“…të ndryshojë jetën e dikujt tjetër,” shtoi Krenar Kryeziu me një ton të qetë, si të ishte duke pranuar një të vërtetë të thjeshtë.
Për disa çaste mbetën pa fjalë, duke u soditur në heshtje. Mes tyre po merrte formë diçka që shkonte përtej falënderimit të zakonshëm. Ishte një afërsi e thellë, një mirëkuptim i pashpjegueshëm dhe një tërheqje që nuk kishte nevojë për shpjegime.
“Majlinda…” nisi ai, por u ndal, sikur fjalët t’i kishin humbur rrugës.
“A e di,” tha ajo butë, duke ia prerë hezitimin, “edhe unë e ndiej.”
Krenari iu afrua dhe ia mbështolli duart me të tijat. Prekja e tij ishte e ngrohtë, e kujdesshme, plot siguri.
“Nuk e di çfarë na pret më tej,” foli ai me sinqeritet. “Por jam i bindur për një gjë: dua të jem pranë jush.”
“Edhe unë dua të jem pranë jush,” u përgjigj Majlinda pa asnjë dyshim.
Qëndruan ashtu, dorë për dore, ndërsa rrezet e para të agimit çanin retë dhe mbushnin dhomën me dritë të butë. Nga jashtë dëgjoheshin cicërimat e zogjve, lajmëtarë të një dite të re. Një ditë që premtonte fillimin e një kapitulli krejtësisht tjetër në jetën e tyre.
Stuhia që e kishte sjellë Krenarin në pragun e shtëpisë së Majlindës ishte shuar. Megjithatë, ajo kishte lënë pas jo vetëm borë e heshtje, por edhe një dhuratë shumë më të çmuar: shpresën për dashuri, për lumturi dhe për besimin se edhe në errësirën më të ftohtë mund të gjendet ngrohtësia e zemrës njerëzore.
Kaluan vite. Majlinda dhe Krenari u martuan dhe vendosën të jetonin në një fshat malor. Ai shkroi libra të tjerë, duke u bërë një autor i njohur, ndërsa ajo vazhdoi t’u gjendej njerëzve pranë, me kujdes e dhembshuri. Shtëpia e tyre mbeti gjithmonë e hapur për këdo që kërkonte ndihmë ose thjesht një fjalë të mirë.
Dhe sa herë që jashtë shpërthente një stuhi, Majlinda kujtonte atë natë kur një trokitje në derë ia ndryshoi rrjedhën e jetës. Ajo e dinte tashmë se fati, herë pas here, na dërgon mysafirë të papritur për të na mësuar se, edhe në çastet më të vështira, zemra nuk duhet mbyllur, por hapur ndaj së resë, së panjohurës dhe së bukurës.