…sipas recetës së veçantë të gjyshes sime, një recetë që gatuhet vetëm në një pastiçeri të caktuar në Tiranë. Po ç’rëndësi ka kjo, apo jo? Sepse motrës sate tekanjoze i duhet patjetër një shofer personal?
— Mos e dramatizo — tha Mentori me një ton të lodhur. — E anulojmë rezervimin, festojmë këtu në shtëpi, vetëm me familjen.
— Me familjen? — Elvana qeshi hidhur. — Domethënë me nënën tënde dhe me motrën tënde?
— Sigurisht. Ata janë familja ime.
— Po unë çfarë jam?
— Edhe ti, normalisht. Mos u sill si xheloze.
— Nuk jam xheloze. Po largohem.
Pa pritur përgjigje, Elvana hyri në dhomën e gjumit dhe nxori nga dollapi një valixhe.
— Çfarë po bën? Elvana, ndalo!
— Do shkoj te prindërit e mi, në Përrenjas. Festoje ditëlindjen me mamin dhe motrën tënde. Jam e sigurt që do kënaqen shumë.
— Elvana, MJAFT! Lëre atë valixhe!
— JO.
Me lëvizje të shpejta, ajo mblodhi vetëm gjërat më të domosdoshme. Mentori qëndronte te dera, i shtangur, sikur po shihte një skenë të pabesueshme.
— Je serioze? Për një marrëzi të tillë?
— Nëse për ty katër vite përçmimi dhe poshtërimi janë “marrëzi”, atëherë po, jam plotësisht serioze.
— Ku do shkosh? As para nuk ke sa duhet!
Elvana u ndal, u kthye ngadalë dhe e pa drejt në sy.
— Kam një biznes timin që më sjell një milion e gjysmë lekë fitim të pastër çdo muaj. Kam një apartament në pronësi, të cilin e jap me qira. Kam kursime, që kurrë nuk i kam përzier me financat tona, sepse nëna jote gjithmonë linte të kuptohej se unë paskam syrin te paratë tuaja. Kështu që mos u shqetëso për mua.
Mentori u zbeh në fytyrë.
— Një milion e gjysmë? Po ti gjithmonë ke thënë që…
— Kam thënë që puna po më ecën mirë. Asnjëherë nuk ke pyetur për detaje. Ty dhe nënës sate ju ka qenë më e lehtë të më shihnit si “atë që shet lule”, një dështake pa rëndësi.
Telefoni i Mentor Rexhës filloi të binte. Në ekran u shfaq emri “Mami”.
— Përgjigju — tha Elvana me një lodhje të thellë në zë. — Mos e mbaj më nënën në pritje.
Pa e menduar gjatë, ai e hapi thirrjen dhe e vendosi në altoparlant.
— MENTOR! — bërtiti zëri i Teuta Osmanit. — A ka ardhur ajo krijesë aty? KËRKOJ që të kërkojë falje MENJËHERË Marselës! Edhe mua! Përndryshe, nxirre jashtë nga shtëpia!
— Mami, do të të telefonoj më vonë…
— MOS GUXO TA MBYLLËSH! Duhet ta vësh në vend atë gojëmadhen! Tregoji kush e komandon këtë shtëpi! Nuk toleroj mungesë respekti ndaj familjes sime!
Elvana e mori valixhen dhe u drejtua nga dera.
— Elvana, prit!
— Thuaju Teuta Osmanit dhe gjithë fisit — tha ajo, duke u ndalur për një çast në prag — ia dolët. UNË PO IK.
Dera u mbyll me një zhurmë të lehtë, por për Mentor Rexhën tingëlloi si një bubullimë që i ra mbi kokë.
— Mentor? MENTOR! A po më dëgjon?! — vazhdonte të bërtiste e ëma nga telefoni.
Ai e mbylli thirrjen dhe u rrëzua i lodhur në divan.
Dita tjetër, dita e ditëlindjes së tij, u shndërrua në një makth të vërtetë. Elvana nuk iu përgjigj asnjë telefonate. Në restorantin “Marseille” e priste Vjosa Pepa, e cila, me një ftohtësi profesionale, i bëri të ditur se festa ishte anuluar me kërkesë të vetë të festuarit.
— Por unë nuk kam kërkuar asgjë…
— Nëna juaj ka telefonuar dje administratorin dhe ka thënë se do festoni vetëm në rreth familjar. Parapagimi do t’i kthehet kartës së Elvanës.
Miqtë dhe të ftuarit që Elvana kishte ftuar filluan ta merrnin në telefon njëri pas tjetrit, për ta uruar dhe për të pyetur të habitur pse mbrëmja ishte anuluar. Shoku i fëmijërisë, Gëzim Ismaili — të cilin Elvana e kishte gjetur përmes rrjeteve sociale — ishte veçanërisht i zhgënjyer: kishte fluturuar enkas nga Durrësi për këtë ditë.
Në shtëpi e prisnin e ëma dhe motra. Mbi tavolinë ndodhej një tortë e blerë në supermarket dhe një shishe shampanjë e lirë.
— Gëzuar ditëlindjen, biri im! — tha Teuta Osmani me entuziazëm të shtirur. — Ja, ne u kujdesëm për ty. Jo si ajo grua mosmirënjohëse.
— Mami, çfarë është kjo? — pyeti Mentori, duke treguar tortën e mjerë.
— Darkë festive! Marsela e zgjodhi. Apo jo, zemër? — cicëroi e ëma, megjithëse hipokrizia i ndihej në çdo fjalë.
— Ku është Elvana? — pyeti Marsela, duke hedhur sytë rrotull.
— Ka ikur te prindërit e saj. Për shkakun tuaj.
— Dhe MIRË ka bërë! — u ndez Teuta. — Nuk na duhen këtu histerike! Do gjesh një grua më të denjë. Nga familje e mirë, me pajë.
— Mami, edhe Elvana është nga familje e mirë. Dhe ka një biznes shumë të suksesshëm.
— Hë-hë! Lule! Qenka ky biznesi i madh?
— Studioja e saj është ndër më të kërkuarat në Tiranë. Ka kontrata me hotele dhe restorante luksoze. Ajo ka organizuar edhe dasmën e zëvendëskryetarit të bashkisë.
Teuta Osmani shtrëngoi buzët.
— Edhe sikur të jetë ashtu, karakteri i saj është i padurueshëm. Gjithmonë e mban hundën përpjetë.
Mentori i pa të dyja, nënën dhe motrën. Për herë të parë iu duk sikur po i shihte qartë: vogëlsinë shpirtërore, zilinë, ligësinë e fshehur pas fjalëve të ëmbla.
— E dini çfarë? Shkoni në shtëpi. Dua të rri vetëm.
— Po, bir! Është ditëlindja jote!
— SHKONI!
Teuta dhe Marsela u larguan të fyer.
Mentori mbeti vetëm në apartamentin bosh. Mbi tavolinën e korridorit qëndronin dy bileta avioni — Elvana i kishte blerë për një udhëtim në Itali, dhuratë surprizë për të. Tani ato bileta i dukeshin si një tallje mizore e fatit.
Kaloi një javë. Elvana nuk u kthye dhe vazhdonte të mos përgjigjej. Mentori u përpoq ta kontaktonte përmes shoqeve të saj, por ato i thanë shkurt se ajo ishte mirë dhe kërkonte të mos shqetësohej.
Edhe në punë nisën telashet. Doli në pah se disa klientë të mëdhenj kishin ardhur në kompani falë rekomandimeve të partnerëve të Elvanës. Tani ata filluan të dyshonin në seriozitetin e firmës: “Nëse nuk arrin të mbajë rregull as në familjen e vet, si mund t’i besojmë kontrata me miliona?”
Teuta Osmani e telefononte dhjetëra herë në ditë, duke kërkuar që procedurat e divorcit të niseshin sa më shpejt.
— Duhet ta parandalojmë atë krijesë! Me siguri do të përpiqet të marrë gjysmën e pasurisë!
— Mami, apartamenti është në emër të përbashkët. Ajo ka të drejtë të…