Diku larg, rreth dyzet kilometra prej aty ku ndodheshin, ngrihej shtëpia e tyre. Një strehë e ndërtuar me mund, e ngrohtë dhe mikpritëse, sikur po i priste me durim të ktheheshin.
Kërciti dera. Taulanti u kthye instinktivisht dhe pa Tringën në prag. Sytë i kishte të skuqur nga lotët, buzën e poshtme e kafshonte fort, si të përpiqej të mos shpërthente.
— E dëgjova, — foli ajo me zë të ulët. — Dëgjova gjithçka… edhe si bërtite.
— I telefonova, — u përgjigj ai pa e zgjatur. — U thashë qartë që nuk do të vijnë.
Tringa bëri dy hapa drejt tij, u ndal për një çast, sikur hezitonte, pastaj u hodh përpara dhe e përqafoi me gjithë forcën. Trupi i saj dridhej, dhe Taulanti e ndjeu qartë atë dridhje, sikur i kalonte edhe atij nën lëkurë.
— Më fal, — pëshpëriste ajo, me ballin mbështetur në gjoksin e tij. — Më fal që të vura përballë një zgjedhjeje kaq të vështirë. E di sa e dhimbshme është të dalësh kundër familjes sate…
— Ti je familja ime, — ia ktheu ai, duke i ledhatuar flokët ngadalë. — Më e rëndësishmja nga të gjitha. Dhe këtë duhej ta kisha treguar shumë më herët. Shumë më parë.
Qëndruan ashtu, të shtrënguar pas njëri-tjetrit, ndërsa përtej xhamit bora vazhdonte të binte pa zhurmë. Telefoni mbi tavolinë ndizte ekranin herë pas here, duke lëshuar tinguj mesazhesh të reja — me siguri Gerda po shkruante me inat, ndërsa Luljeta po dërgonte fjali të gjata, plot qortime. Por Taulanti as që e hodhi vështrimin nga ajo anë.
— Pra, është e vërtetë? — pyeti Tringa, duke ngritur fytyrën e përlotur. — Do ta presim Vitin e Ri vetëm?
— Po, — buzëqeshi ai lehtë dhe e puthi në ballë. — Vetëm ti dhe unë. Oxhaku, bora… ashtu siç e ke ëndërruar gjithmonë.
— E kupton që kjo do të kthehet në një skandal që do të zgjasë me vite?
— Le të zgjasë, — tha ai qetë. — Të paktën, për herë të parë pas gjashtë muajsh, do të jemi të qetë. Bashkë. Në shtëpinë tonë.
Tringa qeshi mes lotësh dhe e shtrëngoi edhe më fort.
Dy ditë më vonë, ata qëndronin në verandën e shtëpisë së tyre të pushimit, të mbështjellë me batanije të trasha, duke soditur qiellin e mbushur me yje. Kishin mbetur vetëm pesë minuta deri në mesnatë. Brenda, oxhaku përplaste drutë me një zhurmë të ëmbël, mbi tryezë prisnin gotat e shampanjës, ndërsa në furrë piqej pula e Vitit të Ri. Ajri ishte i mbushur me aromë pishe nga pema që kishin zbukuruar një ditë më parë, me erën e mandarinave dhe të qirinjve të ndezur.
— Je e lumtur? — e pyeti Taulanti, duke e marrë Tringën rreth shpatullave.
— Më shumë seç mund ta them me fjalë, — u mbështet ajo tek ai. — Dhe prapë mendoj… sikur të mos e kishe bërë atë telefonatë, sikur ata të kishin ardhur…
— Nuk erdhën, — e ndërpreu ai butë. — Dhe nuk do të vijnë. Ky është vendi ynë. Vetëm i yni.
Diku larg u dëgjuan kambanat që nisën të rrahin. Tringa u kthye nga ai dhe, në dritën që dilte nga dritaret, fytyra e saj rrezatonte lumturi të pastër.
— Gëzuar Vitin e Ri, dashuria ime.
— Gëzuar Vitin e Ri, dielli im.
I përplasën gotat lehtë dhe pinë shampanjën nën qiellin e ftohtë, mes yjeve. Më pas hynë brenda, aty ku ishte ngrohtë dhe e qetë, ku kërcitja e oxhakut mjaftonte për të mbushur gjithë botën e tyre, ku nuk ekzistonte askush tjetër përveç atyre të dyve.
Dhe ai ishte, pa asnjë dyshim, Viti i Ri më i bukur që kishin jetuar ndonjëherë.