Bledar Sota nuk pushonte së gërvishturi arkivolin. Çdo goditje e thonjve të tij tingëllonte më e egër dhe më e dëshpëruar se e mëparshmja, derisa më në fund u dëgjua një kërcitje e lehtë dhe një copëz nga zbukurimi anësor u shkëput, duke rënë në dysheme. Njerëzit në rreshtat e parë u ngritën të tronditur, ndërsa nëna e të ndjerit çoi dorën te goja.
— O Zot, çfarë po bën ai? — u pëshpërit mes turmës.
Por Donika Basha ishte tashmë në këmbë. Në sytë e saj lexohej ajo përqendrim i mprehtë që i shfaqej gjithmonë kur ndiente se diçka thelbësore po dilte në dritë. Ajo vrapoi drejt qenit dhe e kapi fort nga qafa e zinxhirit.
— Bledar, ndalo! — bërtiti ajo. Qeni u ankua me një hungërimë të çuditshme, si një paralajmërim që të mos e pengonin.
Në atë çast, nga brenda arkivolit u përhap një tingull pothuajse i padëgjueshëm. Ishte i lehtë, i ngjashëm me gërvishtjen e një thoi mbi dru. Brenda kishës ra një heshtje e rëndë. Qeni gërvithi sërish dhe goditi kapakun me putër.
— A e dëgjuat? — pyeti dikush me zë të dridhur.
Fyttyra e Donikës u zbardh.
— Hapeni. Menjëherë, — urdhëroi ajo.
Askush nuk lëvizi për disa sekonda; frika i kishte mpirë të gjithë. Vetëm prifti Agim Prifti bëri një shenjë të lehtë me kokë nga varrmihësi që qëndronte mënjanë. Burri, i zbehtë si letra, u afrua dhe filloi të çmontonte kapëset metalike. Të pranishmit mbajtën frymën.
Kur kapaku u ngrit pak, për një çast gjithçka u duk e ngrirë. Pastaj u dëgjua një frymëmarrje e fortë, e ndërprerë. Lavdrim Kalemi… ishte gjallë. Trupi i tij ishte i mbuluar nga djersa, fytyra i kishte marrë një nuancë blu, por gjoksi i lëvizte qartë. Bledar Sota u hodh menjëherë përpara, duke i lëpirë fytyrën dhe duke rënkuar si një këlysh që gjen më në fund të zotin.
Donika nxori telefonin me duar që i dridheshin.
— Ambulancë! Tani! — bërtiti ajo.
Kisha u mbush me klithma, të qara dhe lutje. Disa njerëz bënë kryqin, të tjerë ranë në gjunjë, të tronditur nga ajo që po ndodhte para syve të tyre.
Dy orë më vonë, në spitalin e Korçës, Donika rrinte pranë shtratit të mikut të saj. Bledar Sota ishte shtrirë te këmbët e tij, i lodhur, por vigjilent. Mjeku, Ismail Sota, i njëjti që kishte qenë i pranishëm në ceremoninë mortore, hyri në dhomë me kartelën në dorë.
— Është një mrekulli që ka mbijetuar, — tha ai me mosbesim të hapur. — Me shumë gjasë u shpall i vdekur pas një ndalese kardiake, por pulsi i tij ka qenë jashtëzakonisht i dobët.
Donika mori frymë thellë dhe hodhi vështrimin nga qeni.
— Po të mos ishte ai, tani do të ishte disa metra nën tokë.
Mjeku buzëqeshi lehtë.
— Qentë perceptojnë gjëra që ne as nuk i imagjinojmë.
Pas disa ditësh, Lavdrimi hapi sytë.
— Ku jam… — murmuriti me zë të ngjirur.
— Në spital, — iu përgjigj Donika, me lot që i rrëshqisnin faqeve. — Mendonim se të kishim humbur.
— Bledari…?
— Ja ku është.
Ajo tregoi nga shtrati. Qeni ngriti kokën dhe u afrua menjëherë, duke ia mbështetur trupin pranë shpatullës. Lavdrimi buzëqeshi me vështirësi.
— Je i mrekullueshëm, mik i vjetër.
Qeni lëshoi një rënkim të ulët, sikur të thoshte: “Nuk do të të lë kurrë”.
Disa javë më pas, në Durrës, njerëzit vazhdonin të flisnin për “mrekullinë në kishë”. Prifti Agim Prifti pohonte se nuk kishte parë kurrë diçka të ngjashme, ndërsa Afërdita Marashi, nëna e Lavdrimit, ndizte çdo ditë nga një qiri për jetën e dytë të të birit. Në murin pranë hyrjes së komisariatit ishte vendosur një fotografi e kornizuar e Bledar Sotës, me mbishkrimin: “Hero i vërtetë. Ai që dëgjoi jetën, kur të tjerët dëgjonin heshtjen”.
Një mbrëmje, teksa dielli po perëndonte mbi qytet, Lavdrimi doli për shëtitje me Bledarin. Ata ecnin ngadalë buzë lumit, aty ku dikur stërviteshin së bashku.
— E di, Bledar, — tha ai me zë të ulët, — ndoshta kjo ishte një shenjë. Ndoshta më është dhënë një shans i dytë që të bëj ende diçka të rëndësishme, të shpëtoj dikë tjetër.
Qeni e vështroi me sytë e tij të qetë dhe ngriti pak veshët. Lavdrimi qeshi lehtë.
— Mirë, partner. Këtë herë, ti do të udhëheqësh.
Bledari lehu një herë, si shenjë dakordësie.
Era sillte aromën e luleve nga parqet e Durrësit, dhe nga larg u dëgjua jehona e kambanave të asaj kishe ku gjithçka kishte nisur. Edhe pse askush nuk mund ta shpjegonte me arsye të ftohtë se çfarë kishte ndodhur, një gjë ishte e sigurt: që nga ajo ditë, në Durrës, të gjithë e dinin se lidhja mes njeriut dhe qenit shkon përtej jetës dhe vdekjes.