Hyra në apartament pas një dite të lodhshme pune, i hoqa këpucët pa u menduar dhe menjëherë ndjeva se atmosfera ishte e çuditshme.
Saimir Toplana qëndronte në mes të dhomës së ndenjjes, me krahët e kryqëzuar dhe një shprehje të ngrirë në fytyrë.
— Duhet të flasim, — tha shkurt.
U ndala me çantën ende në dorë.
— Sot darkova me Oltian Cani, — vazhdoi pa pritur përgjigje. — Ai dhe gruaja e tij i mbajnë financat të ndara. Secili paguan për veten. Është e drejtë, e ndershme, si njerëz të rritur.
E vendosa pallton me qetësi.
— Dhe çfarë nënkupton kjo për ne?
— Mënyra jonë e menaxhimit të parave nuk është e drejtë, — shpërtheu ai. — Unë paguaj kredinë e banesës, një shumë të madhe çdo muaj, ndërsa ti shpenzon të ardhurat e tua si të duash. Në botën moderne, secili mban përgjegjësi për veten: ushqim më vete, rroba më vete, argëtim më vete. Jam lodhur duke mbajtur barrën e gjithçkaje.
E vështrova me kujdes. Dukej sikur priste lot, zëra të ngritur, dramë. Por isha tepër e rraskapitur për skena.
— Në rregull. Duke filluar nga nesër, secili për veten.
Saimiri u step.
— Pra… je dakord?
— Plotësisht. Faleminderit që e hape këtë temë. Me të vërtetë kishte ardhur koha të vendosnim rregull.
Shkova drejt kuzhinës, nxora një sallatë nga frigoriferi dhe u ula të haja. Ai qëndroi pak i hutuar, pastaj u zhduk në dhomën tjetër. Unë hapa laptopin.
Deri në dy të mëngjesit gjithçka ishte e dokumentuar. Nëntë vite martesë, çdo faturë e ruajtur me kujdes. Pagesat komunale. Karburanti për makinën e tij — asnjëherë nuk ishte marrë vetë me këtë. Dhuratat për prindërit e tij. Ilaçet për të atin. Ushqimet — biftekët që pëlqente, djathërat e shtrenjtë. Pushimet, të paguara tërësisht nga unë. Shuma përfundimtare ishte tronditëse.
Në mëngjes, ndërsa ai flinte, hapa një llogari të veçantë bankare dhe transferova aty të gjitha fondet nga karta e përbashkët. Telefonova administratën e pallatit për të ndarë faturat. I hoqa paketën premium të televizionit që përdorte.
Në mbrëmje, për vete bleva proshutë cilësore dhe disa gjëra të freskëta, e qetë dhe e bindur se ky ishte vetëm fillimi i një rendi të ri.