– Po çfarë ju propozoni atëherë? Të thërrasim për ndihmë? Kë? Të qajmë? Dhe pse? – vazhdoi ai me një ton praktik. – Më mirë ta shfrytëzojmë këtë situatë sa më këndshëm që të mundemi. Për fillim, do të sugjeroja të heqim rrobat e trasha.
Babagjyshi bëri i pari një hap konkret: hoqi mantelin e kuq, kapelen dhe mjekrën artificiale. Brenda pak çastesh, para Luanës nuk ishte më personazhi festiv, por një burrë mjaft tërheqës, afërsisht në të njëjtën moshë me të.
– Atëherë, le të njihemi si njerëz normalë, – iu drejtua ai vajzës me një buzëqeshje të çlirët. – Unë jam Marsel Cani. Po ju?
– Luana… – u përgjigj ajo shkurt.
– Shumë mirë, Luana. Atëherë, të shtrojmë “tryezën”! Nga uria nuk rrezikojmë të vdesim, – tha ai duke treguar qeset. – Kam plot pica. Të them të drejtën, nuk jam ndonjë adhurues i madh i tyre, por shoku im është i çmendur pas picës; ai i porositi të gjitha këto. Vetëm se… më vjen keq që nuk mora asgjë për të pirë. Kisha menduar, por ja që…
Luana, pa thënë asnjë fjalë, nxori nga çanta një shishe shampanjë.
– Urra! Na u shpëtua nata! – thirri Marseli me entuziazëm.
Ai hoqi xhaketën dhe, me një gjest të gjerë, e shtriu mbi dyshemenë e ashensorit, sipër mantelit të kuq që tashmë shërbente si mbulesë.
– Urdhëroni, uleni, – i tha me shaka. – Me ato taka marramendëse nuk do të rezistoni gjatë në këmbë.
Luana hapi pallton, hoqi çizmet dhe, e habitur nga vetja, u ul pa kundërshtim… drejt e në dyshemenë e ashensorit.
– Ja ku e kemi një tavolinë perfekte! – u përpoq Marseli t’ia ngrinte humorin. – Vetëm se gota nuk kemi. Do të na duhet të pimë direkt nga shishja. Si ju duket kjo ide?
– Thuajeni troç: do të pimë nga gryka, – buzëqeshi ajo me ironi të lehtë, duke nxjerrë edhe shishen e dytë. – Atëherë secili nga e veta.
– Dakord! – qeshi Marseli. – Ta presim Vitin e Ri siç duhet, edhe pse pak jashtë rregullave. Meqë ra fjala, sa është ora?
– Tri minuta pa dymbëdhjetë…
Të dy u ngritën, përplasën shishet mes tyre dhe, duke thënë “Gëzuar Vitin e Ri!”, pinë gllënjkët e para.
Më pas, gjithçka rrëshqiti natyrshëm: shampanja filloi të bënte efektin e saj. Marseli dhe Luana u çelën, biseduan lirshëm dhe i treguan njëri-tjetrit copëza nga jeta e tyre. Për të vrarë kohën, kënduan këngë fëmijësh për Vitin e Ri, kujtuan gjëegjëza festive dhe madje provuan edhe të kërcejnë në hapësirën e ngushtë.
Herë pas here ngrinin dolli dhe hanin me oreks pica. Luana, prej kohësh, nuk e vinte më re nga cila shishe po pinte.
Kur shampanja po mbaronte, Marseli hodhi një ide tjetër:
– Po një dolli në bërdeshaf?
Me pak fjalë, drejt agimit, Luana ra në gjumë e qetë, e mbështjellë në krahët e Marselit, në dyshemenë e ashensorit.
Në këtë gjendje i gjetën edhe në orën gjashtë të mëngjesit, kur ashensori u hap më në fund dhe lifteri u përball me thirrjen e harruar të natës së Vitit të Ri.