Shampanjë në verandë, pikërisht në mesnatë. Si në një skenë filmi që ajo e kishte luajtur qindra herë në mendje.
Tringa fliste për këtë ëndërr me zë të lartë aq shpesh, sa Taulanti i dinte përmendësh detajet. Si do ta prisnin agimin e një janari të ri, të mbështjellë me batanije të trasha, duke qeshur në heshtje. Si do të gatuanin mëngjesin e parë të vitit në kuzhinën e re, mes erës së kafesë dhe bukës së ngrohtë. Si do të dilnin shëtitje drejt pyllit, ku bora me siguri do t’u mbërrinte deri në gju. Si do të kalonin orë të tëra pranë oxhakut, me libra të hapur, një gotë verë në dorë dhe pa asnjë nxitim.
— Na duhet ky pushim më shumë se çdo gjë tjetër, — i thoshte ajo shpesh. — Ne po shterojmë. Ti me dy punë, unë me projekte pa fund. Kur ka qenë hera e fundit që kemi qenë vërtet bashkë? Jo duke vrapuar nga një detyrë te tjetra, por thjesht ne të dy?
Dhe ja ku ndodheshin tani. Dy ditë para nisjes së planifikuar.
— Nuk i kam ftuar dhe nuk dua t’i shoh fare! — shpërtheu Tringa, dhe zëri iu drodh. — Nëse ata vijnë, Vitin e Ri do ta festosh pa mua!
— Tringë, të lutem, mos e çoni deri këtu…
— Si mos ta çoj? — ajo fshiu lotët me pjesën e pasme të dorës. — Taulant, kam gjashtë muaj që jetoj me këtë pritje. U lodhëm si kuaj për ta bërë gati gjithçka për festën. Doja t’i kaloja këto ditë me ty. Me ty! Jo me familjen tënde që do të zbarkojë aty, do të hajë gjithçka, do të lërë rrëmujë dhe do të ikë, ndërsa ne do të mbledhim pas tyre!
— Gerda nuk është kështu…
— Gerda është pikërisht kështu! — Tringa goditi tavolinën me pëllëmbë. — A e ke harruar vitin e kaluar, kur erdhi “për dy ditë” dhe qëndroi dy javë? Kur Marseli pinte uiskin tënd dhe të jepte leksione se si punoje tepër dhe “harroje familjen”? Apo kur fëmijët e tyre e thyen filxhanin tënd, atë që ta dhurova për përvjetor, dhe Gerda as që kërkoi falje, duke thënë se “fëmijët janë fëmijë”?
Taulanti heshti. Sepse çdo fjalë ishte e vërtetë. Gerda ishte dy vjet më e madhe se ai dhe gjithmonë ishte sjellë sikur bota i detyrohej. Që në fëmijëri e komandonte, ia merrte lodrat më të mira, tërhiqte vëmendjen e prindërve drejt vetes. Edhe si e rritur nuk kishte ndryshuar — thjesht tani e përdorte si ndihmës falas, si burim huash që kurrë nuk ktheheshin dhe si vend pushimi, kur i leverdiste.
— Është motra ime, — tha ai dobët.
— Dhe? — sytë e Tringës ishin plot dhimbje, aq sa i shkaktuan atij një shtrëngim fizik në kraharor. — Kjo i jep të drejtë për gjithçka? Unë nuk po kërkoj mrekulli. Dua tre ditë. Vetëm tre ditë me ty. Vetëm ne, në shtëpinë që e ngritëm me duart tona. Është kaq shumë?
— Jo… sigurisht që jo.
— Atëherë telefonoje. Tani. Dhe thuaju qartë që nuk janë të ftuar, që të mos vijnë.
— Tringë, e di çfarë skandali do të bëhet…
— Le të bëhet, — ajo kryqëzoi krahët. — E di çfarë, Taulant? Jam lodhur. Jam lodhur duke qenë gjithmonë e fundit në listën tënde. Së pari puna, pastaj mamaja, pastaj Gerda me hallet e saj, dhe diku fare në fund, nëse mbetet vend — unë. Gruaja jote.
— Nuk është kështu!
— Pikërisht kështu është! — ajo iu afrua dritares dhe vështroi mbrëmjen e ftohtë dimërore. — Të kujtohet kur u martuam? Premtove se do të isha prioriteti yt. Se do të ishim ekip, unë dhe ti, kundër gjithçkaje. Po realiteti? Mamaja jote gjithmonë ka diçka “urgjente”, Gerda gjithmonë është në krizë, dhe ti vrapon tek ato, duke lënë gjithçka. Ndërsa unë pres. Gjithmonë pres.
Taulanti iu afrua për ta përqafuar, por ajo u tërhoq lehtë.
— Jo, — tha qetë. — Vetëm më përgjigju sinqerisht: si dëshiron ta kalosh këtë Vit të Ri? Me mua apo me ta?
Ai qëndroi në heshtje. Në mendje i kaluan pamje të njohura: mamaja që telefonon çdo ditë dhe mërzitet nëse ai nuk shkon; Gerda që do të shpërthejë në skenë nëse dëgjon një “jo”; Marseli me batutat helmuese për burrat “nën çizme”. Pastaj pamje të tjera: Tringa duke lyer muret e shtëpisë, Tringa duke buzëqeshur pranë oxhakut, Tringa duke ëndërruar për atë Vit të Ri magjik që e kishin fituar me mund.
— Me ty, — tha më në fund, me frymë të mbajtur. — Patjetër me ty.
— Atëherë ma trego, — ajo u kthye drejt tij, dhe në sytë e saj kishte një përzierje shprese dhe frike që ia preu frymën. — Telefonoje Gerdën. Tani. Dhe thuaji që nuk mund të vijë.
— Tringë…
— Ky është një ultimatum, Taulant, — ajo u drejtua, dhe ai pa sërish atë forcë për të cilën ishte dashuruar dikur. — Ose e telefonon dhe i thua të vërtetën, ose unë qëndroj në qytet dhe ti e pret Vitin e Ri vetëm. Ose me ta, si të duash. Por pa mua.
— Nuk mund të më vësh përballë kësaj…
— Mundem, — tha ajo, ndërsa u përkul, mori çantën e saj dhe u drejtua nga dera, duke e lënë pas një heshtje të rëndë që premtonte një vendim të pashmangshëm.