njëqind e shtatëdhjetë centimetra ndiheshin më burrërorë.
Martesa nuk erdhi nga ndonjë llogari e ftohtë, por as nuk ishte krejt rastësi: ajo zgjodhi mashkullin më premtues. Në përgjithësi, lidhja e saj me Gentianin rezultoi e suksesshme. Pesë vitet e para udhëtuan nëpër resorte jashtë Shqipërisë, ndërtuan karrierën dhe shijuan jetën pa shumë shqetësime. Më pas erdhën kërkesat këmbëngulëse të prindërve për nipër e mbesa. Pikërisht atëherë u kuptua se Rozafa, me shumë gjasë, nuk mund të mbetej shtatzënë natyrshëm. Pasuan trajtime hormonale dhe disa përpjekje të pasuksesshme për të sjellë në jetë një fëmijë.
Brenda një viti, Rozafa shtoi rreth dhjetë kilogramë, dhe që atëherë Gentiani nisi t’i hidhte fajin hapur.
– Unë u martova me një drenushë, jo me një lopë, – murmuriste ai me përbuzje. – Kur do të marrë fund kjo histori?
– Zemër, ti e di që në jetë gjithmonë duhet të sakrifikosh diçka, – përpiqej t’ia zbutte fjalët Rozafa. – Do të mbetem shtatzënë, do të lind dhe pastaj do të rikthehem shpejt në formë, do ta shohësh.
– Shpresoj shumë, – e shikonte ai me tmerr të fshehur. – Sepse unë nuk i duroj gratë e shëndosha.
Shtatzënia e shumëpritur i solli Rozafës edhe dhjetë kilogramë të tjerë. Por më e rënda ishte se edhe pas lindjes, trupi i saj vazhdoi të shtohej, sikur çdo frymëmarrje të kthehej në peshë. Mjekja i këshilloi durim dhe i sugjeroi të priste fundin e ushqyerjes me gji. Ndërkohë, Rozafa shfletonte me ankth katalogët e platformave online. Për markat e saj të preferuara, numrat e rrobave tashmë po i afroheshin një kufiri që ajo e trembej gjithnjë e më shumë, dhe kjo e bënte të ndjente se vazhdimi i historisë së saj po afrohej pa mëshirë.