Trajneri i kërkoi që çdo ditë t’i kushtonte të paktën tre orë stërvitjes. Ngarkesat ndryshonin vazhdimisht, ushtrimet alternoheshin dhe programi nuk mbetej kurrë i njëjtë. Me kalimin e kohës, Rozafa Marashi nisi ta kuptonte se as ajo vetë nuk po mbetej më si më parë. Po, këmbët ende i dridheshin pas çdo seance dhe djersa i rridhte pa pushim, por ngjitja e shkallëve nuk e linte më pa frymë. Edhe pantallonat sportive nuk i shtrëngoheshin më rrezikshëm trupit; tani i mbante me lidhëse, sikur të ishin bërë më të mëdha për të.
Me vetëdije, Rozafa vendosi të mos blinte rroba të reja. Ishte kureshtare të shihte se si do të ndryshonte trupi i saj pas një viti pune të pandërprerë. Marrëdhënia me bashkëshortin ishte ftohur deri në minimum. Ajo vetëm sa shfletonte herë pas here fotot e tij të shndritshme nga evente të ndryshme në rrjetet sociale. Në to, Gentian Gjini shfaqej gjithnjë e më shpesh i rrethuar nga gra të bukura, ndonjëra madje e mbështetur në krahun e tij. Xhelozia i shponte kraharorin, por në vend që ta dobësonte, ia shtonte edhe më shumë këmbënguljen për stërvitje.
Pas gjashtë muajsh, kur Kujtim Prendi e çoi për herë të parë te thesi i boksit, Rozafa vetëm buzëqeshi me ironi. Trajneri e pa reagimin e saj dhe shpjegoi qetë:
— Volumin e kemi ulur, por s’ke pse të bëhesh mal me muskuj. Tani do të punojmë për shkathtësi dhe shpejtësi. Ah, dhe bli një litar kërcimi.
— Për çfarë më duhet? — u habit ajo. — A do ta përdor vërtet?
— Do ta shohësh sa shumë do të të hyjë në punë, — qeshi Kujtimi. — Çfarë nxënëse më ka rënë për hise, gjithmonë kundërshton.
…Pak para Vitit të Ri, Rozafa doli për të kërkuar një fustan. Pas festave do të kthehej në punë; djali i saj do të fillonte kopshtin, dhe në kompaninë ku punonin ajo dhe burri, firmë e familjes së vjehrrit, po organizohej një mbrëmje festive. Edhe Rozafën e kishin ftuar koleget e sektorit të saj.
— Zonjushe, pse po shkoni te sektori i masave të mëdha? Ju jeni maksimumi dyzet e gjashtë, — e ndali papritur shitësja. — Ejani këtej, kemi një koleksion të ri fustanesh mbrëmjeje, shumë elegant.
— Si dyzet e gjashtë? — u çudit Rozafa. — As nuk më shihni mirë, jam me bluzë të gjerë dhe pantallona sportive.
— Jam rrobaqepëse me profesion, syri nuk më gënjen, — buzëqeshi ajo. — Futuni në kabinë, po ju sjell disa modele interesante.
Sigurisht që Rozafa e kishte vënë re siluetën e re në pasqyrë. Edhe veshjet sportive dhe të brendshmet tashmë i blinte një numër më të vogël. Por ato ishin elastike. Ndërsa aty, përballë pasqyrës së kabinës së provës, për herë të parë e pa trupin e saj të ri në gjithë gjatësinë. Dhe, për habinë e saj, pamja i pëlqeu jashtëzakonisht shumë.