Si kishte përfunduar jashtë, në një natë të tillë?
“Desha të bëja një shëtitje para se të flija,” shpjegoi ai me zë të mekur. “M’u duk se bora nuk ishte aq e egër. Pastaj… gjithçka u turbullua, humba drejtimin dhe nuk dija më nga po shkoja…”
Krenar Kryeziu heshti, duke ulur shikimin. Majlinda e vuri re menjëherë lodhjen që i rëndonte trupin dhe përpjekjen e tij për të mos u dorëzuar përballë dobësisë.
“Më e rëndësishmja është që jeni gjallë,” tha ajo qetësisht. “Pushoni tani. Në mëngjes do t’ju ndihmoj të ktheheni në shtëpinë tuaj.”
Ajo i shtriu vend në dhomën e ndenjjes, mbi divanin pranë oxhakut. Krenari ra në gjumë pothuajse menjëherë, i rraskapitur nga ajo që kishte kaluar. Majlinda mbeti zgjuar edhe për shumë kohë, duke dëgjuar si era përplaste borën pas mureve dhe si stuhia ulërinte jashtë. Mendja i rrinte te i ftuari i çuditshëm, te sytë e tij të trishtuar dhe te arsyet që e kishin sjellë në atë fshat të humbur mes maleve.
Kur zbardhi dita, moti ishte qetësuar. Rrezet e diellit depërtonin me ndrojtje përmes reve, duke ndriçuar majat e mbuluara me dëborë. Krenari u zgjua nga aroma e mëngjesit që Majlinda po përgatiste dhe dukej shumë më i kthjellët se një natë më parë.
“Faleminderit,” i tha ai, duke u ulur në tryezë. “Më shpëtuat jetën.”
“Nuk ka nevojë për mirënjohje,” ia ktheu ajo. “Çdokush do të kishte vepruar njësoj.”
Hëngrën në heshtje, duke shkëmbyer vetëm ndonjë fjali të shkurtër. Majlinda e ndiente se ai nuk ishte në humor për biseda; mendimet e tij dukeshin larg, dhe ajo nuk deshi t’ia prishte qetësinë.
Pas mëngjesit, ajo e ndihmoi të bëhej gati për t’u larguar, i dha rroba më të ngrohta dhe e shoqëroi deri te dera.
“Kujdesuni për veten,” i tha ajo, ndërsa ai ndaloi në prag.
“Do të kem kujdes,” u përgjigj Krenari me një buzëqeshje të lehtë.
Majlinda e ndoqi me sy teksa ai largohej përgjatë shtegut të mbuluar me borë, drejt pyllit, me një ndjesi të çuditshme se prania e tij nuk do të zhdukej pa lënë gjurmë në jetën e saj.
Ditët që pasuan kaluan të qeta. Ajo nuk e pa më Krenarin, por mendimet i ktheheshin shpesh tek ai, duke u përpjekur të imagjinonte çfarë shkruante dhe çfarë historish fshiheshin pas atij shikimi të trishtë që nuk i hiqej nga mendja.