Ata dolën pa kthyer kokën. Në dhomë mbeti vetëm Saimir Toplana, i ngrirë në mes të sallonit. Pica mbi tavolinë po ftohej dalëngadalë, ndërsa pija e gazuar humbiste shkumën, sikur edhe ajo të dorëzohej.
U çova qetë, mora laptopin dhe iu afrova. Hapa një tabelë që e mbaja prej vitesh.
— Shiko mirë, — i thashë. — Nëntë vjet të plota. Çdo faturë e ruajtur, çdo pagesë e shënuar. Dritat, uji, interneti — gjithmonë nga unë. Karburanti. Ushqimet. Dhuratat për familjen tënde. Pushimet. Sigurimi yt shëndetësor. Gjithçka që ti e ke kaluar pa e vënë re. Dhe këtu është shuma përfundimtare.
Saimiri nguli sytë në ekran. Numri ishte tronditës.
— Kjo… nuk mund të jetë reale…
— Është më se reale. Ti nuk më ke mbajtur kurrë, Saimir. Ke jetuar mbi mundin tim dhe e ke quajtur martesë. Të kam krijuar rehati, ndërsa ti e more si të drejtë dhe guxove të më jepje leksione për drejtësi.
E mbylla kompjuterin.
— Kam marrë një apartament me qira. Nesër largohem. Javën tjetër dorëzoj kërkesën për divorc. Mbaje banesën tënde, kredinë dhe parimet e tua. Për mua nuk vlejnë më.
— Majlinda, prit pak…
— Jo. E fitove atë që kërkoje. Tani secili për vete.
Hapi gojën, por fjalët nuk i dolën. Qëndroi në kuzhinë, pranë picës së ftohtë, ndërsa unë hyra në dhomën e gjumit të mbledhja gjërat.
Në valixhe vendosa tiganin tim të preferuar — atë me të cilin i piqja biftekët për të. Tani do të gatuaj vetëm për veten. Kozmetikën, librat, fustanet që ai i quante tepër të ndezura.
Ai nuk hyri asnjëherë në dhomë. Qëndroi atje, me “drejtësinë” e vet.
Në atë çast e kuptova: liria është kur dera mbyllet pas shpine dhe ti ecën drejt një vendi ku nuk ke nevojë të justifikosh ekzistencën tënde. Ku kontributi yt nuk matet. Ku thjesht jeton. Pa akuza. Pa shpjegime. Vetëm jeton.
Dola nga apartamenti me valixhen në dorë. Nuk u ktheva pas.