Në mes të tryezës qëndronin vetëm tre kuti pice dhe disa shishe me pije të gazuara. Disa peceta letre të hedhura pa kujdes. Asgjë tjetër.
— Çfarë është kjo? — zëri i Teuta Tahirit ishte i ulët, por çdo fjalë godiste si çekan.
Saimir Toplana u përpoq të nxirrte një buzëqeshje të sforcuar.
— Mami, sot menduam ta bënim më thjeshtë…
— Ku është Majlinda? Pse nuk është ulur në tavolinë?
E ngrita shikimin nga libri, pa nxitim.
— Jam këtu, zonja Teuta.
— Je sëmurë? — në tonin e saj nuk kishte dhembshuri. Ishte diçka tjetër. Dyshim i ftohtë.
— Jo. Thjesht Saimiri vendosi që secili të mbajë barrën e vet. Djali juaj është përgjegjësia juaj, jo e imja.
Teuta Tahiri u ul ngadalë. Sytë i kaloi mbi kutitë e picës, pastaj u ndalën te i biri.
— Shpjegoje këtë.
Saimiri nisi të fliste me vrull: për drejtësi, për marrëdhënie moderne, për shembullin e shokut të tij, Oltian Canit. Ajo e dëgjoi pa e ndërprerë, fytyra e ngrirë, si prej guri.
— Pra, ti ke vendosur që ajo po të ha pas shpine, — tha më në fund. — Ti e ke menduar këtë.
— Mami, unë thjesht doja ndershmëri…
— Mjaft. Kush i bleu ushqimet në këtë shtëpi për nëntë vjet? Kush gatuante çdo fundjavë, ndërsa ti shtriheshe para televizorit? Kush i pagoi ilaçet babait tënd vitin e kaluar?
— Po, Majlinda, por…
— Kush e pagoi dhuratën për motrën time në përvjetor? Kush e shtronte gjithmonë tryezën që të gjithëve t’u ishte rehat? Ndërsa ti? Vije, uleshe dhe prisje të të shërbenin.
Saimiri u zbeh.
— Mami, ç’lidhje ka kjo? Unë paguaj apartamentin!
— Apartamentin tënd! Dhe për nëntë vjet ia ke përplasur këtë në fytyrë, sikur ajo të ishte mysafire e padëshiruar këtu!
Teuta Tahiri u ngrit, mori çantën.
— Hajde, — i tha burrit. — Nuk dua të ha këtë picë dhe nuk dua të ulem në një tavolinë ku nusja ime poshtërohet.
Pastaj u kthye nga Saimiri.
— Duhet të të vijë turp. Për nëntë vjet ajo e mbajti këtë shtëpi mbi supe, ndërsa ti e more si të mirëqenë dhe u shndërrove në një njeri të vogël, gjë që më dhemb ta pranoj.