— Burri yt mund ta festojë ditëlindjen edhe pa ty. Ti më mirë çohu dhe shko, prit vajzën time — e tha pa pikë turpi vjehrra.
Elvana Sota ngriti ngadalë sytë nga kutitë shumëngjyrëshe të dhuratave që i kishte sistemuar me përpikëri mbi tavolinë. Në pragun e derës qëndronte Teuta Osmani — vjehrra e saj, e veshur me një fustan elegant ngjyrë bordo, me pamje të vetëkënaqur.
— Më fal, SI THE? — Elvana uli shiritin e mëndafshtë me të cilin po përgatiste dhuratën kryesore për Mentor Rexhën.
— Je shurdhe apo bën sikur? Marsela Gjoni mbërrin sonte nga Dubai. Duhet të shkosh ta presësh në aeroportin e Rinasit, ta çosh në shtëpi, ta ndihmosh me valixhet. Mentori ia del fare mirë edhe pa surprizat e tua qesharake.
Elvana u drejtua ngadalë. Në katër vite martesë ishte mësuar me ndërhyrjet e Teuta Osmanit, por kjo tejkalonte çdo kufi të mëparshëm.
— Zonjë Osmani, nesër Mentori mbush tridhjetë e pesë vjeç. Kam gjashtë muaj që po përgatis këtë festë. Kam rezervuar tavolinë në restorantin e tij të preferuar, kam ftuar miqtë që nuk i ka parë prej vitesh…
— DO TA ANULOSH — ia preu vjehrra, duke tundur dorën e mbushur me unaza floriri. — Marsela është më e rëndësishme se gjithë budallallëqet e tua. Ka tre muaj që s’ka qenë në shtëpi, na ka marrë malli.
— Unë nuk jam as shofere, as shërbëtore! Marsela ka burrë. Le të shkojë ta marrë Eduart Rrota!
Sytë e Teuta Osmanit u ngushtuan, buzët e lyera me të kuqe të errët u shtrembëruan në një buzëqeshje tallëse.
— Eduarti është i zënë. Ka punë serioze. Po ti çfarë bën kaq të dobishme? Rri në shtëpi dhe shpërdoron paratë e djalit tim për gjëra pa vlerë. Të paktën një herë bëhu e vlefshme për familjen!
— Unë punoj! — shpërtheu Elvana. — Kam studion time të luleve, me dymbëdhjetë punonjës!
— Shitje lulesh — ia ktheu me përbuzje vjehrra. — Kjo s’është punë, është hobi për gra të mërzitura. Punë e vërtetë është ajo që sillte kontrata milionëshe, si burri im i ndjerë. Ose tani Mentori.
Elvana shtrëngoi grushtat. Në gjoks i vlonte një ndjenjë e nxehtë, mbytëse.
— A e di Mentori për këtë “kërkesë”?
— Mentori nuk ka kohë për budallallëqe femrash. Është në Elbasan për negociata të rëndësishme, kthehet vetëm nesër në mesditë. Deri atëherë, ti do ta kesh sjellë Marselën dhe do të jesh kthyer. Ndoshta gatuan edhe diçka për ditëlindjen e burrit. Edhe pse, me aftësitë e tua, më mirë porosit ushqim gati.
— NUK SHKOJ — tha Elvana prerë.
Teuta Osmani iu afrua ngadalë. Ajri u mbush me aromë parfumi francez dhe arrogancë.
— Dëgjo mirë, vajzë. Jeton në apartamentin që E KA BLERË DJALI IM. Lëviz me makinën që TA KA DHURUAR DJALI IM. Mban bizhutë që…
— MJAFT! — Elvana u ngrit në këmbë. — Nuk jam përfituesja juaj! Kam biznesin tim, paratë e mia! Dhe atë apartament e kemi blerë BASHKË, unë kam paguar gjysmën!
— Mos më bëj të qesh. Me ato qindarkat e margaritarëve të tu? Mentori vetëm nga keqardhja të lejoi të marrësh pjesë, që të mos ndiheshe barrë. Në fakt, ashtu je.
Fjalët e vjehrrës goditën saktë dhe dhimbshëm. Elvana e dinte që nuk ishte e vërtetë — studioja e luleve po ecte mrekullisht dhe ajo kishte kontribuar realisht. Por Teuta Osmani kishte një talent të veçantë për të shtrembëruar faktet sipas interesit të saj.
— E dini çfarë? Zgjidheni pa mua. Marsela mund të marrë taksi. Ose shkoni vetë ta prisni, nëse është kaq e pazëvendësueshme.
— UNË? — vjehrra vuri dorën në gjoks. — Zemra ime është e sëmurë. Mjekët ma kanë ndaluar stresin dhe udhëtimet e gjata. Rinasin mezi e përballon shëndeti im.
— Po Monakon çdo dy muaj nuk e ka problem — i doli Elvanës pa u menduar.
Fytyra e Teuta Osmanit u skuq flakë.
— Si GUXON! E pacipë! Ne të pranuam në familje, ty, vajzë provinciale, e ti…
— Vij nga Përrenjas, jo nga fundi i botës! Kam diplomë, kompani timen dhe…
— HESHT! — bërtiti vjehrra. — Në orën shtatë do të jesh te terminali i tretë. Marsela zbret në shtatë e gjysmë nga Dubai. Dhe mos guxo të vonohesh!
Me këto fjalë, u kthye me nerv dhe doli, duke përplasur derën fort.
Elvana u ul e rraskapitur në divan. Duart i dridheshin nga nervat dhe poshtërimi. Mori telefonin dhe thirri Mentor Rexhën. Tinguj të gjatë, pastaj mesazhi automatik: “Numri që po thërrisni është i paarritshëm”.
Orët në vijim i kaloi duke ecur pa pushim nëpër apartament, e përçarë mes refuzimit për t’iu bindur manipulimeve dhe frikës se një “jo” do të shkatërronte përfundimisht ditëlindjen e Mentorit.
Rreth orës pesë, telefoni më në fund ra. Në ekran u shfaq emri i burrit të saj.
— Mentor! Faleminderit Zotit që more! Këtu…
— Tung, Elva. Dëgjo, mama më tha që do të shkosh për Marselën. Faleminderit që e merr përsipër. E di që s’keni marrëdhënie të mira, por është e rëndësishme.
Elvana mbeti pa fjalë.
— Do të thotë… ti E DIJE? Dhe s’më the asgjë?
— Më mori vetëm para një ore. Mendova se e kishit sqaruar. Ku është problemi?
— Problemi është që nesër është ditëlindja jote! Kam organizuar gjithçka: restorantin, të ftuarit…
— Elva, ta shtyjmë për fundjavë. S’ka rëndësi data. Marsela vjen rrallë, duhet mbështetur. Ka probleme me Eduartin.
— Ajo GJITHMONË ka probleme! Dhe pse duhet të hedh gjithçka poshtë dhe të vrapoj në aeroport?
— Sepse je gruaja ime dhe pjesë e familjes — zëri i Mentorit u bë i ftohtë. — Mos e kthe në dramë…
Fjalët e tij mbetën pezull në ajër, duke paralajmëruar një përplasje edhe më të ashpër që do të vinte menjëherë pas kësaj bisede.