Numrat në tabelat e madhësive të markave që ajo adhuronte përfundonin te dyzet e gjashta, ndërsa pjesa e pasme e Rozafa Marashit tani mezi futej edhe në pesëdhjetëshen, e herë‑herë as aty nuk gjente vend. Ky realitet e godiste më fort se çdo pasqyrë.
— Po e mashtron veten, — ia tha një mbrëmje Gentian Gjini, pa u përpjekur ta zbuste zërin. — Këto ushtrime në shtëpi, këto kërcime… Mua më duket sikur pesë minuta lëviz, pastaj një orë ha.
— Gentian, nuk është ashtu, dhe unë me Rein dalim për shëtitje çdo ditë, — u mbrojt ajo. — Rrotullohemi me orë të tëra në park, pa pushim.
— Po mirë, vetëm se ky “maratonë” nuk po duket askund në peshore, — buzëqeshi ai me ironi. — Më mirë të ndajmë dhomat. Ke filluar të gërhasësh. Mund të flesh në divan te dhoma e djalit, ose ia lëvizim krevatin atij dhe unë e bëj aty zyrën time.
— Gentian, të lutem, duro edhe pak, — iu lut Rozafa me zë të dridhur. — Do të dobësohem.
— Kur? — shpërtheu ai papritur. — Tashmë ngjit shkallët duke marrë frymë me zor dhe me fytyrë të skuqur nga lodhja. Sa duhet të hash akoma që të të mjaftojë?
Rozafa kishte dëgjuar nga shoqet se gjumi i ndarë ishte hapi i parë drejt ndarjes së vërtetë. Kështu që mori një vendim të prerë. E bindi nënën e saj të rrinte çdo ditë me nipin njëvjeçar — fundja ajo nuk punonte dhe babai mbante mendimin se gruaja duhej të kujdesej për shtëpinë. Vetë, Rozafa u regjistrua në palestër, por jo në ato moderne ku vajzat e bukura pinin smoothie jeshile dhe bënin foto për rrjete sociale. Zgjodhi një sallë të thjeshtë pranë shtëpisë, ku ajri mbante erë talku dhe djerse. Talljet e vajzave të holla e të zhurmshme nuk do t’i përballonte dot.
Në mëngjes herët, palestra ishte pothuajse bosh dhe e mbuluar nga pluhuri. Ajo hynte aty sikur po shkonte drejt një dënimi. Në fakt, sporti nuk kishte qenë kurrë pjesë e jetës së saj; edhe në shkollë mezi varej në litar. Tani, mbi të u shfaq trajneri — një burrë me fytyrë të thjeshtë dhe trup të mbushur me muskuj, që u prezantua si Kujtim Prendi.
— Ke sjellë vërtetim nga mjeku që mund të stërvitesh? — e pyeti ai rreptë. — Nuk na duhen raste fatale këtu.
— Ja, — ia zgjati ajo letrën. — Dhe… vërtet do të më ndihmoni?
— Ç’pyetje është kjo, — buzëqeshi ai. — Por do të duhet të punosh seriozisht.
— Jam gati, — tha Rozafa me vendosmëri. — Nuk kam më forcë ta mbaj gjithë këtë mbi vete.
Dhe kështu nisën stërvitjet, pas të cilave Rozafa, në heshtje, urrente gjithçka: burrin, trajnerin, veten dhe madje edhe nënën, që kishte pranuar ta ndihmonte çdo ditë.