…e nënshkruar para vitit 2020.
— Edhe? — ajo vazhdonte të mos e kapte thelbin, ose thjesht refuzonte ta pranonte. — Sa letra të tilla shkruhen çdo ditë…
— Lexoni rubrikën “Pronari”, — ia drejtova gishtin rreshtit përkatës. — Me zë, zonja Vjosa Deda.
Me një ngurrim të dukshëm, nxori syzet nga çanta dhe i vendosi mbi hundë. U përkul mbi tavolinë. Sekondat u shtrinë si orë të tëra. I shihja buzët që lëviznin pa zë, duke u përpjekur të depërtonin përmes gjuhës së thatë juridike. Pastaj u mpiks në vend.
Ngjyra që pak çaste më parë i kishte skuqur faqet nga një siguri komandante, nisi t’i largohej me shpejtësi.
E vërteta që djeg
— Duhet të ketë ndonjë gabim… — pëshpëriti, duke ngritur sytë drejt meje, të hutuar. — Këtu shkruhet… emri yt. Vetëm i yti. Po Marseli ku është?
— Marseli nuk figuron askund, — u përgjigja qetë. Tensioni i viteve të fundit po shpërndahej, duke lënë pas një qetësi të rëndë, por të palëkundur. — As në letra, as në të drejta mbi këtë apartament.
— Por ai më tha… — zëri iu thye. — Tha që e kishte lënë me fisnikëri… që ju kishit rënë dakord…
— Ne vërtet ramë dakord, zonja Vjosa. Pesë vjet më parë, djali juaj u mbyt në borxhe. Çdo sipërmarrje i dështoi njëra pas tjetrës. Kreditorët na telefononin natën, bankat kërcënonin me sekuestrim. Ishim një hap larg rrugës.
Ajo u kap fort pas skajit të tavolinës, sikur toka t’i ishte zhdukur nën këmbë.
— Jo! — kundërshtoi. — Marseli është biznesmen! Ka kompani!
— Kishte vetëm detyrime që nuk i përballonte dot, — ia preva shkurt. — Për të shpëtuar çfarë të mundej, shita trashëgiminë time: shtëpinë e prindërve, vilën e verës, bizhuteritë e nënës. I mbylla të gjitha gropat financiare të tij, zonja Vjosa. Deri në qindarkën e fundit.
U ndala, që fjalët të gjenin vendin e tyre.
— Në këmbim, ai firmosi heqjen dorë nga pjesa e tij në këtë banesë. Ishte kushti i vetëm. Përndryshe, unë dhe fëmijët nuk do të kishim ku të jetonim.
Heshtja u bë aq e dendur, sa dëgjova zhurmën monotone të frigoriferit në kuzhinë. Kështjella prej kristali e Vjosa Dedës u shemb, duke u copëtuar në grimca të padukshme. Ajo më shikonte dhe në sytë e saj nuk kishte urrejtje — kishte frikë. Frikën e një nëne që kupton papritur se gjithë jetën i është lutur një idhulli të rremë.
— Ai më ka gënjyer… — nuk ishte pyetje. Ishte një pohim i thjeshtë dhe i tmerrshëm.
— Ndoshta ka dashur t’ju ruajë qetësinë, — e zbutta goditjen, edhe pse nuk më takonte. — Ose krenarinë e vet. Vendoseni vetë. Por faktet janë këto: ju ndodheni në shtëpinë time. Në kuzhinën time. Dhe pranë tryezës sime.
Hyrja e protagonistit
Në korridor u përplas dera.
— Vajza, erdha! Mam, je këtu? — zëri i Marsel Kryeziut, i gjallë dhe i shkujdesur, erdhi sikur nga një botë tjetër.
Hyri në sallon me qese mandarinash në duar, faqekuq nga i ftohti, duke rrezatuar atë hijeshi të zakonshme të njeriut që beson se gjithçka i falet.
— Eh, tavolina ende s’është shtruar? Mam, pse je kaq e zbehtë? Të ka rënë tensioni?
Vjosa Deda e ktheu ngadalë shikimin nga dokumenti te i biri. Në atë vështrim kishte aq shumë dhimbje, sa për një çast desha të largohesha. Pa thënë asnjë fjalë, me gishta që i dridheshin, ajo rrudhi mbulesën e niseshtuar të tavolinës, ndërsa ajri u mbush me një pritje të rëndë që paralajmëronte shpërthimin e radhës.