Ajo e mori çantën e vet, e hodhi krahut dhe iu drejtua derës. Para se të dilte, u ndal për një çast, pa u kthyer nga ai.
— Dhe, e di çfarë? — zëri i saj ishte i qetë, por i prerë. — Ndoshta kjo duhej bërë shumë më herët. Ke pesë minuta për të menduar. Vetëm pesë. Nëse merr vendimin e duhur, unë qëndroj. Nëse jo, shkoj te një shoqe. Më pas… do ta shohim si do të ecin gjërat.
Dera u mbyll fort pas saj. Zhurma e thatë jehuan në apartament, dhe Taulant Shala mbeti vetëm në dhomën e gjumit, mes valixheve të përgatitura për udhëtim dhe telefonit që i rëndonte në dorë.
Pesë minuta. Vetëm pesë minuta kishte.
Filloi të ecte lart e poshtë nëpër shtëpi, i trazuar, si një kafshë e mbyllur në kafaz. Në mendje i erdhi skena e telefonatës me Gerdën Cani. E imagjinoi duke shpërthyer në akuza, duke i thënë se ishte egoist, se kishte harruar familjen, se po sillte zhgënjim. Pa përfytyrimin e nënës, që qante në telefon, duke i kujtuar se si e kishte rritur dhe se çfarë djali mosmirënjohës ishte bërë. I kaluan para syve festat e Vitit të Ri të shkatërruara nga një sherr që do të zgjatej me javë, ndoshta me muaj.
Pastaj, mendja i rrëshqiti diku tjetër. Një Vit i Ri në shtëpinë e pushimit, me Gerdën, Marsel Kastratin dhe fëmijët e tyre. Televizori që bërtiste pa pushim, dolli të dehura, fëmijë që vraponin rrëmujshëm nëpër dhoma. Gerda, duke vëzhguar çdo qoshe, çdo detaj, duke gjetur gjithmonë diçka për të kritikuar: “Këtu tapeti s’rron mirë”, “Shiko si janë vendosur mobiliet”. Marseli i shtrirë në kolltuk pranë oxhakut, me një shishe birre në dorë. Dhe Tringa Vrioni… që nuk ishte aty. Tringa, që kishte gjashtë muaj që e priste atë pushim, atë qetësi.
Ai mori telefonin. Gishtat i dridheshin teksa formonte numrin e Gerdës.
— Tosha! — zëri i saj u dëgjua i gëzuar. — Jemi gati pothuajse! Vetëm se Rozafa Nano s’po i gjen dot skitë, por s’ka gjë, i blejmë rrugës…
— Gerda, prit pak, — tha ai dhe mbylli sytë. — Duhet të flasim.
— Për çfarë? Nëse është për ushqimet, mos u shqetëso, i marrim vetë, vetëm…
— Ju nuk mund të vini.
Në linjë ra heshtja. E rëndë, e gjatë, mbytëse.
— Çfarë the? — pyeti ajo më në fund, dhe toni i saj u ftoh si metal.
— Më fal, por ne nuk ju kemi ftuar. Tringa donte që Vitin e Ri ta kalonim vetëm ne të dy. Kemi qenë shumë të lodhur këtë vit. Na duhet pak kohë për vete.
— Po tallesh me mua? — e ndërpreu ajo, tashmë e tërbuar. — Po flet seriozisht? Një ditë para nisjes?
— Nuk e dija çfarë të kishte thënë mami…
— Nuk e dije! — qeshi ajo me përbuzje. — Sigurisht që nuk e dije! Ti kurrë s’di gjëra të tilla kur nuk të leverdisin! Dëgjo këtu, Taulant: më s’ka rëndësi ajo shtëpi pushimi! Por ti qenke bërë vërtet një egoist i pandreqshëm!
— Gerda…
— Hesht! — bërtiti ajo. — Mendon se s’e kuptoj? Kjo është ideja e asaj Tringës tënde, apo jo? Ajo kurrë s’na ka duruar! Gjithmonë na ka parë si barrë! Dhe ti, si leckë, bën çfarë të thotë ajo!
— Mos guxo të flasësh kështu për gruan time!
— Do flas si të dua! — zëri i saj dridhej nga inati. — Ne jemi familje! Familje! Ajo është e huaj! Dhe nëse e zgjedh atë, dije se mami do ta marrë vesh. Dhe do lëndohet shumë. Shumë.
— Le ta dijë, — tha Taulanti, ndërsa ndjeu diçka të çlirohej brenda gjoksit. — Unë jam i martuar me Tringën. Ajo është familja ime. Ndërsa ju…
— Ne çfarë?
— Ju ndonjëherë mund të kuptoni se bota nuk sillet rreth jush. Që edhe unë kam të drejtë për jetën time, për shtëpinë time, për kufijtë e mi.
— Kufij! — ia ktheu ajo me përçmim. — Ajo të paska mësuar këto marrëzira psikologjike? Kufij, hapësirë personale… Po vlerat familjare ku mbetën? Po lidhjet e gjakut?
— Vlerat familjare nuk janë kur njëri jep gjithmonë dhe të tjerët vetëm marrin, — u habit vetë nga vendosmëria e zërit të tij. — Gerda, të dua. Je motra ime. Por këtë Vit të Ri do ta kaloj me Tringën. Vetëm ne të dy. Më vjen keq.
Ajo merrte frymë rëndë në telefon, me ndërprerje.
— E di çfarë, Taulant? — tha më në fund. — Shkoni në djall të dy me shtëpinë tuaj të pushimit. Ne kemi ku të shkojmë edhe pa ju. Dhe mos mendo se pas kësaj gjithçka do të jetë si më parë. E ke kaluar vijën.
— Nëse ajo vijë është aty ku nuk më lejohet të kem jetën time, jam i lumtur që e kalova, — u përgjigj ai dhe mbylli telefonin.
Aparati i rrëshqiti nga dora. Ai u ul në divan, duke ndjerë një përzierje të çuditshme frike dhe lehtësimi që i përhapej në trup. E kishte bërë. Për herë të parë në jetën e tij, i kishte thënë “jo” motrës. Për herë të parë kishte zgjedhur Tringën pa u kthyer nga mendimi i nënës apo i Gerdës.
Pas pak minutash, erdhi një mesazh nga Luljeta Pepa: “Gerda më tregoi gjithçka. Jam shumë e zhgënjyer nga ty. Nuk e prisja një ftohtësi të tillë nga djali im.”
Ai nuk u përgjigj. Vendosi telefonin mbi tavolinë dhe iu afrua dritares. Jashtë binte borë; flokë të mëdhenj, të qetë, zbrisnin ngadalë mbi qytetin që flinte, duke e mbështjellë gjithçka me një heshtje të bardhë që premtonte një fillim të ri.