Na vështroi drejt e në sy, pa u shmangur.
— Çfarë dëshironi të dini? — pyeti me një ton të qetë, por të prerë.
Duke mbledhur gjithë guximin që më kishte mbetur, hapa një hap përpara.
— Na tregoni diçka për të ardhmen tonë.
Plaka lëkundi lehtë kokën.
— Unë nuk parashikoj fatin, — tha ajo. — Vetëm Zoti i di të gjitha. Por disa shenja më shfaqen. — Sytë e saj u ngulën në të mitë. — Planet dhe ëndrrat e tua do të ndryshojnë shpejt. Brenda dy muajsh, rruga jote do të marrë tjetër drejtim: do të studiosh diku tjetër, do të lidhesh me një burrë tjetër dhe do të largohesh në një qytet të huaj. Do të kesh dy fëmijë, të lindur në të njëjtin vit.
— Si është e mundur kjo? Binjakë? — shpërtheva e habitur.
— Nuk e di, — buzëqeshi ajo me një mister të ëmbël. — Më vonë do të kthehesh sërish në vendlindje. Do të përballesh me sprova të shumta, por mbaje mend: askujt nuk i jepen barrë përtej fuqisë. Do t’ia dalësh mbanë dhe do të jetosh gjatë. Vetëm një gjë më ngatërron… data e lindjes sate. Kur ke lindur?
— Më pesë prill të vitit një mijë e nëntëqind e shtatëdhjetë e dy, — iu përgjigja.
— Jo, — tundte kokën ajo ngadalë. — Në prillin e atij viti ti ende nuk kishe ardhur në këtë botë.
Një ndjesi e rëndë më pushtoi trupin. Më erdhi marramendja dhe Mentor Nushi më kapi nga krahu, duke më nxjerrë jashtë për ajër të pastër. Pak më vonë dolën edhe vajzat e tjera, të heshtura dhe të zhytura në mendime. Rrugën drejt kampit e bëmë pa thënë asnjë fjalë.
Sigurisht që mungesa jonë u vu re dhe ndëshkimi nuk mungoi. Si dënim, deri vonë natën lanim enë në ujin e akullt të lumit malor, duke u dridhur nga të ftohtit dhe lodhja.
Të nesërmen e çmontuam kampin dhe u nisëm për kthim nga e njëjta rrugë. Kur kaluam pranë shtëpisë së shërueses, ajo nuk dukej gjëkundi, por mbi gardh rrinte ulur një mace e zezë, me sy jashtëzakonisht blu. Ajo më shikonte drejt e në shpirt dhe një të ftohtë i çuditshëm më përshkoi shpinën, sikur diçka e padukshme sapo kishte prekur fatin tim.