Trokitja në derë shpërtheu papritur, duke e nxjerrë Majlinda Priftin nga një përgjumje e lehtë. Ajo ishte shtrirë në divanin e vjetër prej pelushi, e mbështjellë me batanije, ndërsa sytë i kishte ngulur te flakët që lëviznin butë në oxhak. Jashtë, stuhia e borës kishte marrë gjithçka nën kontroll: era ulërinte në oxhak dhe mbulonte me dëborë shtigjet e ngushta të fshatit malor. Majlinda nuk priste askënd. Në një mot të tillë, askush me mend në kokë nuk do të linte ngrohtësinë e shtëpisë.
Trokitja u dëgjua sërish, këtë herë më e fortë dhe këmbëngulëse. Ajo u ngrit, hodhi batanijen mënjanë dhe iu afrua derës. Ndaloi për një çast, duke veshtruar në heshtje. Përmes zhurmës së erës depërtoi një zë i ngjirur, i copëtuar nga lodhja.
“Ju lutem… më ndihmoni…”
Zemra e Majlindës u shtrëngua nga ankthi. Ajo hoqi shulin dhe hapi derën. Në prag qëndronte një burrë i panjohur: i gjatë, i dobët, me fytyrë të rraskapitur dhe duar të ngrira nga të ftohtit. Trupi i dridhej pa pushim, rrobat i kishte të mbuluara me borë dhe në tiparet e fytyrës i ishte ngulitur dhimbja.
“Çfarë ka ndodhur?” pyeti ajo, duke e futur me ngut brenda.
“Stuhia… humba rrugën… pak sa nuk u ngriva…” murmuriti ai me vështirësi.
Majlinda e ndihmoi të hiqte rrobat e lagura, e mbështolli me një batanije të trashë dhe e uli pranë oxhakut. Ngrohu pak ujë, hodhi barishte aromatike dhe ia zgjati kupën.
“Pini. Do t’ju bëjë mirë.”
Burri e piu me etje pijen e nxehtë dhe dridhja nisi t’i qetësohej dalëngadalë. Majlinda e vështroi me kujdes: dukej rreth të dyzetave, por rrudhat e thella dhe thinjat në tëmtha tregonin se jeta nuk kishte qenë e butë me të. Sytë e errët mbanin një lodhje të rëndë dhe një trishtim të fshehur.
“Si quheni?” e pyeti ajo.
“Krenar Kryeziu,” u përgjigj ai, duke ia kthyer kupën.
“Unë jam Majlinda. Nuk jeni nga këto anë, apo jo?”
“Jo. Jam… shkrimtar. Kam ardhur këtu për të përfunduar një libër. Kam marrë me qira një shtëpizë në skaj të fshatit.”
Majlinda tundi lehtë kokën. Ajo e njihte atë vend: një shtëpi e vjetër, pothuajse e braktisur, e ngritur në kufi me pyllin, dhe mendimi për të e bëri të ndiente një shqetësim të pashpjegueshëm, ndërsa jashtë stuhia vazhdonte të ulërinte pa mëshirë.