Klajdi Basha dhe Vesa Pano i morën çelësat e apartamentit të tyre të ri nga mesi i dhjetorit. Klajdi, si njeri me këmbë në tokë dhe mendje praktike, sugjeroi që shpërngulja të shtyhej për janar: nuk i pëlqente ideja e rrëmujës para Vitit të Ri dhe, për më tepër, qiraja e banesës së vjetër ishte paguar deri në fund të muajit.
Vesa, përkundrazi, ishte shumë më ëndërrimtare. Ajo e refuzoi prerazi propozimin dhe e shpalli vendimin e saj pa asnjë kompromis:
– Pas një jave hyjmë! Të paktën pjesërisht! Dua ta pres Vitin e Ri në shtëpinë time. E kupton sa bukur është kjo?! Ne, shtëpia jonë dhe mysafirët e parë!
– Çfarë mysafirësh? – murmuriti Klajdi me bezdi, i vetëdijshëm se përfundimisht do t’i duhej të dorëzohej, sepse debatet me të shoqen ishin krejt të kota.
– Do ta marrësh vesh tani! – Vesa rrëmbeu telefonin. – Luana, përshëndetje! Na dhanë çelësat! Po! Hajde ta festojmë Vitin e Ri bashkë, tek ne! Pa kundërshtime! Është Viti ynë i parë në apartamentin e ri! Apo s’je shoqja ime? Ja pra, kështu më pëlqen. U mor vesh!
– Po pse e ftove pikërisht atë? – Klajdi u nervozua dukshëm.
– Si “pse”? Ajo është shoqja ime e vetme!
– Kjo Luana jote është e mërzitshme dhe tepër e ndjeshme ndaj çdo gjëje. Do na e prishë gjithë festën.
– Nuk do ta prishë. Dhe, për dijeni, nuk ka qenë gjithmonë kështu. Po ta kishe parë si shkonim dikur në ecje të gjata, në çfarë kushtesh jetonim… Luana hante patate të pjekura me faqe të nxira nga bloza dhe nuk përçmonte asgjë. Ishte zemra e shoqërisë, rrezatonte nga brenda!
– Vështirë ta besoj, – ia ktheu Klajdi.
– Pastaj njohu Visar Kastratin, iu besua dhe ai e tradhtoi. Që atëherë u mbyll ndaj të gjithëve. Si një kukull ruse: shumë shtresa, ndërsa e vërteta fshihet thellë brenda. Shpresoj që një ditë dikush ta gjejë atë thelb…
– Kush? – Klajdi bëri një grimcë përçmuese. – Ajo sillet në atë mënyrë sa meshkujt ikin me vrap.
– Atëherë s’kanë qenë meshkuj të duhur. Do të doja t’ia prezantoja Luanën dikujt vërtet të vlefshëm! Dëgjo, fto Marsel Canin për Vitin e Ri. Është shumë djalë i mirë! Dhe besoj se është beqar. Ndoshta i pëlqejnë njëri-tjetrit.
– Në rregull, do ta ftoj. Por me një kusht.
– Çfarë kushti? – Vesa fryu buzët me shaka.
– Për Vitin e Ri unë porosis pica. Shumë pica! Kështu ti do të lodhesh më pak me gatime.
– Dinak, – qeshi Vesa. – U mor vesh, pica-dashësi im i shtrenjtë…
Më 31 dhjetor, teksa përgatitej për të shkuar si e ftuar, Luana Prendi mendonte me nervozizëm:
“Ah, kjo Vesë! M’i prishi të gjitha planet. Doja ta kaloja Vitin e Ri qetë, në shtëpi. Vetëm. Do të përgatisja një sallatë, do të piqja pak peshk dhe do të shihja televizor deri në mëngjes. Po jo: duhet të vishem, të udhëtoj deri në anën tjetër të qytetit, të shtirem sikur jam në humor festiv. Dhe mbi të gjitha, edhe lagjja…”