Një mbrëmje, ndërsa Majlinda Prifti ishte ulur pranë oxhakut me librin hapur në prehër dhe flakët përballë që përpinin drutë me një përshpëritje të butë, u dëgjua sërish trokitja në derë. Ajo u ngrit e habitur. Kur e hapi, në prag u shfaq Krenar Kryeziu. Në duar mbante një paketë të vogël, të mbështjellë me kujdes dhe të lidhur me një fjongo të thjeshtë.
“Majlinda, erdha t’ju falënderoj edhe një herë,” tha ai me zë të qetë, duke ia zgjatur dhuratën.
Ajo e mori, zgjidhi fjongon dhe zbuloi një libër me kopertinë lëkure. Titulli ishte gdhendur me shkronja të arta: “Mysafiri i Papritur”.
“Kjo është… vepra juaj?” pyeti ajo, duke ngritur sytë drejt tij, e befasuar.
“Po,” u përgjigj Krenari. “E përfundova. Dhe doja që ju të ishit lexuesja e parë.”
Majlinda hapi faqet dhe nisi të lexojë. Që në rreshtat e parë kuptoi se nuk kishte përpara një roman të zakonshëm. Ishte një rrëfim i zhveshur nga maskat, një dëshmi e sinqertë. Fliste për një njeri që kishte humbur besimin te vetja, te dashuria, te vetë kuptimi i jetës, dhe për mënyrën sesi një takim i rastësishëm mund të kthente gjithçka përmbys.
Ajo lexoi pa u shkëputur deri në agim. Fjalët e Krenarit depërtonin thellë, duke trazuar ndjenja të forta. Te protagonisti ajo dallonte qartë vetë autorin: plagët e tij, vetminë e gjatë, por edhe shpresën që po ringjallej ngadalë.
Kur mbylli faqen e fundit, drita e mëngjesit kishte mbushur dritaren. Ajo e uli librin dhe e pa Krenarin, i cili rrinte ulur përballë, duke pritur në heshtje.
“Është… e jashtëzakonshme,” tha ajo më në fund. “Ju jeni vërtet një shkrimtar i rrallë.”
Ai buzëqeshi lehtë. “Më gëzon që ju preku.”
“Por pse zgjodhët pikërisht këtë histori?” e pyeti ajo.
“Sepse është e vërtetë,” u përgjigj ai. “Sepse ju ndryshuat jetën time, Majlinda. Më rikthyet besimin te vetja, te mirësia, te fakti që edhe në stuhinë më të egër mund të gjendet ngrohtësi dhe mirëkuptim.”
Ajo u zhyt në sytë e tij. Trishtimi dhe lodhja ishin zhdukur; tani aty shkëlqenin mirënjohja dhe shpresa.
“Unë s’bëra asgjë,” tha ajo me zë të ulët. “Thjesht hapa derën.”