…edhe apartamenti i Vesës duket qartazi ende i papërfunduar. Pyes veten nëse do t’i shkojë ndër mend t’i lustrojë gotat e kristalta, apo do të më duhet të pi shampanjën nga kupa të turbullta.
Shampanjë… me siguri ka harruar që unë pi vetëm gjysmë të ëmbël.
Më mirë të ndalem rrugës dhe të blej një shishe, për çdo rast…
Kur arriti pranë kullës së re ku shoqja e saj kishte marrë banesën, Luana Prendi vuri re se godina dukej thuajse e pabanuar: dritat ndizeshin vetëm në pak apartamente.
“Kati i trembëdhjetë… shpresoj shumë që ashensori të jetë funksional”, i kaloi si vetëtimë në mendje.
U ndal për një çast, hodhi sytë nga ora: njëmbëdhjetë e njëzet. Pa ndonjë arsye të veçantë priti edhe rreth dhjetë minuta, pastaj hyri në hyrje.
Ashensori punonte. Shtypi butonin. Hapi derën dhe hyri brenda.
Menjëherë pas saj, në kabinë u fut edhe dikush tjetër. Luana e kuptoi nga fëshfërima pas shpine dhe nga vala e ajrit të ftohtë që e goditi.
U kthye…
Përballë saj qëndronte Babagjyshi i Vitit të Ri!
– Gëzuar Vitin e Ri, bukuri! – e përshëndeti ai me gëzim. – Shpresoj të na zërë ashensori të dyve, apo jo?
Luana vuri re se personazhi festiv mbante në duar disa kuti pice dhe, me një dozë përçmimi, pyeti:
– Këto janë dhuratat tani? Apo po shpërndan pica derë më derë?
– Jo, – u përgjigj ai i qeshur, pa u shqetësuar aspak nga toni i saj thumbues. – Një mik më ka ftuar për vizitë. Mendova t’i bëja një surprizë dhe të shfaqesha i veshur si Babagjysh. Është Vit i Ri, fundja!
Sapo i mbaroi këto fjalë, ashensori lëshoi një kërcitje të pakëndshme dhe u ndal papritur.
– Ja ku mbërritëm, – tha Babagjyshi, duke u kthyer nga dera sikur të donte të dilte. Por dera nuk u hap.
– Hëë… duket se kemi ngecur.
– Si domethënë kemi ngecur?! – shpërtheu Luana dhe filloi të shtypte me nxitim të gjitha butonat, njërin pas tjetrit.
Babagjyshi mbeti i qetë:
– Këtë po e bëni kot, e dashur. Shanset që ashensori të hapet pas kësaj janë pothuajse zero.
Ai shtypi butonin e alarmit për thirrjen e shërbimit, por askush nuk u përgjigj.
E kuptueshme: kush do të rrinte në dhomën e ashensorëve pak minuta para Vitit të Ri?
Luana ishte gati të shpërthente në lot. Ideja se do ta priste ndërrimin e viteve në këtë kuti metalike, për më tepër me një të panjohur, e dërrmonte. Për kë kishte veshur fustanin elegant, kishte rregulluar flokët dhe ishte ngjitur mbi taka marramendëse?
Me nerva, nisi t’u binte mureve të ashensorit me grushte, duke nxjerrë gjithë mllefin dhe zhgënjimin.
– Nuk ia vlen të lodheni dhe të acaroheni kaq shumë, – dëgjoi si përmes mjegullës zërin e Babagjyshit. – Së shpejti këtu do të bëhet shumë vapë. Dhe, me sa duket, nuk do të na nxjerrin aq shpejt. Hajde të sistemojmë veten. Në fund të fundit, Vitin e Ri duhet ta presim diku.
– Si mund të jeni kaq i qetë? – u indinjua Luana.
– Po çfarë ju pre…