Kur i kërkova nipit tim të largohej nga festa e ditëlindjes sime, nuk e kisha aspak menduar se ajo kërkesë do të shpërthente në një dramë kaq të madhe. Kunata u mbush me nerva, u ndje e fyer dhe arriti ta kthente edhe djalin e saj kundër meje. Ajo që duhej të ishte një ditë gëzimi, u shndërrua në lot, heshtje të rënda dhe mllef të pashprehur.
Djali im, Klajdi Tahiri, është fëmija im i vetëm. Jetojmë në të njëjtën lagje, sepse ai dhe bashkëshortja e tij zgjodhën enkas një apartament pranë meje, që të ishim afër. Pas dasmës, Bora Kryeziu mbeti menjëherë shtatzënë dhe gjithçka u bë me nxitim. Banesën e morën me kredi, prindërit e saj ndihmuan sa mundën, ndërsa unë shtova rreth dhjetë mijë dollarë, afërsisht një milion lekë, gjithë kursimet e mia.
Punoj në një furrë buke, me rrogë modeste dhe jetë të thjeshtë. Kur lindi nipi im, Rei Gjini, ata ma linin shpesh në kujdes. Bora qëndroi vetëm një vit me leje lindjeje dhe u kthye në punë për të përballuar kredinë. Unë e mbaja Rein gjatë ditës dhe më pas vrapoja drejt turnit të natës. Shpesh, pa pushuar fare, shkoja direkt ta merrja përsëri.
Nuk mund të them se Rei është fëmijë i keq, por është jashtëzakonisht i lëvizshëm dhe i pakontrolluar. Vrapon, bërtet, përplas gjëra, dhe duket qartë se i lejohet gjithçka.
— Rei, mos luaj me top brenda!
— Mundem! Mami më ka thënë po!
Menjëherë pas kësaj, e hodhi topin me inat drejt murit dhe theu xhamin e dollapit. Bora vetëm qeshi:
— Është fëmijë, çfarë pret?
Xhamin e pagova vetë. Macja ime trembet aq shumë nga Rei, sa fshihet nën divan ose brenda dollapit. I kam kërkuar Klajdit të merret seriozisht me edukimin e djalit ose ta çojë në ndonjë aktivitet.
— S’kemi para për këto gjëra, mami. Ai vetëm po luan.
Për ditën e emrit tim ftoja të afërm, fqinj dhe, patjetër, Klajdin me Borën. Gatova gjithë ditën, përgatita ëmbëlsira e sallata. I kërkova Borës të vinte më herët për ndihmë. Kur hyra në kuzhinë, pashë Rein me gishtat futur në tortë.
— Rei, çfarë po bën?
— Po vizatoj!
— Po si do ua shërbej këtë mysafirëve?
— Vendosim qirinj aty dhe s’do e vërë re njeri, — tha Bora pa u shqetësuar.
Gjatë gjithë mbrëmjes ai bëri zhurmë, prishi fjalimet dhe në fund u fut nën tavolinë duke pickuar këmbët e të gjithëve. Bora qeshte dhe e filmonte:
— Po argëton të ftuarit!
Një javë më pas festova 60-vjetorin tim në një lokal. Gjithçka ishte organizuar me kujdes: ushqim, muzikë live, ambient i qetë. I kisha kërkuar Klajdit të vinin pa Rein, sepse askush tjetër nuk sillte fëmijë dhe jashtë nuk kishte as kënd lojërash. Ai e shpërfilli kërkesën. Rei vraponte mes tavolinave, bërtiste dhe pengonte kamerierët. Kur sillnin pjatat, i vuri qëllimisht shkelm njërit dhe disa pjata u thyen.
— Klajdi, mjaft! Merre djalin dhe ikni, se po shkatërron gjithçka!
— Po luan, mami.
— Për shkak të tij duhet të paguaj gjobë për enët!
— Pra, një pjatë qenka më e rëndësishme se nipi yt?
Klajdi u ngrit i fyer, mori Borën dhe Rein dhe u largua, duke marrë edhe lulet. Unë mbeta e shkatërruar. Motra ime u përpoq të më qetësonte, duke më thënë se nuk kisha faj dhe se Bora nuk merrej aspak me edukimin. Më dhemb zemra. Nuk dua që djali im dhe nusja të më shohin si gjyshe të keqe. E dua Rein, por sjellja e tij është bërë e padurueshme. Pse Klajdi Tahiri dhe Bora Kryeziu nuk po marrin përgjegjësi për rritjen e tij?