Ajo bleu dy fustane dhe, sapo u kthye në shtëpi, u rrotullua para prindërve dhe djalit të vogël, duke u kënaqur me pamjen e re. Mori një kompliment të sinqertë nga Rei Curri dyvjeçar, i cili duartrokiti me entuziazëm, dhe një ndihmë bujare nga i ati për ta vazhduar transformimin e saj.
— Ja ku është rezultati, bijë, gjak i imi je, kokëfortë dhe këmbëngulëse, — e lavdëroi Dashamir Kovaçi me krenari. — Merri këto para për sallone bukurie dhe për garderobën. Mos ia kurse vetes asgjë. Ende nuk punon, e s’ke pse t’i lypësh Gentianit.
— Faleminderit, babi, — ia ktheu ajo, e puthi në faqe dhe menjëherë vrapoi të rezervonte takime në sallon.
Të nesërmen, Rozafa Marashi ishte gati për mbrëmjen festive në çdo detaj. U shfaq në zyrën e njohur e veshur me shije dhe, pavarësisht dy viteve mungesë, rojet e njohën sapo e panë. Ajo u ngjit drejt sallës së banketit në qendrën e biznesit dhe, me hap të sigurt, iu bashkua grave të departamentit të saj. Fustani i ngushtë, blu i errët, me shkëlqim të imët, e bënte të dukej mahnitëse.
— O Rozafë, ne menduam se s’do vije. Gentiani tha se gruaja s’do ishte. Madje po u thotë të gjithëve se peshon njëqind kile. Ndoshta nga frika mos ia rrëmbejnë një bukuroshe, — qeshi një kolege.
— Eh, ai vjen në shtëpi një herë në njëqind vjet, ka harruar edhe si duket gruaja e vet, — u përgjigj ajo me ironi, ndërsa ndjeu mbi vete një vështrim.
U kthye paksa. Nga ana tjetër e sallës, Gentian Gjini e shikonte, me krahun hedhur rreth belit të një biondeje me forma të theksuara. Shoqëruesja iu var pothuajse në qafë. Rozafa e ngriti mjekrën me krenari dhe vazhdoi bisedën me koleget. Ishte momenti i saj dhe nuk kishte ndërmend ta prishte.
Pas pak çastesh, Gentiani iu afrua sikur s’kishte ndodhur asgjë, e përqafoi dhe u shtir sikur e kishte pritur. Në atë çast, Rozafa e kuptoi se miratimi i tij nuk kishte më peshë për të. E pa nga afër dhe, krahasuar me burrat e palestrës së saj, ai i dukej i plogësht e pa formë.
— Duhet të merresh pak me sport, zemër, — tha ajo qetë. — Shiko ç’faqe ke nxjerrë dhe barku po të del. Vetëm njëzet e shtatë vjeç, e dukesh tashmë i shpërndarë.
Gentiani hapi gojën për t’iu përgjigjur me thumbat e zakonshme, por u ndal. E pa mirë Rozafën dhe e mbylli sërish. Këtë herë, fjalë kundër nuk kishte.