Përreth tyre, në qoshet e ashensorit, ishin shpërndarë kuti pice dhe dy shishe shampanje bosh. Ajri mbante ende atë erën e rëndë të një hapësire të mbyllur për shumë orë.
– Hej, shokë, – tha liftieri duke i prekur lehtë Marselin në shpatull, – zgjohuni, udhëtimi mbaroi!
Marseli dhe Luana hapën sytë njëkohësisht. Vajza u çua me nxitim, nisi të rregullonte fustanin dhe flokët, duke shmangur qëllimisht shikimet e burrave.
– Duket se keni kaluar bukur, apo jo? – zëri i liftierit mezi fshihte një buzëqeshje tallëse.
– Shkëlqyeshëm! Apo jo, Luana? – Marseli e pa me vëmendje vajzën me të cilën kishte pritur Vitin e Ri. Në tonin e tij ndihej një lloj ankthi i çuditshëm, sikur përgjigjja e saj të kishte peshë të madhe.
– Po, gjithçka ishte shumë mirë, – u përgjigj ajo me zë të ulët, duke ulur sytë.
– Mirë atëherë, unë po ju lë, – tha liftieri, që mezi priste të shkonte diku për të “shëruar” festën, – Gëzuar Vitin e Ri!
Kur mbetën vetëm, për disa minuta nuk folën fare. Heshtja ishte e butë, por e ngarkuar.
– Më erdhi diçka ndër mend, – e theu heshtjen Marseli, – shokët tanë duhet të jenë shqetësuar që nuk u paraqitëm.
– Po, shumë të shqetësuar… Aq sa s’na morën as në telefon, – tha Luana me një fije inati.
– Unë s’e mora telefonin. Doja të shkëputesha pak. Po i yti ku është?
Luana hapi çantën dhe nisi të kërkonte.
– Ja ku është… Ups, është fikur. E paskam harruar ta karikoj.
– Atëherë, po shkojmë lart? Njerëzit ndoshta po na presin.
– Bah, ka shumë gjasa që të kenë fjetur.
– Jo, Klajdi Basha s’fle! Jam i sigurt. Nuk është shaka kur zhduket miku në natën e Vitit të Ri.
– Klajdi? – u habit Luana. – Po gruaja e tij, Vesa Pano?
– Po, – Marseli e pa i hutuar.
– Del që po shkonim në të njëjtin apartament! Vesa është shoqja ime…
– Atëherë, edhe më mirë! – qeshi ai. – Vesa gatuan për mrekulli dhe unë jam tmerrësisht i uritur. – Ia kapi dorën Luanës. – Vetëm një kusht: pa ashensor!
Të dy shpërthyen në të qeshura.
Kur arritën te dera, Marseli veshi kostumin e Babagjyshit dhe shtypi zilen. Duke menduar se dera nuk do të hapej menjëherë, ai e afroi Luanën pranë vetes dhe i preku buzët me të tijat…
Dera u hap papritur.
Klajdi Basha dhe Vesa Pano, që dukeshin sikur nuk kishin fjetur fare, i shikonin të shtangur. Ata kishin pasur ndër mend t’i prezantonin, jo t’i gjenin bashkë.
– Gëzuar Vitin e Ri! – tha Klajdi pa menduar gjatë.
– Me fat e me mbarësi! – shtoi Vesa duke buzëqeshur.
Që nga ajo ditë, ata u bënë miq familjarë dhe zbatojnë pa përjashtim një rregull të vetëm: natën e Vitit të Ri, vetëm shkallët, kurrë ashensorin.
Asnjëherë ashensor!
Edhe pse… Marseli dhe Luana e kujtojnë me ngrohtësi të veçantë atë natë të Vitit të Ri në ashensor, që ua ndryshoi jetën. Dhe çdo funddhjetor, pa rënë shumë në sy, ata e zbukurojnë ashensorin e pallatit të tyre…
Ndoshta, një ditë, do t’i hyjë në punë dikujt tjetër.