Ajo ndjesi e akullt nuk u shua menjëherë. Pas rreth dy muajsh, fjalët e saj nisën të merrnin formë një e nga një. U ndava nga i dashuri im i asaj kohe dhe, pa e pasur aspak në plane më parë, fitova të drejtën e studimit në një degë universitare krejt tjetër nga ajo që kisha imagjinuar. Dy vjet më vonë u martova dhe u shpërngula në një qytet tjetër të Shqipërisë, duke lënë pas gjithçka që më ishte dukur e qëndrueshme.
Rruga e jetës nuk rezultoi aspak e butë. Djali im iu nënshtrua një ndërhyrjeje të vështirë në zemër, brenda pak kohësh humba disa njerëz shumë të dashur dhe, si të mos mjaftonte, u përballa edhe vetë me një sëmundje të rëndë, emrin e së cilës nuk dua ta them as sot. Megjithatë, në mendje më jehonin vazhdimisht fjalët e asaj plake: se Zoti nuk i vë njeriut mbi shpinë barrë më të rëndë se sa mund të mbajë. Pikërisht kjo më dha forcë të vazhdoja, të mos dorëzohesha dhe të besoja se drita ekziston edhe pas errësirës.
Edhe data ime e lindjes doli të ishte një histori më vete. Një ditë, duke shfletuar dokumente të vjetra, gjeta një dëshmi ku shënohej një datë tjetër: nëntë maji. E hutuar, iu drejtova prindërve për shpjegim. Ata më treguan se, për të përfituar një banesë më të madhe nga ndërmarrja ku punonin, mamaja, me ndihmën e një shoqeje mjeke, kishte ndryshuar afatet e shtatzënisë, ndërsa babai i kishte rregulluar letrat në gjendjen civile. Kështu, zyrtarisht, unë “kisha ardhur në jetë” një muaj më herët.
Vetëm një parashikim nuk u përmbush: fëmijët e mi nuk lindën në të njëjtin vit. Megjithatë, ndoshta sipas ligjeve të padukshme të fatit, vitet e tyre të lindjes, 1990 dhe 1993, kanë mes tyre një lidhje që unë ende nuk e kuptoj.
Kanë kaluar shumë vite që nga ajo kohë. Jam kthyer sërish në vendlindje, ashtu siç kishte thënë ajo shëruese. Herë pas here mendoj për të dhe pyes veten kush ishte në të vërtetë dhe si dinte aq shumë për jetën time. Ndoshta ka gjëra që mendja jonë nuk arrin t’i shpjegojë. Por një gjë e di me siguri: fjalët e saj më ndihmuan t’i përballoja të gjitha sprovat pa u thyer.