— …të drejtë ka çfarë? — shpërtheu Teuta Osmani. — Ti i ke paguar të gjitha!
— Jo, mami. Ajo ka dhënë saktësisht gjysmën. Për çdo pagesë ka dokumente.
Pati një heshtje të rëndë, të trashë si plumbi. Pastaj në receptor shpërtheu një britmë e mprehtë:
— KJO KA QENË E PLANIFIKUAR! Që të të zhvasë më vonë, të ta marrë gjithçka!
— Mjaft, mami! — i humbi durimi Mentor Rexhës. — Gruaja ime iku për shkakun tënd! Për shkak të arrogancës dhe fyerjeve të tua!
— Unë?! Unë vetëm për të mirën tuaj kam menduar!
— Në çdo takim e poshtëroje! E quaje lypëse, ndërkohë që ajo fiton më shumë se Marsela!
— Mos guxo ta krahasosh atë askënd me motrën tënde!
Mentori ia mbylli telefonin pa thënë asnjë fjalë tjetër.
Dy javë më vonë, një numër i panjohur iu shfaq në ekran.
— Mirëdita, zoti Rexha. Jam Nard Toplana, përfaqësuesi ligjor i Elvana Sotës. Do të ishte e nevojshme të takohemi për të diskutuar ndarjen e pasurisë së përbashkët, si asaj të luajtshme ashtu edhe të paluajtshme.
— Pra… ajo po dorëzon kërkesë për divorc?
— Ende jo. Për momentin dëshiron të ndajë pasurinë dhe të zhvendoset veçmas. Nëse pranoni një zgjidhje paqësore, divorci mund të shmanget.
— Unë… dua të flas drejtpërdrejt me të.
— Zonja Sota nuk ka dëshirë për takime personale. Çdo komunikim do të bëhet përmes meje.
Mentori pranoi. Ditën e caktuar u paraqit në zyrën e avokatisë. Elvana nuk ishte aty; vetëm avokati, një burrë i ri me vështrim të mprehtë dhe ton të ftohtë profesional.
— Atëherë, — nisi Nardi, — klientja ime është e gatshme t’jua lërë apartamentin plotësisht, në këmbim të një kompensimi financiar. Shuma: pesëmbëdhjetë milionë lekë.
— Pesëmbëdhjetë? Por apartamenti vlen njëzet e pesë!
— Saktë. Gjysma është dymbëdhjetë e gjysmë. Dy milionë e gjysmë të tjera përbëjnë dëmshpërblim moral për katër vite poshtërimesh të vazhdueshme nga nëna juaj, të cilat ju nuk i ndaluat.
— Kjo është shantazh!
— Jo. Është ofertë. Mund ta refuzoni dhe të shihemi në gjykatë. Në dosje kemi regjistrime audio të fyerjeve të znj. Osmani, dëshmi, mesazhe. Gjykata mund të vendosë edhe një shumë shumë më të lartë.
— Çfarë regjistrimesh?
Nardi nxori telefonin dhe hapi një audio. Zëri i Teuta Osmanit mbushi dhomën, duke e quajtur Elvanën “lypëse”, “parazite”, “krijesë të ndyrë”.
— Nga i keni këto? — pyeti Mentori me zë të mpirë.
— Elvana Sota ka regjistruar çdo takim me nënën tuaj për dy vite me radhë. Për mbrojtje. E dinte që një ditë do t’i duheshin.
Mentori nënshkroi të gjitha dokumentet. Një muaj më pas, shuma u transferua dhe Elvana hoqi dorë zyrtarisht nga pjesa e saj e pronës.
U përpoq të zbulonte ku jetonte ajo tani, madje tentoi ta ndiqte, por Elvana sikur ishte zhdukur. Studioja e luleve vazhdonte punën, por pronarja nuk shfaqej më — gjithçka menaxhohej nga Vjosa Pepa.
Dhe pikërisht atëherë nisën telashet e vërteta.
Administrata tatimore u shfaq pa paralajmërim. Doli se Teuta Osmani, e cila prej vitesh “ndihmonte” në kontabilitetin e të birit, kishte kaluar përmes kompanisë së tij transaksione gri për shoqet e saj. Shumat ishin marramendëse.
— Çfarë është kjo?! — Mentori ia përplasi dokumentet përpara fytyrës.
— Zemra më është sëmurë, por mendja jo! — bërtiti ajo. — Mendova se vinin nga të ardhurat e vogla të firmës sate!
Gjoba arriti tetë milionë lekë. Plus kamata. Plus rreziku real i një çështjeje penale.
Marsela, sapo mori vesh për skandalin tatimor, mblodhi valixhet dhe fluturoi te një shoqe në Miami, duke ia lënë Eduart Rrotës borxhet e kartave të kreditit.
— Mami, e kupton që mund të përfundoj në burg?! — Mentori mbante kokën me duar.
— E dramatizon kot. Do ta paguash gjobën dhe mbaron puna.
— Me çfarë? I dhashë Elvanës pesëmbëdhjetë milionë, tani edhe tetë të tjera për tatimet!
Gjashtë muaj u zhdukën nëpër procedura. Mentori shiti makinën, mori kredi, la peng pjesën e tij të biznesit. Teuta Osmani u bë papritur shumë më e heshtur dhe telefononte rrallë — kishte kuptuar se djali i saj nuk ishte më “pula që bën vezë ari”.
Një vit më vonë, kur problemet kryesore u sistemuan, Mentori u ndesh rastësisht me Vjosa Pepën përpara një qendre tregtare.
— Përshëndetje, — tha ai.
— Përshëndetje, — u përgjigj ajo ftohtë dhe bëri të largohej.
— Vjosa, prit! Si është Elvana?
Ajo u ndal dhe e mati nga koka te këmbët.
— Shumë mirë. E lumtur.
— A mund t’i thuash… që do të doja të flisja me të? Ta takoj?
— Në rregull.
Takimi u bë një javë më vonë, në një kafene të vogël. Elvana dukej e shkëlqyer — e qetë, e pushuar. Në dorë i shndriste një unazë e re.
— Faleminderit që erdhe, — nisi Mentori. — Doja të kërkoja falje. Për gjithçka. Kishe të drejtë. Nëna ime… është vërtet e padurueshme.
— Faleminderit që e pranove.
— Elvana, ndoshta mund ta provojmë edhe një herë? Kam mësuar shumë. Kam ndryshuar…
— Mentor, — e ndërpreu butë ajo, — ne jemi nga dy botë të ndryshme. Ti gjithmonë do të zgjedhësh nënën tënde. Unë kam nevojë për një burrë që të qëndrojë në krahun tim.
— Por unë të dua!
— Unë jo më. Më vjen keq.
Ajo tregoi unazën.
— Do të divorcohemi pa zhurmë?
Mentori pohoi me kokë. Nuk kishte alternativë tjetër.
Dokumentet e divorcit u firmosën një muaj më pas. Po atë mbrëmje, Teuta Osmani e telefonoi sërish, duke u ankuar se “kishte prapë probleme” me administrimin e pallatit.
— Mami, — tha Mentori me zë të ulët, — jam lodhur.
Ndërkohë, Elvana qëndronte në radhë në zyrën e gjendjes civile për të dorëzuar dokumentet e martesës së re. Në krah mbante dorën e një burri të gjatë, me sy të mirë dhe zë të qetë — Flamur Basha, kirurg, i cili kurrë nuk ngrinte zërin dhe e konsideronte biznesin e luleve një punë serioze, jo një kapriço.