— Hiqe atë mbulesë tryeze plot ngjyra. Në shtëpinë e djalit tim, për festa shtrihet vetëm e bardha, e niseshtuar, — tha ajo prerë.
Vjosa Deda nuk e mori mundimin të përshëndeste. Hapi derën dhe bashkë me të futi brenda rryma ajri të akullt dhe atë aromën e rëndë, paksa të ëmbël parfumi të saj të përhershëm, që dukej sikur i ishte ngulur në gëzofin e palltos që nga vitet ’80.
Qëndroja në korridor me tasin e sallatës në duar. Brenda meje gjithçka u tkurr — ai ndjesi e vjetër, të cilën isha përpjekur ta fshija nga kujtesa për pesë vjet me radhë.
— Mirë se erdhët, zonja Vjosa, — fola qetë, ndonëse më kushtoi shumë. — Kjo nuk është thjesht një mbulesë, është liri dizajni, e mora enkas për Vitin e Ri. Dhe ju lutem, hiqni këpucët, sapo e lava dyshemenë.
Ish-vjehrra — vetëm në letër ish, sepse ajo kurrë nuk e kishte pranuar këtë rol — më përshkoi me një shikim ku përziheshin keqardhja dhe neveria. Një vështrim si ai që i hidhet një maceje endacake, që tolerohet në pallat vetëm sepse jashtë bën acar.
— Dizajni… — gërhiti ajo, teksa zhveshte çizmet. — Marsel Kryeziu të ka marrë në telefon? Do të vonohet. Trafik, tha. I shkreti, punon si kafshë për ju të gjithë. E ti, Ornela Mullisi, në vend që të shpenzosh lekë për copa bezeje, më mirë mendo për burrin. Për ish-burrin, i cili, ta dish mirë, po të mban nga mëshira në apartamentin e vet.
“Thuaj faleminderit që djali nuk të nxori në rrugë” — mendova me ironi, një fjali që më kaloi në kokë si titull i një historie ku për herë të parë do t’i ktheja përgjigje.
U ktheva pa thënë asnjë fjalë dhe shkova drejt kuzhinës.
Nëse keni provuar ndonjëherë t’i shpjegoni dikujt se Toka është e rrumbullakët, ndërkohë që ai beson me gjithë zemër te tre elefantë mitikë, do ta kuptoni gjendjen time.
Vjosa Deda jetonte në një realitet të sajuar, të ndërtuar me kujdes nga ish-burri im, Marsel Kryeziu. Në atë botë, ai ishte sipërmarrës i suksesshëm, kalorës fisnik që pas divorcit “ia la gruas dhe fëmijëve banesën”.
E vërteta ishte krejt tjetër. Por për këtë, vjehrra ime ende nuk kishte dijeni. Ende.
Festë sipas orarit të dikujt tjetër
Në kuzhinë gjithçka përvëlohej, ziente, fëshfërinte. Deri në rënien e orës së Vitit të Ri kishin mbetur edhe katër orë. E kisha marrë ditën pushim më 31 dhjetor që të arrija gjithçka: të pres, të pjek, të ftoh.
Jam 52 vjeçe, punoj në një rrjet të madh dhe jam mësuar të vendos rregull në çdo kaos. Në çdo gjë, përveç Vjosës.
Ajo hyri në kuzhinë si zonjë shtëpie, hapi furrën pa pyetur, lëshoi një valë nxehtësie dhe e shpoi rosën me pirun.
— Do të dalë e thatë, — shpalli verdiktin. — Marseli e pëlqen të lëngshme. Unë kam sjellë patë, e ngrohim tani. Këtë… — bëri me dorë nga rosja ime, — ua jep fëmijëve, ata s’ia dinë shijen.
— Zonja Vjosa, — mbylla derën e furrës. — Rosën e kam përgatitur unë. Dhe atë do të hamë. Pata juaj mund të presë deri në Krishtlindje.
Ajo u shtang. Në botën e saj, ku i biri ishte mbret dhe ajo mbretëreshë-nënë, një kundërshtim i tillë nuk ekzistonte. U kthye ngadalë nga unë dhe pashë si iu shtrënguan buzët e holla, të lyera me buzëkuq ngjyrë karrote.
— Ornela, duket se ke harruar ku ndodhesh, — tha me zë të ulët, por me atë ton që dikur, pesëmbëdhjetë vjet më parë, më ngrinte akull nëpër gjak.