— Më telefonoi nëna jote, — foli ajo me zë të ulët, aq të ulët sa të bënte të ndiheshe në faj që po dëgjoje. — Të uroi për largimin. Tha se ishte shumë e lumtur për ne. Dhe shtoi se Gerda me Marselin dhe fëmijët po vijnë edhe ata tek vila jonë. Nesër në mbrëmje.
Taulant Shala mbeti i ngrirë. Çanta i rrëshqiti nga dora dhe u përplas rëndë në dysheme.
— Tringa, unë…
— A po flet seriozisht? — zëri i gruas iu drodh për një çast, por ajo u përmbajt. — Taulant, ne kishim rënë dakord! Më premtove që nuk do t’ia tregoje askujt!
— Nuk i thashë! — ai ngriti duart instinktivisht, sikur të mbrohej. — Tringa, betohem, i thashë vetëm mamit që nuk do të ishim në qytet për festat…
— Dhe ajo, sigurisht, i nxori të gjitha menjëherë, — Tringa buzëqeshi me hidhërim. — Pastaj i telefonoi motrës sate të dashur. Madje e përfytyroj fare qartë bisedën. “Taulanti dhe Tringa paskan marrë një vilë diku, imagjino! Do ta kalojnë Vitin e Ri atje. Vetëm. Sa egoiste nga ana e tyre, apo jo?”
— Tringa, mami nuk e ka thënë kështu…
— Jo? — ajo u kthye nga ai dhe në sytë e saj u dukën lotët. — Atëherë pse motra jote i ka bërë gati valixhet dhe po vjen me gjithë familjen? Madje po merr edhe fëmijët!
Taulanti u ul në buzë të shtratit, me ndjesinë se gjithçka po shembej. Gjashtë muaj. Gjashtë muaj rraskapitës kishin punuar në atë vilë, si të mallkuar.
Kur në pranverë ndërroi jetë tezja Luljeta Pepa, nëna e Tringës e kishte telefonuar vonë në mbrëmje për t’i dhënë lajmin: tezja i kishte lënë trashëgim Tringës vilën e saj në Shqipëri. Një copë toke e vogël, një shtëpi e vjetër, një banjë e jashtme dhe një serrë e harruar. Tringa kishte shpërthyer në lot — e donte shumë Luljetën, edhe pse takoheshin rrallë.
— Ne mund të… — kishte nisur ajo atëherë, duke fshirë sytë. — Ndoshta duhet ta provojmë? Ta rregullojmë gjithçka? Nuk kemi pasur kurrë një vend tonin, ku të ikim nga të gjithë e nga gjithçka.
Taulanti kishte pranuar pa hezitim. Apartamenti në qytet, zhurma e pandërprerë, fqinjët sipër që bënin riparime prej tre vitesh — të gjitha e kishin lodhur. Ndërsa këtu do të kishin shtëpinë e tyre, qetësi dhe pyll afër.
— Vetëm të lutem, mos i tregojmë askujt, — kishte kërkuar Tringa. — Të paktën për momentin. Derisa ta vëmë në rregull. Se e di si shkon: të gjithë bëhen këshilltarë, të gjithë dinë më mirë. Dhe familja jote…
Ajo nuk e kishte mbaruar fjalinë, por Taulanti e kuptoi. Familja e tij: nëna që e shihte për detyrë të kontrollonte çdo hap dhe motra, Gerda Cani, që dinte ta kthente çdo situatë në përfitim personal. Marsel Kastrati, bashkëshorti i saj, ishte gjithmonë i qeshur e i shkujdesur, i bindur se bota i kishte borxh vetëm pse ekzistonte.
— Në rregull, — kishte thënë Taulanti. — Nuk do t’i themi askujt.
Dhe vërtet kishin heshtur. Çdo fundjavë, që nga maji, udhëtonin drejt vilës. Fillimisht pastruan rrëmujën: vitet e fundit Luljeta nuk kishte pasur fuqi të kujdesej për pronën dhe gjithçka ishte lënë pas dore. Më pas nisën restaurimin e shtëpisë.
Taulanti lyente muret, ndërronte instalimet elektrike, rregullonte çatinë. Tringa pastronte dyshemetë, ngjiste tapete, kërkonte mobilje në tregje të dorës së dytë dhe online. Çdo lek i lirë, çdo minutë pushimi shkonte për vilën. Gjatë verës rrinin atje gjithë fundjavat, pa pushime, pa det, ndryshe nga miqtë e tyre. Vetëm punë.
— Shiko sa bukur po del! — Tringa rrezatonte nga lumturia kur në gusht përfunduan verandën. — Taulant, e imagjinon? Këtu mund ta presim Vitin e Ri! Do të vendosim pemën, do të ndezim oxhakun…
— Nuk kemi oxhak, — buzëqeshi ai.
— Atëherë do ta ndërtojmë! — qeshi ajo dhe e përqafoi. — Gjithçka do ta bëjmë.
Dhe e ndërtuan. Taulanti gjeti një mjeshtër që instaloi një oxhak të vërtetë me dru në dhomën e ndenjjes. Kushtoi shtrenjtë, por kur në tetor ndezën zjarrin për herë të parë, Tringa u ul në dysheme përballë flakëve dhe qau nga gëzimi.
— Ky është vendi ynë, — pëshpëriste ajo. — Vetëm yni. E kupton? I pari që është vërtet i yni.
Deri në dhjetor, shtëpia ishte gati. E ngrohtë, mikpritëse, me dritare të reja, banjë të rregulluar dhe një strehë plot me dru thupre. Tringa bleu perde prej liri, batanije të buta dhe vendosi qirinj kudo. Në kuzhinë u shfaq një tavolinë e madhe druri, e gjetur në treg dhe e restauruar bashkë.
— Në fakt, nuk kemi pushuar asnjëherë këtu, — vuri re Taulanti në një nga udhëtimet. — Vetëm kemi punuar.
— Por për Vitin e Ri, — Tringa iu afrua. — Për Vitin e Ri do të vijmë dhe do të jemi vetëm unë dhe ti. Borë, qetësi, oxhak…
Dhe ajo e tha këtë me një bindje të tillë, sa dukej sikur tashmë e shihte përpara atë natë që po afrohej.