…— të lutem. Më presin edhe tri orë mbledhje, pastaj një darkë pune me partnerët. Shko e merr Marselën, çoje në shtëpi dhe kaq. Nuk është ndonjë sakrificë e madhe.
— Po fakti që prej gjashtë muajsh po përgatis ditëlindjen tënde, a nuk ka fare peshë? — shpërtheu Elvana.
— Elva, MOS E NIS. Jam i rraskapitur. Negociatat sot ishin ferr. Flasim kur të kthehem në shtëpi.
Telefonata u ndërpre brutalisht, pa asnjë fjalë lamtumire.
Elvana mbeti duke vështruar ekranin e errët. Një përzierje therëse fyerjeje dhe zemërimi iu derdh në kraharor, aq sa iu mbushën sytë me lot nga nervat. Mori menjëherë telefonin dhe thirri shoqen e saj më të afërt.
— Vjosa, përshëndetje… a mund të vish pak? Kam nevojë për ty. Tani.
Pas gjysmë ore, Vjosa Pepa — shoqja e saj më e mirë dhe bashkëpronare e studios së luleve — ishte ulur në kuzhinë, duke dëgjuar pa e ndërprerë rrëfimin e copëzuar dhe të ngarkuar emocionalisht të Elvanës.
— Çfarë tipi i padurueshëm, — tha më në fund Vjosa, duke fryrë ajrin. — Më fal për shprehjen, por vjehrra jote është një shtrigë e vërtetë. Dhe Mentori… tamam “hero”. Djali i mamasë.
— Çfarë të bëj? — pyeti Elvana e dëshpëruar. — Nëse nuk shkoj, do të bëjnë skandal të tillë sa do ta dëgjojë i gjithë pallati. Teuta Osmani do ma kthejë jetën në ferr.
— Nëse shkon, atëherë u mëson se mund të të përdorin si leckë këmbësh. Por… e di çfarë? Më erdhi një ide.
Vjosa nxori telefonin dhe nisi të shkruante me shpejtësi.
— Kujt po i shkruan?
— Avokatit tonë, Nard Toplanës. Të kujtohet që përmendi se vëllai i tij ka kompani transporti? Tani do ta zgjidhim këtë punë njëherë e mirë.
Brenda një ore, plani ishte gati. Elvana mblodhi gjërat me një qetësi të ftohtë dhe u nis drejt aeroportit. Por jo vetëm — Vjosa këmbënguli ta shoqëronte.
Aeroporti i Tiranës i priti me rrëmujën e zakonshme. Elvana qëndronte pranë daljes së zonës së mbërritjeve, duke mbajtur një tabelë të thjeshtë ku shkruhej: “Marsela Gjoni”.
— Ndoshta duhet të ikim… — u lëkund Elvana në sekondën e fundit.
— As që bëhet fjalë, — ia preu Vjosa prerë. — Plani ka nisur tashmë.
Marsela u shfaq rreth dyzet minuta pas uljes së avionit. E gjatë, e dobët, me flokë të zbardhur artificialisht dhe një shprehje përçmuese në fytyrë — kopje e nënës së saj, vetëm se më e re.
— Elvana? Ku është makina? Jam e lodhur, dua të shkoj në shtëpi.
Asnjë përshëndetje, asnjë falënderim.
— Makina është në parkim. Hajde, — u përgjigj shkurt Elvana.
Marsela psherëtiu me bezdi, duke e matur Elvanën nga koka te këmbët.
— Çfarë ke veshur kështu? Këto rroba tregu? Zot i madh… Mentori mund të kishte gjetur një grua shumë më të denjë.
Pas tyre, Vjosa ngriti vetullat nga indinjata. Elvana shtrëngoi dhëmbët dhe heshti.
Në parkim, pranë makinës së Elvanës, i priste një djalë i ri me uniformë shoferi.
— Mirëmbrëma. Quhem Murat Çela. Sonte do të jem shoferi juaj.
— Çfarë është kjo maskaradë? — shpërtheu Marsela. — Elvana, nuk di të ngasësh makinë?
— Di, — tha qetë Elvana. — Por nuk do ta bëj. Murati do t’ju çojë në shtëpi. E di adresën. Udhëtim të mbarë.
Ajo u kthye dhe nisi të largohej. Vjosa e ndoqi pas.
— HEJ! NDALO! — bërtiti Marsela. — Ku po shkon? Po valixhet e mia?
— Do ia dilni edhe pa mua, — ia ktheu Elvana pa u kthyer.
— DO I THEM MAMIT! Ajo do të të nxjerrë nga shtëpia!
Elvana ndaloi dhe u kthye ngadalë.
— Thuaji Teuta Osmanit se e plotësova kërkesën: erdha t’ju marr. Për valixhet nuk u fol. Dhe shtoji se nesër, saktësisht në orën shtatë të mbrëmjes, ditëlindja e Mentor Rexhës festohet në restorantin “Marseille”. Lista e të ftuarve është mbyllur. Nëse ju ose ai paraqiteni pa ftesë, sigurimi nuk do t’ju lejojë të hyni.
— Ti… ti… — Marsela mezi merrte frymë nga inati. — Kush mendon se je?
— Jam gruaja e burrit tënd. Grua, jo shërbëtore. Murat, — Elvana iu drejtua shoferit, — çoje zonjën në shtëpi. Adresa është këtu. Dhe mos i kushto vëmendje kapriçove të saj — nuk paguhesh për këtë.
Elvana dhe Vjosa hipën në makinën e kësaj të fundit dhe u larguan, duke e lënë Marselën të shtangur në mes të parkimit.
— Ishte perfekte! — tha Vjosa entuziaste. — Duhej t’ia shihje fytyrën!
— Kjo është vetëm fillimi, — psherëtiu Elvana. — Teuta Osmani nuk do ma falë kurrë këtë.
Brenda gjysmë ore, telefoni i saj filloi të dridhej pa pushim: vjehrra, Marsela, sërish vjehrra. Elvana e vuri në heshtje dhe e futi në çantë.
Kur mbërriti në shtëpi, e priste një tjetër surprizë. Në derë qëndronte Mentori — i çrregullt, i tërbuar.
— Çfarë dreqin ke bërë? Mamaja është në panik, Marsela po qan! Ke humbur mendjen?
— Por ti duhej të ishe në Elbasan… — belbëzoi Elvana e hutuar.
— U ktheva pikërisht kur më mori në telefon nëna! Anulova një takim jetik! A e kupton çfarë ke shkaktuar?
— Unë thjesht mora motrën tënde dhe u sigurova që të shkonte në shtëpi. Ku është problemi?
— E POSHTËRove! More një shofer sikur ajo të ishte askushi!
— PO UNË ÇFARË JAM? — shpërtheu Elvana. — Shofer falas? Shërbëtore?
— Je gruaja ime dhe duhet të ndihmosh familjen!
— Jam gruaja jote, jo skllavja e nënës sate! Dhe mjaft! Katër vjet kam duruar fyerje, përçmime, poshtërime! Ajo më shkel me këmbë dhe ti bën sikur nuk sheh asgjë!
— Mos e tepro. Mamaja është thjesht… e veçantë.
— E veçantë?! — Elvana qeshi me hidhërim. — Më ka quajtur parazit, lypëse, barrë! Dhe kjo paska ndodhur vetëm sot?
— Je shumë emocionale. Mos i merr kaq seriozisht.
Elvana e shikoi burrin e saj sikur ta kishte përballë një të huaj.
— Mentor, nesër është ditëlindja jote. Prej gjashtë muajsh po përgatis çdo detaj. Kam gjetur shokun tënd më të mirë të fëmijërisë, atë që e kishe humbur prej vitesh. Kam ftuar profesorin tënd të preferuar nga universiteti. Kam porositur tortën…
Fjalët e saj u ndërprenë nga heshtja e rëndë që mbushi dhomën, duke paralajmëruar përplasjen e radhës që po afrohej pa mëshirë.